tag:blogger.com,1999:blog-19748393399204186032011-12-11T11:16:12.669-08:00Babu raghunathannoreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-26206267278876904702010-05-24T18:10:00.000-07:002011-02-12T13:03:46.183-08:00____________________<br /><br /><br />மார்கழிக் குளிரில் நனைந்து<br />படுத்திருக்கும் அனாதைப் பிணம்<br />____________________<br /><br />திடீர் உத்தமர்கள்<br />சாலையில் பதற்றம்<br />அமெரிக்க போலிஸ்<br />____________________<br /><br /><br />கொள்ளை அடிக்க வந்தவன்<br />கவனிக்கவில்லை போர்டில்<br />'வேலை காலி இல்லை'<br />____________________<br /><br /><br />வெயில் கொஞ்சம் அதிகம்<br />ஊஞ்சல் ஆடுகிறது<br />நாளையும் ஆடும்<br /> <br />____________________<br /><br /><br />வரி கட்ட வேண்டும்<br />வோட்டு போட வாங்கிய காசிற்கு ...<br />2020<br /> <br />____________________<br /><br /><br />சிதறிய கண்ணாடி<br />பெருக்கெடுக்கும் ரத்தம்<br />ஓயாமல் பாடும் எப்.எம் <br /><br />____________________<br /><br /><br />மூடிய கண்கள்<br />இருண்ட உலகம்<br />கருப்புப் பூனை<br />____________________<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-2620626727887690470?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-85558456676713101762010-03-28T20:34:00.000-07:002010-03-28T21:05:47.300-07:00கொல்லும் இச்சை ...<br />----------------------------------------------------------<br /><br /><br />கொல்லும் இச்சை என்று சொல்லிக் கேள்விப் <br />பட்டதுண்டா? கொல்வதில் என்ன இச்சை என்று <br />கேட்டால் எனக்கு சொல்லத் தெரியாது, ஆனால் <br />செய்து காண்பிக்க முடியும். குறைந்த பட்சம் ரெண்டு <br />நம்பிக்கை துரோகம், குற்ற உணர்ச்சி இது <br />எதுவும் நீங்கள் இது வரை கண்டதில்லை <br />என்றால் உங்களுக்கு இந்த கதை, என் கதை <br />புரியாது. புரியாதவர்களின் வகையறா தான்<br />நானும் டிசம்பர் 21 ஆம் தேதி வரை.<br /><br />அன்று தான் கமலம் என்ற பெண்ணை <br />நான் பார்க்கிறேன். எனக்குக் கல்யாணத்திற்குப் <br />பார்த்த பெண். அவளின் நினைவுகள் கடந்து செல்லும்<br />போதெல்லாம் இப்படித் தான் பற்களைக் கடிக்கிறேன்.<br />காதலிக்கிறேன் என்று மாய்ந்து மாய்ந்து சொன்னவள்<br />கடைசி நிமிடத்தில் பிடிக்கவில்லை என்று <br />சொல்லி விட்டாள். காரணம் <br />"ஒரு ஆணுக்குரிய கம்பீரம் இல்லையாம்" ....<br />ஒரே ஒரு அரை, அதற்கு மேல் என் நாகரிகம் என் <br />கோபத்தை தடுத்து விட்டது முதற் கதை.<br /><br />பின் ஜனவரி மாதம், மார்கழிக் குளிரில் ஆபிசிற்கு <br />காரில் செல்கையில்அண்ணன் போன் செய்கிறான் ... <br />புதிதாக ஒரு பெண் ... பதினொன்றிற்கு ஒன்பது \<br />பொருத்தம் உள்ளதாம்., வசியப் பொருத்தம் தவிர ... <br />பெயர் ஊர்மிளா ...<br /><br />அதே காதல்கள் ... முத்தங்கள் ... இந்தியா வருகிறேன் ...<br />ஐ லவ் யூ என்கிறாள் ... நேரில் பார்க்கும் பொழுது<br />அழுது சொல்கிறாள் ... "இவரப் பார்த்தா ஏதோ ஒரு <br />நம்பிக்கை வரல, இவர நம்பி அமெரிக்கா போனா, <br />என் எதிர்காலமே கேள்விக் குறி ஆயிடும் ... <br />ஐ யாம் சாரி"<br /><br />இந்த முறை அரை கொடுப்பது போர் அடித்து <br />விட்டது. இருபது நிமிடம் ராயபுரம் தமிழில் அவளை <br />உமிழ்ந்து அவள் வம்ச விருத்தியை சபித்து ... <br />பற்களைக் கடித்து ... அடங்கியது கோபம் ... <br />இரண்டாம் கதை ...<br /><br />இன்று மெரினாவில் சனிக்கிழமை இரவில் <br />தனியாக இருக்கும் பொழுது இந்த கதை எழுத <br />ஏதோ ஒரு ஆதாரக் கோபம் காரணமா அல்லது <br />யாரிடமாவது என் கோபத்தின் மகத்துவத்தைச் <br />சொல்ல விருப்பமா என்று தெரியவில்லை ...<br />தோல்வி அடைவிதிலும் அதை விவரித்துச் <br />சொல்வதிலும் ஒரு இச்சை இருக்கிறது ... அதை <br />சொல்லிமுடிக்கும் பொழுது ஏழு மடங்கு<br />ஆண்மை வெளிப்படுகிறது . என் கண் முன்னால் <br />கடற்கரையில் கட்டிலறை சில்மிஷ சாகச நிகழ்வுகள் <br />அரங்கேறும் பொழுது, ஏன் கோபத்தில் கோணலாய்ச் <br /> சிரிக்கிறேன், ஏன் பற்களைக் கடிக்கிறேன் என்று <br />புரியவில்லை ... தாழ்வு மனப்பான்மையா,<br />இல்லை உண்மையில் கலாச்சாரத்தின் மேல் <br />பற்றுள்ளதா தெரியவில்லை ... ஆனால் கடுங்கோவம் <br />வரும் பொழுது நான் ஆதி மனிதன் ஆகிறேன் என்று<br />மட்டும் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம்.<br /><br />"அண்ணா சுண்டல் வேணுமா" ஆடை கிழிந்த 11 <br /> வயது சிறுமியை முறைத்ததில் அவள் லேசாய் <br />பயந்து நகர்கிறாள். என் முதல் வெற்றி.<br /><br />தூரத்தில் ஒரு வளப்பமான நடுத்தர வயது பெண் <br />நான்கு பேருடன் சும்மா உட்கார்ந்து விட்டு, <br />என்னருகில் வருகிறாள்.<br /><br />"என்ன சார்?" என்கிறாள் நாக்கின் ஓரம் இருந்த<br />வெற்றிலைப் பாக்கு கறையைத் துடைத்துக் கொண்டே.<br /><br />"அதெல்லாம் வேணாம் போம்மா"<br /><br />"இன்னா சார் ... சொம்மா பத்து நிமிஷம் தான் ... <br />சொல்றியா ... டயம் ஆவுது"<br /><br />"அடிங் .... போம்மா ... அரிப்பு எடுத்தா அங்க பாரு <br />அந்தாண்ட போ ... "<br /><br />"தா ... வேணும்னா சொல்லே ... தோ <br />அங்கத்தான் குந்தினிருப்பேன்... வக்கிருந்தா வா ... <br />அத உட்டு திட்னே தா டகுலாயிடும்"<br /><br />அவளுக்கு ஏன் இந்த வீம்புக் கோபம். அவள் கோபம் <br />அவளின் தேவைக்கும் அவள் தொழிலுக்கும் <br />உதவுவதில்லை. சொல்லப் போனால் "அரிப்பு" என்ற<br />வார்த்தை அவளின் பெண்மையையும், சுயமரியாதையையும் <br />நான் பரிகாசம் செய்தேன் என்பதற்காக கோபப்பட்டாள் <br />என்று சொன்னால் என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள <br />முடியாது. ஒரு வேளை இந்த வீம்புக் கோபம் <br />தான் அவளின் முதலீடா என்று கூட தெரியவில்லை.<br /><br />அவளின் கோபம் எனக்கு ரொம்பவும் பிடித்தது. <br />பற்களை நான்கு முறை கடிக்கிறேன்.<br /><br />புடவையை கீழ்பகுதியில் சரி செய்து விட்டு <br />என்னை விட்டு எதிர் நோக்கி விலகும் வேளையில் ...<br /><br />"ஏய் ... இந்தாண்ட வா" என்று அவளை <br />அதட்டிக் கூப்பிடுகிறேன். ஆண்மை தலைக் கேருகிறது.<br /><br />"அதானே பாத்தேன் ... நம்ம ராசி அப்படி" <br />என்கிறாள்.<br /><br />"ம** ராசி ... ஏண்டி நீ செஞ்சுனிக்கிற வேளிக்கு <br />உனுக்கு இன்னாடி ராசி ... அடிங் ... "<br /><br />"யோவ். .. மேடம் ராசி நம்முல்து ... மாசி மகம் ... <br />தெர்தா ... நைனா கொடுங்கையூர்ல சோசியம் <br />பாப்பாரு ... இன்னாயா டர்ராக்குறியா ... வேக்குது"<br /><br />என்று சொல்லி மேலாடையை வைத்து என் <br />நெற்றியை விகல்பமில்லாமல் துடைக்கிறாள். ஊர் <br />பார்த்த அழகை ரசிக்க எனக்கு இப்பொழுது ஸ்ருங்கார<br />உணர்ச்சி வெளிப்படவில்லை ... கொல்லும் இச்சை ... <br />இன்னமும் அதே இச்சை ... <br /><br />அவளைப் பிடித்து தள்ளி ... "வேண்டாம்" என்கிறது <br />மனது.<br /><br />"இன்னாயா ... வேணாவா?"<br /><br />"இல்ல ... பொது இடாமாக்குதே ... அதான்"<br /><br />"தோடா ... யோவ் ... நானே பொது எடம் தான் ... <br />என் சர்வீஸ் தெரியுமா ?" என்கிறாள் திமிராய்.<br /><br />அதைக் கேட்ட நொடியில் அவள் முடியைப் பிடித்து<br />இழுத்து என்னருகில் முகத்தோடு முகமாக வைத்துச் சொல்கிறேன்.<br /><br />"நான் டெண்சனாக்குரேன் ... ஏதாவது படகுக்குதா?"<br /><br />"யோவ் ... இன்னாயா நம்சலாப் போச்சு ... சொம்மா <br />பத்து நிமிஷம் முடிச்சியா இல்லாயான்னு இல்லாம ... <br />இவருக்கு படகு வேனும்மாம் ... கப்பல்<br />ஒனுமாம் அடிங் ... வேற ஆளப் பாரு" என்று என்<br />கையை உதறிக் கிளம்புகிறாள்.<br /><br />என் இச்சை தணியும் நேரம் நெருங்கிவிட்டது.<br /><br />சுற்றும் முற்றும் பார்க்கிறேன். யாருமில்லை. <br />மணி ஒன்பது. கும்பகோணத்தில் நான் வளர்ந்த <br />ஆச்சாரமான குடும்பம், ப்ளஸ் டூவில் ஸ்கூலில் <br />பர்ஸ்ட், அமெரிக்காவில் நான் பார்க்கும் கிரீன் கார்ட் <br />உத்தியோகம், என் தங்கையின் எதிர்காலம் ... <br />எதுவும் நினைவிலில்லை ... உம் ஊம் .... என் <br />குறிக்கோள் இப்பொழுது இவளை வெல்வது ... <br />வென்று தணிப்பது ... ஏற்கனவே இரு பெண்களால் <br />தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டேன் . இந்த சந்தர்ப்பத்தை<br />விடுவதாய் இல்லை.<br /><br />சித்திரைக் காற்றுடன் அமாவாசை இரவு ஒளிர ...<br /><br />"யோவ் ... இன்னாயா ... ஆம் ... சரி சரி ... <br />ஸ்டார்ட் ம்யூசிக்" என்கிறாள் கிண்டலாய்.<br /><br />இனி நான் தோற்பது இல்லை. என் இச்சை <br />இவளைக் காமம் கொண்டு அழிப்பதில் தீர்ந்து விடுமா <br />என்று கேட்டால் சொல்லத் தெரியவில்லை,<br />தெரிந்து கொள்ளவும் விருப்பமில்லை, ஆனால் <br />இவளை இந்த நொடியே ... கண் மூடிய நிலையில் <br />தன் உடம்பை லேசாய் தயார் செய்தவள் என்<br />பிரயத்தனத்திற்க்காக காத்திருக்கிறாள்.<br /><br />அந்த நொடியில் அவள் அரைக் கண்ணால் <br />குறும்பாய் பார்த்து சிரிக்கும் பொழுது ... <br />சிங்கப்பல் ... நினைவுகள் அத்தியாவசக்<br />கோபத்தைக் குறைப்பது போல ... காமம் <br />கழிந்து காதல் பிறந்தது போல என்னை எங்கோ <br />இழுத்துச் செல்கிறது ... எனக்குப் பிடித்த சிங்கப்பல் ...<br /><br />எனக்குப் பார்த்த அந்த இரண்டு பெண்களின் <br />போது அம்சம் ... இடது<br />ஓரத்தில் சிங்கப்பல் ... பற்களைக் கடிக்கிறேன் ... <br />முடியவில்லை ... ஏதோ ஒரு எண்ணம், தென் மேற்கு <br />மூளைப் பகுதியில் வெகுண்டு எழுந்து மறைகிறது. <br />அவள் அடுத்த நிமிடம் நிகழப் போகும் பழக்கமான காரண <br />காரிய வைபோகத்திற்கு காத்திருக்கிறாள்.<br /><br />இதைக் காமம் என்பதா, கற்பழிப்பு என்பதா ... என் <br />இச்சை தீரும் வரை அவளுடன் ... கண் மூடி <br />இருக்கிறாள் ... வேறு உலகத்தில் மெய் மறந்து<br />இருப்பதாய் நினைத்துக் கொள்கிறேன் ... மூன்று முறை ...<br /><br />நான் கண்டிராத, எனக்கு நேராத, கற்பனையிலும்,<br />படுக்கையிலும், குளியரையிலும் நான் பதினைந்து <br />ஆண்டுகளாக உருவகப் படுத்தி வைத்த ஆண்மையின் <br />வெளிப்பாடு இன்று என் கண் முன்னால் அரங்கேறுகிறது.<br /><br />கிரிசைகள் முடிந்தவுடன் இவளைக் கொன்று <br />விட்டால் என்ன? வேண்டாம் ... அது அவசியமில்லை ... <br />இவளின் தொழிற் முறை பெண்மையை நான் இந்த இரவில் <br />கடைசியாய் சூறையாடிக் கெடுத்தவன் என்ற பெருமை போதும் ...<br />என்னின் கடுங்கோவத்தின் தாக்கத்தில் அவள் நான்கு நாள் <br />வேறு யாருடனும் உறவு கொள்ளக் கூடாது ... அவளே <br />எனக்கு பணம் தந்து நன்றி சொல்லி பணிவிடை<br />செய்து கிளம்ப வேண்டும் ... இதோ மற்றும் ஒரு <br />முறை ... அலட்சியம் செய்த ஊர்மிளாவும், <br />கமலமும் அதோ அந்த அமாவாசை கோர அலையில் <br />அடித்துச் செல்வது போல ஒரு குரூர எண்ணம் ... <br />அருகில் யாரும் இருந்தார்களா என்பதெல்லாம்<br />பொருட்டில்லை ... இவளை இன்று விடுவதாய் <br />இல்லை ... இவளின் புருஷனைக் கூட இவள் இன்று <br />காரி உமிழ வேண்டும் ... என் ஆளும் தன்மை <br />இவளுக்குத் தந்த அந்த தணலில் இவள் பொசுங்கி <br />வெந்து இந்த தொழிலையே விட வேண்டும் ...<br /><br />நான் அடுத்த முறை கடற்கரைக்கு வரும் <br />பொழுது எல்லாப் பெண்களும் என்னைத் தேடி <br />வர வேண்டும் ... இச்சை அடங்க மறுக்கிறது ...<br />உலகின் எல்லா யுவதிகளும் இந்த நொடியில் <br />கிள்ளுக் கீரை ஆகிறார்கள் ... எல்லாரும் எனக்கு <br />அடிமைகள் ... இந்த விலைமாது தான் <br />என்னைப் பொறுத்த வரை உலகப் பெண்களின் <br />பிரதிநிதி ... மற்றும் ஒரு முறை ...<br /><br />மழை வருவது போன்ற ஒரு உணர்வு ... <br />வந்தால் என்ன ... பூகம்பமே வந்தாலும் <br />இவளை இன்று ஒரு வழி செய்து, இவள் <br />மறு ஜென்மம் வரை என்னால் <br />கற்பழிக்கப்பட்டவள் என்ற அடையாளத்துடன்<br />வாழ வேண்டும் ... அப்படி இவள் மேல் <br />என்ன பெருங்காமம்?<br /><br />சிங்கம் மானை அடைவதிலும், பாம்பு <br />தவளையை விழுங்குவதிலும் உள்ள வேட்டையை <br />வேட்கை என்பதா இல்லை பிறவிக் குணம் என்பதா?<br />அப்படி என்றால், இது தான் நானா? நான் <br />எழுதும் ஜாவா ப்ரோக்ராமிலும், வயலின் <br />இசைப்பதிலும், என் அம்மாவிடம் <br />பாசமாய்ப் பேசுவதிலும், வெளிப்படாத நான், <br />ஜெகநாதன் என்னும் நான் நானாக வாழ்வது இந்த<br />ஷன நேரத்தில் தானா? இன்னும் என்ன <br />செய்து கொண்டிருக்கிறேன் ... அவளின் <br />வெற்றிலைப் பாக்கு உதட்டைக் கடிக்கிறேன் ... <br />ரத்தம் வெளிப்படுகிறது ... அவள் ஆனந்த <br />நிலையை அடைந்தவளாய் கிடக்கிறாள் ... <br />இல்லை, என்னுடைய செய்கூலிக்கு இந்த <br />சேதாரம் குறைவு தான் ... இவளை <br />ஏதாவது செய்ய வேண்டுமே ...<br /><br />என் வெறி அடங்க வில்லை ... என் <br /> உடம்பின் ஒவ்வொரு செல்லிலும் தாழ்வு <br />மனப்பான்மை அகங்காரமாக மாறுகிறது ... <br />இரண்டு பெண்கள் ... நம்பிக்கை துரோகம் ... <br />அலைக்கு மிக அருகே நான் ... தூரத்தில்<br />ஏதோ வெளிச்சம் ... தண்ணீரில் இவளுடன் <br />உறவு கொண்டால் என்ன ... நீச்சல் தெரியாது ... <br />கவலையுமில்லை ... முகத்தை அந்தப் பக்கமாய்<br />திருப்பும் பொழுது சிங்கப்பல் மறுபடியும் <br />தெரிகிறது ... போதும் ...<br /><br />முடிவு செய்து விட்டேன். அடுத்த நிமிடம் <br />இவளைக் கொன்று திரும்பிப் பார்க்காமல் <br />வீட்டிற்கு சென்று நாளை அமெரிக்கா <br />புறப்பட வேண்டும் ... அடுத்த வார<br />தினமலரில் அடையாளம் தெரியாத <br />இவளைப் பற்றி ஒன்பதாம் பக்கத்தில்<br />சின்ன எழுத்தில் குறிப்பிடப் பட்டதை <br />நான் இணைய தளத்தில் படித்து புளகாங்கிதம்<br />அடைய வேண்டும் ... அது தான் என் <br /> வாழ்வின் தலையாய லட்சியம் ... இனி <br />எந்தப் பெண்ணும் என் ஆண்மையைப் <br />பரிகாசம் செய்தால் அவளுக்கும் இதே கதி <br />தான் ... நான் இன்று கற்கால மனிதன் ...<br />உடையில்லை, பதவி இல்லை, வீண் <br />அலங்காரம் இல்லை. மொத்த உடம்பிலும் <br />மிஞ்சியது அடங்காக் காமமும் ஆண்டு<br />அடங்க மறுக்கும் கோபமும் ... இனி <br />ஒரே ஒரு முறை இவளை வீழ்த்தி விடை <br />பெற வேண்டியது தான் ... மழை நீர் <br />மேலே படுவது போன்ற உணர்வு ... <br />உதடோடு உதடாக நான் செல்கையில் ...<br /><br />"யோவ் ... இன்னாயா ... எவ்வளவு <br /> நேரமா படுத்துனிருப்பேன் ... தா ... <br />இன்னா சோவா காட்றாங்க ... அப்படியே <br />முழ்சிநிக்குற? "<br /><br />"இருங்க ஒரே ஒரு நிமிஷம் ... ப்ளீஸ்"<br /><br />"சர்தான் ... பர்ஸ்ட் டைமா? சரி நா <br />வேணா அவுக்கவா? இன்னாயா உடம்பெல்லாம் <br />கொதிக்குது? வேக்குது? டாக்டர் ஊடு <br />பக்கத்துல தான், வரியா??"<br /><br />"இல்ல மேடம் ... இட்ஸ் ஒகே ... <br />நான் கெளம்புறேன்"<br /><br />என்று சொல்லி, பெல்டைச் சரி <br />செரி செய்து கொள்கிறேன். செல்லைப் <br />பார்க்கிறேன், என் அமெரிக்க ஆபீசிலிருந்து <br />ரெண்டு மிஸ்ட் கால், அண்ணனிடமிருந்து <br />ஒரு கால் ...<br /><br />" உங்க பீஸ் என்ன?"<br /><br />"யோவ் ... ஒன்னியும் செய்யல ... <br />இதுல பீஸாம் ... கண்ணாலம் ஆயிச்சா ?"<br /><br />"இன்னும் இல்லீங்க"<br /><br />"என்னைக் கட்டிக்கிறியா?"<br /><br />"என்ன? !!!" வியர்வையைக் கர்சீப்பால் துடிக்கிறேன்.<br /><br />"சொம்மனாக்க்சும் கேட்டேன் ... உன்னிய <br />என் பொண்ணு கூட கட்டிக்காது ... பாத்துப் <br />போயா ... ஊட்டுக்குப் போய் நிராபின் <br /> சாப்பிடு ... நெர்வசாக்குற ... இன்னொரு <br />தபா வேணும்னா வரியா ... இன்னும் பசங்க<br />ட்யூஷன் போய் வந்திருக்காது ... வாயா ... <br />காசெல்லாம் வாணாம்"<br /><br />"இல்ல ... பரவாயில்ல மேடம் ... நைஸ் <br />மீட்டிங் யூ ... "<br /><br />"இன்னா மீட்டிங்கு ... யோவ் ... ஆளு <br /> தான் ஆறடி இருக்குற ... உன்னைய <br />கண்ணாலம் கட்டிக்க எந்த பொம்பளைக்கு <br /> தகிரியம் வரும் ... உள்ள டோல் <br />பீசுயா நீயு ... இந்நேரம் பீட்டரா இருந்தான்னு<br />வைய்யு ... என்னிய பஞ்சர் பார்த்து ... <br />சரி உடு ... உனுக்கு எதுக்கு அதெல்லாம், <br />பாத்துப் போய் சேரு"<br /><br />என்று சொல்லி சடையைச் சரி செய்து <br />ஆயாசமாய்க் கிளம்புகிறாள்.<br /><br />வந்த கோபத்தில் எனக்கு அவளை ராயபுரம் <br /> தமிழில் ஏதாவது திட்டலாம் போல் இருக்கிறது, <br />வேண்டாம் என்று தோன்றி, அவள் மேல் <br /> மண்ணைத்தூற்றி அடிக்கிறேன் ... அது <br />அவள் மேல் பட்டு அவள் கீழே விழுந்து<br />மயக்கமாகி இறப்பது போல நினைத்துக் <br />கொண்டே வந்த மிஸ்ட் கால்களுக்கு டயல்<br />செய்ய எத்தனிக்கிறது கை.<br />************************************************<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-8555845667671310176?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-73362059579597842922010-01-02T15:12:00.000-08:002010-01-30T10:45:02.178-08:00எல்லா டைரிகளும் உண்மை பேசுவதில்லை, <br />கண்ணிருந்தால் அழும்.<br /><br />நேற்று பெய்த மழை, இன்னமும் கலிபோர்னியாவின் <br />கருஞ்சாம்பல் தெருவை கொஞ்சமாக சுத்தப்படுத்திக் <br />கொண்டிருந்தது. எனக்கு இதை ரசிப்பதற்கெல்லாம் <br />ரசிப்புத்தன்மையும் பொறுமையும் இல்லை. அரைநாள் <br />மிச்சத் தூக்கமும் இதோ இந்த கடைசி சிகரட்டும் தான் <br />இப்போதைய தேவை. மணி அதிகாலை இரண்டு.<br /><br />என் எல்லை இந்த சுவருடன் முடிகிறது. எனக்கென்று <br />கொடுக்கப்பட்டுள்ள இந்த 14x16 அறை. ஒரு டிவி , <br />கவுச் என்று செல்ல ஆங்கிலத்தில் சொல்லப்படும்<br />மஞ்சள் சோபா, இன்டர்நெட் வசதியுடன் ஆபிஸ் <br />லாப் டாப். இவைகள் தான் நான், V.நந்தகுமாரன்.<br /><br />இது ஒரு பெரிய பங்களா, காண்டோ என்று <br />சொல்வார்கள். மூன்று அறைகள், இந்த முன்னறையில் <br />நான், பக்கத்துக்கு அறையில் யாரும் இல்லை என்று <br />நம்புகிறேன். மற்ற அறையில் ஒரு சப்ப மூக்கு<br />குள்ள ஜப்பானியன் எப்பொழுதாவது ஜிம்மில் பார்பேன். <br />வீட்டின் நடுவில் பொத்தாம் பொதுவாய் டெக்சாஸ் <br />சோபா மற்றும் இத்தியாதிகள். முக்கால்வாசிப் பொருட்கள் <br />அதிகம் பயன்படுவது கூட கிடையாது.<br /><br />சான்டியகோ நகரம், மார்கழிக் குளிர், லேசாய்ச் சில <br />சமயங்களில் கதை கூட எழுத வைக்கும். நான் <br />இருப்பது ஒரு மலைப் பிரதேசம், வெளிச்சம் குறைவு, <br />தயிர் வாங்க கூட ஒன்றரை மயில் தாண்டத்<br />தான் போக வேண்டும், எதிரே ஒரு மலிவான மெக்சிகன் <br />கடை உண்டு, ஆனால் என் தேவைகள் அதையெல்லாம் <br />எதிர்பார்ப்பதில்லை. இன்றுடன் இரண்டு வருடமாகிறது <br />இங்கு வந்து.<br /><br />இதோ, வீட்டின் பொது சமயலறையில் பால் பற்ற <br />வைக்கிறேன் ... ஏதோ பாடல் கேட்கிறது. கண்டிப்பாக <br />உருது பாடல் தான், ஆவரணங்கள் சொல்கிறது. <br />எங்கிருந்து வருது இந்த பாடல்?<br /><br />குரல் லேசாக வலுக்கிறது. பக்கத்துக்கு அறையில் <br />யாருமில்லை என்று தான் நினைத்திருந்தேன். <br /><br />பாடலில் ஒரு லேசான சோகம் இழையோடுகிறது.<br />கஜலின் ஒன்று விட்ட தங்கை போல சுருதி சேராமல்<br />ஏறி இறங்கும் வினோதம். யாராக இருக்கும்?<br /><br />"வேண்டாம் நமக்கெதுக்கு வம்பு. இல்லை ... யார் <br />என்று தான் பார்ப்போமே". சிகரட் கையை சுட்டது, <br />கவனிக்கவில்லை.<br /><br />பாடல் இப்பொழுது கேட்கவில்லை. நான் அந்த <br />அறையின் வாசலில் இருப்பதை யாராவது பார்த்தால் <br />'ந்யூசன்ஸ்' என்பார்கள் இங்கே. ஆனால் ஹவுஸ் ஓனர் <br />தவிர இங்கு வேறு யாரும் இல்லை, அவரும்<br />அவள் மகளைப் பார்க்க சென்ற வாரம் ... இப்பொழுது <br />பாடல் மீண்டும் தொடர்கிறது.<br /><br />"ஓ ஷிட் " ... பால் பொங்கிவிட்டது ... புகை ... <br />அறை முழுதும் ... ஹாலின் மேல் சுவரில் பொருத்திய <br />புகை சென்சார் சத்தம் போட வாய்ப்பு என்று மனதிற்குள் <br />சொல்லி முடிக்குமுன் சத்தம் ஆரம்பிக்கிறது ... ஊரே அதிரும் சென்ஸாரின் பலாத்காரச் சத்தம்.<br />அதன் மூக்கிலுள்ள புகையை அணைக்கும் முயற்சியில் நான்<br />அங்கும் இங்கும் டவல் தேடி ஓட அவள் 'மடார்' என்று அவளுடைய<br />அறைக் கதவைத் திறந்து வெளி வருகிறாள்.<br /><br />சுமார் நாற்பது இருக்கும் ... வெளிறிய முகம் ... கிழிந்த டீ ஷர்ட் ...<br />அமெரிக்காக்காரி அல்லது கனடாக்காரி எனலாம். தேவைக்கதிகமான<br />உடம்பு, சாம்பல் முடி ... ஒரு வழியாக துண்டு கிடைத்து சென்சார்<br />சமாதானமானது.<br /><br />துண்டைக் கீழே போட்டு, 'ஐ யாம் சாரி ... " என்றேன்.<br /><br />அவள் பதில் எதுவும் சொல்ல வில்லை. ஹாலிலுள்ள ஏசியை<br />ஒரு பாய்ண்ட் கூட்டிவிட்டு அரை இன்ச் புன்னகையுடன் 'மடார்'<br />என்று கதவைச் சாத்தி உள்ளே சென்று விட்டாள்.<br /><br />சாப்டர் - 2<br /><br />இதுவரை இவளைப் பார்த்ததில்லை, ஆனால் எங்கேயோ பார்த்தது<br />போன்ற முகம். இரண்டாம் முடக்கு குடிக்கும் பொழுது ஒரு லேசான<br />அழுகை. அடுத்த சுவரில் தான், அவள் அறை, கண்டிப்பாக எல்லா சத்தமும்<br />கேட்கும் போலிருக்கிறது, ஆனால் இன்று தான் முதல் முதலாக சத்தம்<br />கேட்கிறேன். இன்று தான் வந்தாளோ? ஆனால் எப்படி வந்திருக்க முடியும்?<br />இந்த பங்களாவின் வீட்டுக்காரர் கிறிஸ்தமஸ் லீவுக்கு ந்யூயார்க் போய் ஒரு வாரம்<br />ஆச்சே ... என்னமோ ... அழுகை நின்ற பாடில்லை.<br /><br />"என்னன்னு கேட்கலாமா ? அடப்போடா ... உனக்கெதுக்கு வம்பு.<br />இல்ல ... கேப்போம், பொழுதாவது போகும் ... அவ அழறது உன்<br />பொழுதுக்கு ஊறுகாயா? இப்படியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தால்<br />தூக்கம் பணால் தான் ... சரி ஒகே"<br /><br />என்று எனக்குள் சொல்லிக் கொண்டே தூக்கம் ஆரம்பித்து டைரியை மூடுகிறேன்.<br /> <br />புதன்கிழமை. இன்னும் ஒரு வாரத்தில் ந்யூ இயர். எனக்கு இதிலெல்லாம்<br />நம்பிக்கை இல்லை. கால விரயம்.<br /><br />காலையில் லானில் சிகரட் பிடிக்கையில் அவள்.<br /><br />"ஹாய்"<br /><br />"ஹாய்"<br /><br />"ஆர் யூ ஒகே"<br /><br />"ஐ யாம் ஆண்ட்ரியா"<br /><br />"நோ ... ஐ மீன் ... இட்ஸ் ஒகே ... ஐ ஆம் நந்தகுமாரன்"<br /><br />"நேத்திக்கு ஏன் அழுதீங்க?" வேண்டாம் வேற ஏதாவது பேசுவோம் ...<br />அப்புறமா கேப்போம் என்று சொல்ல வந்ததை முழுங்கினேன்.<br /><br />"இந்தியா ரைட்?" என்று அவளே சிநேகமாய் ஆரம்பித்தாள்.<br /><br />"எஸ், ஹவ் அபௌட் யூ?" (how about you?)<br /><br />"யூ கான் டாக் வித் மீ இன் ஹிந்தி இப் யூ நோ (You can talk with me in hindi, if you know)"<br /><br />"வாவ் ... நைஸ் டு ஹியர்" (wow ... nice to hear)<br /><br />நான் அவளிடம் எனக்குத் தெரிந்த ஹிந்தியில் பேசுகிறேன். இங்கே எழுதும் போது தமிழ்.<br /><br />"உங்களுக்கு எப்படி ஹிந்தி தெரியும்?"<br /><br />"நான் ஆக்சுவலா பாகிஸ்தான்ல பதினாறு வருஷம் இருந்தேன்.<br />பஞ்சாப் ... உங்க ஊருல கூட பஞ்சாப்னு ஒரு ஸ்டேட் இருக்கில்ல?"<br /><br />நம்மூர் சேட்டுப் பையன் தமிழ் பேசுவது போல, அவள் ஹிந்தி பேசினாள்.<br />வேறொரு மொழி பேசுபவள் உச்சரிக்கும் வார்த்தை அவசியமில்லாத<br />அப்பாவித்தனத்தை அவளுக்குத் தருகிறது. "துமக்கோ... ஹமக்கோ"<br /><br />சில நேரங்களில் நாம் சிலரை ஏன் சந்திக்கிறோம், எப்படிச் சந்திக்கிறோம்<br />என்று புரியும் முன்பு அது முடிந்து விடுகிறது.<br /><br />பேசும் பொழுது, தன் கழுத்தில் உள்ள சிலுவையை இரண்டு<br />நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை தலை கீழாக மாற்றிப் போடுகிறாள்,<br />அடுத்த இரண்டாவது நிமிடத்தில் மறுபடியும் நேர் ... நான் அதை<br />கவனிப்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை என்பதை அவள் கண் எங்கோ<br />தென் மேற்கு திசை நோக்கிப் பேசிக் கொண்டிருப்பதிலிருந்து<br />தெரிந்தது சவுகரியம். அவ்வளவு வயதாகவில்லை, ஆண்டாள்<br />கொண்டை போல வித்தியாசமான் முடி அமைப்பு, கண்களில் அடர்த்தியான<br />சோகம், கழுத்தெலும்பு தெரிகிறது, நல்ல பெருத்த உடம்பு. ஆச்சரியம்,<br />கம்மல் போட்டிருக்கிறாள், ஆனால் எளிதாக தெரியவில்லை.<br /><br />மற்றபடி இந்த முறை கிழியாத அல்லது கிழிக்கப்படாத கவுண்"<br /><br />"ஹலோ" கவனத்தைக் கலைக்கிறாள்.<br /><br />"என்ன கேட்டீங்க?" என்கிறேன்.<br /><br />"கேட்டேனா? நான் என் ஸ்டோரி சொல்லிகிட்டு இருந்தேன் ..."<br /><br />"ஐ யாம் சாரி ... நான் "<br /><br />"சோ நீங்க நான் சொன்னத கவனிக்கல ... இஸ் தட் ரைட்?"<br /><br />"இல்ல ... ஐ மீன் ... ஒகே ... நான் ஒத்துக்கிறேன். நீங்க தப்பா<br />நெனசுக்காட்டி நான் பொய் சொல்லல"<br /><br />"ம்ம் "<br /><br />"நான் உங்களையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன் ... பஞ்சாப்,<br />இஸ்லாமாபாத் இதெல்லாம் கவனிக்கல ... உங்க கிட்ட ஒரு<br />ஆச்சரியம் இருக்கு. ஆனா கேக்க விரும்பல. ஐ வில் லீவ் இட் டு யூ<br />(I will leave it to you)"<br /><br />"டீ சாப்படறீங்களா?"<br /><br />சம்பிரதாயமாக சொல்லி, பதில் எதிர்பார்க்காமல் தாங்கித் தாங்கி நடந்து<br />அவள் அறைக்கு ஓடுகிறாள். அப்பொழுது தான் கவனிக்கிறேன்,<br />அவள் வலது பின் பாதத்தில் ரத்தம் உறைந்த சுவடுகள்.<br /><br />சாப்டர் - 3<br /><br />நான் இங்கு பெரிதாக சம்பாதிக்கவெல்லாம் வரவில்லை என்று<br />தான் சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும். காதலித்த பெண்ணின்<br />பிரிவைத் தாங்கிக் கொள்ள, தப்பிக்க, ஓடி ஒழிவதை விட சிறந்த<br />வழி உண்டா என்று தெரியவில்லை.<br /><br />அவள் (ருக்மணி) கோபம், என் அலட்சியம் கலந்து செய்த கலவை<br />இந்த காதல் தோல்வி.<br /><br />இதோ இந்த டைரி தான் என் இரண்டாவது காதலி. முக்கால்வாசி<br />ஆங்கிலம், சிலது தமிழ். இதை யாராவது படித்தால் என் மொத்த<br />வரலாறும் தெரியும்.சொல்லப் போனால் வரலாறு ஒன்றும் இல்லை, <br />எல்லாம் வேதியியல் தான். வாழ்க்கையே வேதியியல் கோட்பாடு தானே.<br /><br />இரண்டு வருடங்களாக நான் நினைத்த எல்லாம் இந்த டைரிக்கு அத்துப்படி.<br /><br />தமிழிலில் எழுத ஆரம்பிக்கிறேன்.<br /><br />"சொல்லாத உண்மையும் நன்மையே<br />கேட்காத கேள்விகளும் உண்மையே<br />பதில் சொல்லாத கேள்விகளும் உண்மையே<br />என் கேள்விக்கு பதில் - உண்மை வராது, இருந்தும் நன்மையே"<br /><br />சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்; ருக்மணி, இதோ இந்த ஆண்ட்ரியா ...<br />ஞாபகம் வருகிறது, "ஒ ... அவ கிட்ட சாரி கேட்க வேண்டும்"<br /><br />டக் டக். அவள் கதவைத் தட்டுகிறேன்.<br /><br />"வாட் டூ யூ வான்ட்"<br /><br />"ஐ யாம் சாரி "<br /><br />"வாட் டூ யூ வான்ட்"<br /><br />மன்னிப்பு கேட்பது வேறு எப்படி, ஹிந்தி எல்லாம் இப்போது<br />தேவையா? என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல்<br />திரும்புகிறேன்.<br /><br />"சொல்லாததும் உண்மை" என்று கவிதைக்கு ஐந்தாவது<br />வரியைச் சேர்த்து, பின் அடிக்கிறேன்.<br /><br />சாப்டர் - 4<br /><br />இன்றிரவு, முதல் முறையாக நான் பக்கத்திலுள்ள மெக்சிகன்<br />கடைக்குப் போய் டார்டியா வாங்கும் பொழுது, சில்லறை<br />சில்லறையாக எண்ணி கவுண்டரில் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />இங்கு பொதுவாக யாரும் சில்லறை வைத்துக் கொள்வதில்லை,<br />எல்லாம் கார்ட் தான். அதுவும் அவளிடம் நோட்டுக்கள்<br />கூட இல்லை, சில்லரைக் காசுகள். ஏழு சென்ட் குறைக்கிறது <br />என்று பாவமாய்ச் சொல்ல, கடைக்கார சைனீஸ்<br />குறைந்த கண்களுடன் 'இஸ் ஸோகே ' என்கிறான்.<br /><br />நான் வாங்க வந்ததை மறந்து அவளைத் தொடர்கிறேன்.<br /><br />"ஹாய் ஏதாவது பிரச்சனையா?"<br /><br />ஒரு காந்த சக்தி மீண்டும் மீண்டும் பேச வைக்கிறது என்னை.<br /><br />"யா ... நோ நோ ... இன்னைக்கு பர்ஸ் கொண்டு வர மறந்துட்டேன்.<br />அதான் ஒரே சில்லறை" சுந்தரத் தெலுங்கு போல் சுந்தர ஹிந்தி<br />பேசுகிறாள்.<br /><br />"ஒகே, நான் வேணும்னா டிராப் பண்ணவா?"<br /><br />"என்ன விளையாடறீங்களா ... வீடு எதிர்ல தான இருக்கு "<br /><br />வழிகிறேன். இத்தனைக்கும் அவள் அழகு எல்லாம் இல்லை, என்<br />கடைசிச் சித்தி வயது இருக்கும். இரண்டு பெரும் சேர்ந்தே போகிறோம்.<br />சிலுவை பதிமூன்று முறை நேர் செய்யப் படுகிறது. வீடு வருகிறது,<br />ஜோதிகா கமல் போல அவரவர் ரூமுக்குச் செல்கிறோம்.<br /><br />முற்றும், அதாவது இந்த நாள். டிசம்பர் 24, 2009.<br /><br />டைரி மூடப்படுகிறது. தூக்கம் ...<br /><br />அதிகாலை மூன்று மணி இருக்கும் ... என் அறைக்கதவு<br />'டம டம' வெனத் தட்டப்படிகிறது. எழப்பிடிக்காமல் கதவைத் திறக்கிறேன்.<br /><br />பார்த்தால் யாருமில்லை. அசந்து கதவை மூடும் பொழுது,<br />என் கையை இழுத்து அவள் ரூமுக்குக் கொண்டு செல்கிறாள்.<br /><br />"என் சிலுவை எங்கே ... ?"<br /><br />சாப்டர் - 5<br /><br />"வாட் ,,, ஐ ஆம் சாரி ... உங்க சிலுவை தொலைந்து போச்சா? "<br /><br />"ஸோ உங்க கிட்ட இல்லையா? இருந்தா கொடுங்க ... இல்லாட்டி<br /> கொடுக்க வேண்டாம்"<br /><br />"நீங்க ரொம்ப குழம்பி இருக்கீங்க ... "<br /><br />"எஸ் ... ரொம்ப தலை வலிக்குது ... உங்க கிட்ட ஏதாவது மாத்திரை இருக்கா?"<br /><br />"இல்லை ... ஆனா தேடிப் பாக்குறேன்."<br /><br />என்னிடம் மாத்திரை இல்லை, ஆனால் அவளை ஒரு நிமிடம்<br />ஆஸ்வாசப்படுத்த இந்த பொய் தேவைப் பட்டது. என் ரூமுக்கே<br />வந்து விட்டாள். மறுபடியும் கிழிந்த கவுண். கிளிப் பச்சை நிறம் .<br /><br />"ஐயாம் சாரி ... சொல்லாம உள்ள வந்துட்டேன்"<br /><br />"பரவாயில்ல ... அப்படி ஒண்ணும் தப்பா எதுவும் இல்ல இங்க,<br />என் டைரியைத் திவிர. அது மட்டும் பாக்க வேண்டாம் ப்ளீஸ்"<br /><br />"ஓகே, டேக் இட் ஈசி"<br /><br />"என் கிட்ட மாத்திரை இல்லை ... ஆனா, ஜிஞ்சர் டீ குடிச்சா தலை<br /> வலி சரியாயிடும்"<br /><br />"ஒகே ... நீங்க டீ போட போறீங்களா? "<br /><br />"கண்டிப்பா"<br /><br />"ஷுக்ரியா"<br /><br />இருவரும் கிச்சன் செல்கிறோம். அதே தாங்கி தாங்கி நடை.<br /><br />டீயை பெரும் அவசரமாய்க் குடிக்க முயல்கிறாள்.<br /> <br />எனக்கு அவசர அவசரமாய் ஒரு கவிதை தோன்ற, உள்ளே<br />சென்று எழுதி டைரியை மூடுகிறேன்.<br /><br />"நான் உங்க கிட்ட நிறைய பேசணும்" என்கிறேன்.<br /><br />டீக்கு பேச்சு லஞ்சம் என்று நினைத்துக் கொண்டாள் போலும்.<br /><br />"இப்படி ப்ளான் பண்ணி எல்லாம் பேச கூடாது ... வும் முடியாது "<br />என்று துரிதமாய் உருஞ்சுகிறாள் டீயின் சூட்டைக் கூட கவனிக்காமல்.<br /><br />"சரி ப்ளான் பண்ணல. ஆனா நாலு கேள்விகள்"<br /><br />"ம்ம்ம்"<br /><br />"எப்போ இங்க வந்தீங்க, நான் உங்கள பார்த்ததே இல்லையே ... அப்புறம் ... "<br /><br />"நானும் தான் உங்கள பார்த்தே இல்லையே ... ஆனால் எனக்கு இந்த கேள்வி<br />வரலயே ... இதுல இருந்து உங்களுக்கு என்ன புரியுது"<br /><br />"புரியல"<br /><br />"நம்ம திங்கிங் வேவ்ஸ் வெவ்வேற பாதையில போகுது. அடுத்து<br />ஏன் என் காலுல ரத்தக் கறை, ஏன் நான் அப்பப்ப சிலுவையைக் கடிக்கிறேன்,<br />கடிச்சேன், ஏன் அத தொலைச்சேன், ஏன் நடக்கும் போது நொண்டரேன்னு<br />கூட கேப்பீங்களா? சாய்ஸ் உண்டா?"<br /><br />"சொல்லப் போனா இன்னும் நிறைய இருக்கு ... ஆனா இதெல்லாம் உங்களுக்கு<br />எப்படித் தெரியும். குட் கஸ்"<br /><br />"ஏன்னா இப்போ நம்ம வேவ்ஸ் ஒருங்கி இணையறதை கவனிக்கிறேன்"<br /><br />"நீங்க என்ன சொல்ல வரீங்க? "<br /><br />"நீங்க நீங்களா, தனியா இருக்க வரைக்கும், உங்க சிந்தனை உங்களுடையது,<br />என் கூட பேசும் போது, ஆவறேஜிங் பண்ண படுத்து ... மீன்<br />மீடியன் (mean, median) அப்படின்னு ஸ்டாடிஸ்டிகளா (statistical) சொல்லுவோம்<br />இல்ல ... அது மாதிரி. இப்போ உங்களுக்கு லேசா பயம் வருது.<br />சொல்லப் போனா உங்களுக்கு உள்ளுக்குள்ள இப்போ பயங்கரமா வேர்க்குது<br />இல்லையா?"<br /><br />சொல்லி விட்டு பழக்க தோஷமாய் தன் சிலுவையைத்<br />தடவப் பார்க்கிறாள் ... அதன் தொலைந்து போன அச்சு மட்டும் தான்<br />அங்கு இருக்கிறது, பிங்க் அச்சு.<br /><br />எனக்கு அவள் சொன்னதில் பெரிதாய் அர்த்தம் இருப்பதாய்<br />தோன்றவில்லை. புத்திசாலித்தனமாக பேசுவதாக நினைத்து<br />உளறுகிறாள் என்றே தோன்றியது.<br /><br />"இல்ல ... நாட் ரியல்லி. சரி, ஏன் கிழிஞ்ச கவுண் போடறீங்க. "<br /><br />"தலை வலி போன மாதிரி இருக்கு. தாங்க்ஸ்"<br /><br />"குட், எந்த கேள்விக்கும் நீங்க இன்னும் பதிலே சொல்ல"<br /><br />"பதில் கூட சாய்ஸ் தான் இல்லையா?. சரி, ஏன் கவிதை<br />எழுதறீங்க ராத்திரி?"<br /><br />"சாரி ... என்ன?"<br /><br />"இல்ல, இப்படி எல்லாம் கவிதை எழுத உங்களுக்கு நேரம்<br /> எப்படி கிடைக்குது?"<br /><br />"எனக்கு உங்க கூட பேசலாமா வேணாமான்னு குழப்பமா இருக்கு.<br />ரொம்ப மைண்ட் ரீட் பண்ணறீங்க ... வூ ஆர் யூ?"<br /><br />நான் கேட்ட அடுத்த நொடி அவள் தன் மேலாடைத் துணியைக்<br />கிழித்து எறிகிறாள் ...<br /><br />சாப்டர் - 6<br /><br />நான் பிரம்மை பிடித்தவன் போல் நிற்கிறேன். இதற்கெல்லாம்<br />தயார் செய்து கொள்ளப்பட்டவன் இல்லை நான்.<br /><br />அவள் தலையை மேலே நோக்கிப் பார்க்கிறாள். அவள் உடல் முழுவதும்<br />காயங்கள். தோள்களில் யாரோ கத்தியால் குத்திய சுவடுகள்.<br />மற்றபடி என் கண் எங்கும் செல்லவில்லை, நம்பலாம்.<br /><br />"ப்ளீஸ் ... கொஞ்சம் ட்ரஸ் பண்ணிருங்க ... எனக்கு ரொம்ப<br />எம்பாரஸின்கா (embarrassing) இருக்கு"<br /><br />"ஜீசஸ் நேரா வந்து இப்படி செஞ்சா கூட இப்படித் தான் சொல்லுவீங்களா?"<br />அவள் கண்ணில் லேசான கண்ணீர்.<br /><br />"நோ ... எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை ... ஐ மீன் ... சாரி.<br /> இருந்தாலும் ட்ரஸ் பண்ணிருங்க. நாம கண்டிப்பா பேசுவோம்"<br /><br />நான் பாத்ரூம் செல்கிறேன். வருகிறேன்.<br /><br />"டீ குடிச்சிட்டேன்" என்கிறாள் அப்பாவியாக.<br /><br />"ஒகே ... எப்படி உங்க உடம்புல இவ்வளவு கத்திக் குத்து"<br /><br />"இந்த கேள்வியை ஏசுநாதர் கிட்ட இது வரைக்கும் யாரும்<br />கேட்டதில்லையாம் " லேசான ஏளனச் சிரிப்பு.<br /><br />"மிஸ் ... சாரி ஆண்ட்ரியா. இங்க பாருங்க, உங்களுக்கு இந்த<br />உரையாடல் பிடிக்கலேன்னா இத்தோட நிறுத்திக்கலாம், இப்படி எந்த<br />கேள்விக்கும் நேரடியா பதில் சொல்லலேன்னா ... ஐ மீன் ...<br />எப்படிப் பேசறது???"<br /><br />"எதுக்கு தெரிஞ்சுக்கணும்?"<br /><br />"பரவாயில்ல ... அது உங்க இஷ்டம். சொல்லப் போனா, உங்க அந்தரங்கம்<br />கூட. அது எனக்குத் தேவை இல்லை. ஆனால் 'வூ ஆர் யூ'னு நான் கேட்டதுக்கு<br />கூட நீங்க பதில் சொல்லல .. மைண்ட் ரீட் பண்ணறீங்க, நான் கவிதை<br />எழுதறத சொல்லறீங்க ... ஸோ ... எனக்கு கொஞ்சம் பயம் வந்துட்டதுனால<br />உங்க கிட்ட தெரிஞ்சுக்கணும் ... நாம அடுத்தடுத்த ரூம் ஷார் பண்ணி<br />இருக்கோம், அதுக்காகவாவது"<br /><br />நான் சொல்லி முடிக்கும் முன் அவள் அவசரமாய், உள்ளே செல்கிறாள்.<br />பெட்டி திறக்கும் சத்தம் கேட்கிறது.<br /><br />நொண்டிக் கொண்டே வருகிறாள். ஏதோ அரதப் பழைய போட்டோ<br />ஒன்றைக் காட்டுகிறாள்.<br /><br />"இதோ இது தான் என் ஹஸ்பண்ட்"<br /><br />"ஒகே ... இது யாரு?"<br /><br />"நீங்க என்ன பைத்தியமா ... என் ஹஸ்பண்ட் கூட நான் தானே இருப்பேன்"<br /><br />"இது நீங்களா ... ப்ளீஸ் உண்மைய சொல்லுங்க ... போட்டோவுல இருக்கற<br />இந்த முகத்துக்கும் உங்க முகத்துக்கும் துளி கூட சம்மதம் இல்ல ... "<br /><br />சாப்டர் - 7<br /><br />எகத்தாளமாய் ஒரு சின்ன சிரிப்பு.<br /><br />"இது நான் தான் ... எனக்கு ஞாபகம் இல்லைன்னா, நான் கூட இது நான்னு<br />ஒத்துக்க மாட்டேன். ஆனா இது நான் தான் ... நானே தான் ... "<br /><br />சொல்லிவிட்டு பால்கனியைத் திறக்கிறாள் ... கொண்டையை<br />அவிழ்க்கிறாள். சாம்பல் முடி மார்கழிக் காற்றில் கலைகிறது.<br /><br />வெளியே 5 டிகிரி செல்ஷியஸ் மிதமான பனிக்காற்று. தன் கவுனின்<br />இடுப்பு நாடாவை லேசாய் தளர்க்கிறாள் ... என்னை வா என்பது போல்<br />சைகிக்கிறாள்.<br /><br />"இதோ இது தான் நீங்க பாக்குற ஆண்ட்ரியா ... முற்றிலும் விடுபட்டவள் ...<br />ஆண்ட்ரியா ப்ரெஸ்டன்... ஆண்ட்ரியா கபீர் ... இப்போ ஆண்ட்ரியா ...<br />ஜஸ்ட் ஆண்ட்ரியா ... வெறும் ஆண்ட்ரியா"<br /><br />அழகாய் மூன்று காலங்களையும் சொல்கிறாள். பழைய ஆங்கிலப்<br />படங்களில் ஹீரோ ஹீரோயின் பேசுவது போல பால்கனிக் குளிரில்<br />நனைந்து பேச்சு தொடர்கிறது.<br /><br />"மிஸ்டர் நந்தா ... யூ நோ ... லைப் இஸ் எ பாஸ்டர்ட் ... நீங்க<br />எவ்வளவு கண்ணியமா இருந்தாலும் நீங்க சாகும் போது<br />அரைக்கிலோ குற்ற உணர்ச்சியோட தான் சாகறீங்க ...<br />ஏசு மாதிரி ... உங்க கிஸ்னா மாதிரி ... "<br /><br />"கிருஷ்ணா ... "<br /><br />"வாட்டெவர் ... கிருஷ்ணா" <br /><br />பத்து முறை சொல்லிப் பார்த்து சரியாய் சொல்கிறாள்.<br /><br />"கிருஷ்ணா !!! எனக்கு இந்த பெயர் ரொம்ப புடிச்சிருக்கு ... "<br /><br />ஒரு பெருமூச்சு விட்டு தொடர்கிறாள்<br /><br />"முதல் முதலா கபீரை சிகாகோ ஸ்கூல் ஆப் ம்யூசிக்ல தான் பார்த்தேன்.<br />பாஸ்டர்ட் ... கிடாரிஸ்ட். அவர் தான் என் கிட்ட பேச ட்ரை பண்ணினாரு ...<br />பை த வே, உங்களுக்கு ஏதாவது லவ் எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருக்கா? "<br /><br />"இருக்கு ... இருக்கலாம் ... சொல்லுங்க"<br /><br />"இருக்கு, தெரியுது ... நந்தா ... கபீர் ஒரு மஜீஷியன் ... அப்படித்தான் சொல்லணும் ...<br /> மெஸ்மயர் பண்ணிடுவாரு பேச்சுல ... அதாவது மயக்கிடுவாரு ...<br /> ஹிப்நோடைசர் ... சார்மிங் முகம். ஸச்சா முசல்மான் அப்படின்னு<br />அடிக்கடி சொல்லிக்குவார். ரெண்டு வருஷம் லவ் பண்ணினோம் ...<br />இன்பாக்ட் நான் கூட கவிதை எல்லாம் எழுதுவேன் ... சூபி கவிதைகள் ... கஜல்ஸ் ... "<br /><br />நடந்து கொண்டே சொல்கிறாள், ஒரு ஆட்டோபயாக்ரபி போல. குடித்து ஆறிப்<br />போன டீ கால் வாசி இருக்கிறது. பேசும் போது கை நடுங்குகிறது.<br /><br />அதே தென் நோக்கி விசித்திர பார்வை. விடாது பேச்சு, சமயத்தில்<br />ஆங்கிலமே தூக்கலாக இருக்கிறது எனக்கு புரிந்து கொள்ள வசதி.<br /><br />"நீங்க கவனிக்கறீங்கன்னு அஸ்ஸ்யூம் பண்ணலாமா?" கவனித்து விட்டாள்.<br /><br />"சாரி சொல்லுங்க" ஜென்டிலாய் சிரித்து மழுப்புகிறேன். மணி அதிகாலை மூன்றரை.<br /><br />"ஒகே ... "<br /><br />"கோர்ஸ் முடிஞ்சு அவர் பாகிஸ்தான் போயிட்டாரு. அப்போ இங்க ஈராக்<br />வார் சமயம், அதனால இங்க இருக்க வேண்டாம்னு நினைச்சாரு போல.<br />1990 அப்படின்னு நினைக்கிறேன். எனக்கு என்ன பண்ணறதுன்னு தெரியல!!! "<br />கண்ணீரைத் துடைக்கிறாள்.<br /><br />"அங்க போய் கூப்பிடறேன்னு சொன்னாரு. ஆறு மாசம் போச்சு ... எந்த ந்யூசும்<br />வரல ... ஆமா உங்க லவ் எப்படிப் பட்டது?"<br /><br />"ஆண்ட்ரியா ... கண்டிப்பா நீங்க பேசினதுக்கப்புறம் நான் என் ஸ்டோரி<br /> சொல்லறேன் ... ஏன் இப்படி அப்பப்போ ஸ்டாப் பண்ணறீங்க."<br /><br />"ஏன்னா என் கண்ணீர் எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானது இல்லையா.<br /> அட்லீஸ்ட் கண்ணீராவது? எக்ஸ்யூஸ் மீ"<br /><br />என்று சொல்லி விட்டு பாத்ரூம் அறைக்குச் செல்கிறாள்.<br /><br />எனக்கு லேசாக தூக்கம் வருவது போல் இருக்கிறது. உள்ளே சென்று<br />மெரோனா ஸ்வெட்டர் மாட்டிக் கொள்கிறேன். அந்த ஸ்வட்டரில்<br />ருக்மணியின் ராயல் சீக்ரட் பெர்ப்யூம் வாசனையும், அவள் கைவண்ணம்<br />சொன்ன எம்ப்ராய்டறியும் தெரிகிறது நூல் நூலாக ... 'ருக்மணி நந்தகுமார்'<br /><br />சாப்டர் - 8<br /><br />"கண்ணீரும் சுகம் தானே ...<br /> அதுவும் உன் முகம் தானே"<br /><br />அடுத்த வரி எழுத எத்தனிக்கும் முன்<br /><br />"உங்களுக்குத் தூக்கம் வருதா?" என்கிறாள் ... எல்லாவற்றையும்<br />கண்டு பிடித்து விடுவாள் போலிருக்கிறது.<br /><br />"நோ ... பேசலாம், உங்களுக்கு?"<br /><br />"எனக்கு யார் கூடவாவது பேசணும்னு தோணுது ... பேசலாம் ... இங்கயே,<br />உங்க ரூம்லயே கூட ... உங்களுக்கு விகல்பம் இல்லைன்னா"<br /><br />"கண்டிப்பா இல்லை ... பேசலாம்"<br /><br />என்று சொல்லி அவளக்கு அந்த சின்னத் தலைகாணியை எடுத்துக்<br />கொடுக்கிறேன்.<br /><br />"நீங்க நாத்திகர்னு சொன்னீங்க இல்ல?"<br /><br />"ம்ம்ம்"<br /><br />"ரொம்ப கஷ்டம் ... நல்ல வேலை எனக்கு அப்படி ஒரு சுதந்திரம்<br />கிடைக்கல."<br /><br />"எதுவும் கஷ்டம் இல்ல ... சொல்லப் போனா கடவுள் நம்பிக்கை தான்<br /> கஷ்டம்னு நினைக்கிறேன் ... எல்லாத்துக்கும் ஒரு காரணமும் வேணும்,<br />கடவுளையும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது. க்ரேசி"<br /><br />"நல்லா பேசறீங்க, ஸோ உங்களுக்கு இன்னமும் கல்யாணம் ஆகல<br /> இல்லையா? உங்க கேர்ள் பிரெண்ட் இந்தியால தான் இருக்காங்களா?"<br /><br />"எஸ் ... எக்ஸ். ருக்மணி."<br /><br />"கேள்விப் படாத பெயர். எங்க விட்டோம்?"<br /><br />"கபீர் பாகிஸ்தானுக்கு போனதா சொன்னீங்க ... 1990"<br /><br />"குட் மெமரி. எஸ். நான் ஒரு ஆறு மாசம் வெயிட் பண்ணிப் பார்த்தேன்.<br /> இப்போ மாதிரி அப்போ இன்டர்னட் ஈமெயில் இதெல்லாம் கிடையாது.<br />நினைவுகள் மட்டும் தான். அவங்கப்பாவோட பிசினஸ் ப்ராப்ளம், லாண்ட்<br /> ப்ராப்ளம் இதெல்லாம் முடிச்சுட்டு வரதா சொல்லிட்டு போனவர்,<br />வரவே இல்ல."<br /><br />சொல்லிவிட்டு என் டைரியைத் திறக்கிறாள்.<br /><br />"எக்ஸ்யூஸ் மீ ... அது என் பெர்சனல் டைரி"<br /><br />"ஒ நோ ... ஐ யாம் எக்ஸ்ட்ரீம்லி சாரி ... மன்னிக்கணும்"<br /><br />"இல்ல இல்ல பரவாயில்ல ... கண்டின்யூ பண்ணுங்க, ஐ மீன் உங்க<br /> கதைய"<br /><br />"இது கதை இல்ல, என் லைப்"<br /><br />"சரி சொல்லுங்க"<br /><br />"எனக்கு வேற வழி தெரியல ... நானே வீசா எடுக்க ட்ரை பண்ணினேன்.<br />முதல் வாட்டி கிடைக்கல, சரியான காரணம் சொல்ல முடியல, செகண்ட் டைம்<br />தான் கெடச்சுது"<br /><br />தொடர்கிறாள் ...<br /><br />"ஆனா அங்க, பஞ்சாப் போனதுக்கு அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது அவர் ஒரு பெரிய<br />சிக்கல்ல மாட்டிக்கிட்டு இருந்தார்னு, அவங்கப்பாவோட பிசினஸ் புல்லா நஷ்டம்<br />ஆயிடுச்சு. அந்த காலத்துக்கு என்பது லட்சம் கொஞ்சம் ஜாஸ்தி தான்.<br />என் பணம் ... மொத்தமும் என் பணம் கொடுத்து ... எல்லாம் டாலர்ஸ் ... பாஸ்டர்ட்"<br /><br />சொல்லும் முன் கண்ணீரைத் துடிக்கிறாள்.<br /><br />"ஒரு நிமிஷம், எனக்கு பைபிள் வேணும்னு தோணுது. கொண்டு வரவா ... "<br /><br />கொண்டு வருகிறாள். எனக்கு இந்த இடைவெளி சிகரட்டுக்குத் தேவைப்பட்டது.<br /><br />"உங்களுக்கு பைபிள் தெரியுமா? "<br /><br />"நான் நாத்திகன்னு சொன்னேன். இந்தியாவுல தான் நாதிகன்னா ஹிந்துயிசம்க்கு<br /> எதிரா பேசினா போதும், ஆனா, நான் உண்மையான நாத்திகன். எனக்கு<br /> எல்லாக் கடவுளும் ஒண்ணு தான் ... ஒண்ணு இல்ல, ஐ மீன் ஜீரோ ... பைனரிக் (Binary) கணக்கு"<br /><br />நான் சொல்வதை அவள் ரசிக்கவில்லை.<br /><br />"எனி வெ ... பைபிளுல ஒரு கோட் வரும்<br />11:16 A kindhearted woman gains respect, but ruthless men gain only wealth"<br /><br /> கனிவான மனம் படைத்த பெண் மரியாதை பெறுகிறாள், கொடுமைக்காரன்<br /> செல்வந்தன் ஆகிறான் ... இது அப்படியே உண்மையாச்சு ... ஆனா கபீருக்கு மட்டும் தான்.<br /><br />மறுபடியும் யூ.எஸ் வந்தேன். எங்கப்பாவோட பார்ம் ஹவுஸ் என் பேருல வாங்கினது<br />ஒண்ணு இருந்துச்சு, சிகாகோவுல. அது எங்கப்பாவோட மொத்தச் சொத்து.<br />யாரைப் பத்தியும் கவலைப்படாம அதை அவருக்காக வித்தேன். உங்க பணத்துல<br />சொல்லலும்னா கிட்டத்தட்ட ... ம்ம்ம் ... ம்ம்ம்ம் ... ஒகே ... ரெண்டரைக் கோடி<br />ரூபாய் அப்படின்னு வெச்சுக்கோங்க"<br /><br />"எங்க பாரன்ட்சுக்கு இதுல சுத்தமா சம்மதம் இல்ல ... நாங்க அக்சுவலா<br /> பிரெஞ்ச் கனடியன்ஸ். கொஞ்சம் கலாசாரம் உண்டு. பட் லைப் கோஸ் லைக் தட்<br />(But life goes like that). யாரோட விருப்பம் இல்லாம தான் கல்யாணம் செஞ்சுகிட்டேன் ...<br /> மெஸ்மரிசம் ... பாகிஸ்தான்ல ... என் சைட்ல நான் மட்டும்.<br /><br />முதல் ஆறு மாசம் தான் லைப் நல்லா போச்சு. அதுக்கப்புறம் தான் தெரிஞ்சது<br />உண்மைகள். அவர் ஒரு ஏமாத்துப் பேர்வழி. பிசினஸ் கடன் இதெல்லாம் பொய் ...<br />என்னை முழுசா ஒரு முஸ்லீம் பெண்ணா மாத்திட்டாரு ... எனக்கு எல்லாமே<br />மயக்க நிலையில நடந்தா மாதிரி இருக்கு ... நபீசா ... உருது கத்துகிட்டேன் ... ஒரே<br />பொழுதுபோக்கு இந்த கஜல்ஸ் தான் ... அதை வெச்சு சில புக்ஸ் கூட எழுதினேன் ... <br />கொஞ்சம் பணம் ... பதினாறு வருஷப் பணம் ... "<br /><br />மூச்சு விடாமல் பேசி, மினரல் வாட்டர் குடிக்கிறாள் ... லேசாய்<br />ஒரு கஜல் பாட்டை முணுமுணுக்கிறாள் ...<br /><br />"இதெல்லாம் நானே எழுதிய பாட்டு ... கேக்கறீங்களா? "<br /><br /><br />"இதோ இது தான் நான் முதல் முதலா கபீரை வர்ணிச்சு எழுதின பாட்டு ..."<br /><br />"கரு நீளமான தேகம் உடைய என்னவனே ...<br /> உன் மோகத்தில் நான் உன்னைச் சரணடைகிறேன் ...<br /> உன் சிகப்பான கண்களில் என்னை இழக்கிறேன்<br />உன் தீர்கமான பளபளப்பான முகம் என்னை கவர்ந்திழுத்து<br />இரவும் நீயாக பகலும் நீயாக உணர வைத்து மாயவலையில் பிண்ணிப் பிணைய வைக்கிறது ... "<br /><br />அழகான ஆங்கிலத்திலும் உருதுவிலும் எழுதி இருக்கிறாள் ...<br /><br />அழகான கற்பனை ... கபீரைப் பற்றி. அவன்(ர்) முகத்தின்<br />பிரகாசம் சூரியனும் சந்திரனும் சேர்ந்த பளிங்கு போல இருக்கிறதாம்.<br />மொத்தம் எட்டு வரிப் பாடல்.<br /><br />எனக்கு அவள் பேசுவதில் மொத்தமும் உண்மை என்று தோன்றவில்லை.<br />என்ன காரணம் என்று சரியாய் சொல்ல முடியவில்லை.<br /><br />"உங்களுக்கு விருப்பம் இல்லைன்னு தோணுது இல்லையா? " அதையும்<br />யூகிக்கிறாள்.<br /><br />"கண்டிப்பா இல்ல ... ஐ மீன் ... விருப்பம் ... சொல்லுங்க"<br /><br />"ம்ம்ம் ... பதினாறு வருஷம் ... பாகிஸ்தான்ல ... ஒரே ஒரு குழந்தை<br /> பொறந்துச்சு ... செத்து போச்சு ... டைப் பீ ஹெபாடிடிஸ் (Hepatitis). பாகிஸ்தான் ...<br />நிறைய கொடுமைகள் ... ரத்த காயங்கள் ... எல்லாம் எதுக்கு?<br />லவ் ... என்ன செய்ய. நான் நாலு வருஷம் போராடி டைவர்ஸ் வாங்கி<br /> வந்துட்டேன் ... வரும் போது என் கிட்ட இருந்த பணம் ஜஸ்ட்<br /> 1380 டாலர்ஸ் அப்புறம் ஒரு சொத்து ... கேக்கவே சிரிப்பா இல்ல ... "<br /><br />நான் கொடுத்த தலைகாணியில் சாய்ந்து கொள்கிறாள்.<br />சிரிக்கிறாள். அழுகிறாள். பாடுகிறாள். பைபிளைத் திறக்கிறாள்.<br /><br />மணி 4:45 அதிகாலை.<br /><br />"என்னுடைய குடும்பத்தைத் தேடினேன் ... சிக்காகோ ... யாருமில்ல அங்க.<br /> நாலு மாசம் கழிச்சு தேடிக் கண்டு புடிச்சேன். எங்க அப்பாவோட<br />ஸ்டூடன்ட் ஒருத்தன் வழியா அவங்க அட்ரஸ் கெடச்சுது. இங்க தான் இருந்தாங்க ...<br />லாஸ் ஏஞ்சலஸ்ல. நான் மன்னிப்பு எல்லாம் கேக்க போகல ...<br />எங்கப்பாவுக்கு நான் அடைக்க வேண்டிய கடன் ஒண்ணு இருந்தது.<br />இதே மாதிரி ஒரு டிசம்பர் 25 தான் எங்க குடும்பத்தைப் பார்க்க போனேன்.<br />ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி"<br /><br />அவள் பேசப் பேச எனக்கு கொட்டாவி வருகிறது ... நான் டைரியைப் பார்க்கிறேன்.<br />ஏதாவது கிறுக்க வேண்டும் போலிருந்தது.<br /><br />"மிஸ்டர் கிருஷ்ணா ... "<br /><br />"என் பெரு நந்தா"<br /><br />"சாரி ... மிஸ்டர் நந்தா, என் லைப் இப்படி போனதுக்கு என்ன<br />காரணம்னு நினைக்கறீங்க? "<br /><br />"எனக்குத் தெரியல" ஒரு விதமான அலட்சியமாக சொல்கிறேன் ...<br />அலட்சியம், என் பிறவிக் குணம்.<br /><br />"கிருஷ்ணா ... சாரி ... நந்தா, நானே சொல்லறேன் ...<br />லைப்ல எல்லாமே ஒரு சான்ஸ் தான் ... இப்பவும் நான் என் கபீரை<br />லவ் பண்ணறேன். ஆனால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்னு தெரியல.<br />நான் இன்னும் எதுக்கு வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கேன்னும் தெரியல ...<br />ஏதாவது காரணம் இருக்கும் ... இருக்கணும். எங்கப்பாவ<br />பார்க்க போனேன்னு சொன்னேன் இல்லையா ... ரொம்ப பாவமா,<br />இருந்தாங்க ... யூ எஸ்ல ஏழை ... அந்த காலத்து<br />பிசிக்ஸ் ப்ரோபாசர். எப்படியாவது கடனை அடிக்கனும்னு<br />ஆசைப் பட்டேன் ... அவர் என்னைப் பார்க்க கூட விரும்பல, நீயே<br />தேவை இல்ல, செத்தாச்சு, இதுல மத்தத்தெல்லாம் எதுக்குன்னு<br />இன்சல்ட் பண்ணிட்டாங்க ... எல்லாம் கனவு மாதிரி இருக்கு.<br />எவ்வளவு லெட்டர் போட்டும் பதிலில்லை ... நான் கிறிஸ்டியன்<br />இல்லையாம் ... முஸ்லிமாம் ... எல்லாம் கிராப் (crap)"<br /><br />நாப்கீனால் தன் கண்ணீரைத் துடைத்து தொடர்கிறாள் ...<br /><br />"துரத்தி விட்டுட்டாங்க ...என்னைச் சர்ச்சுல கூட சேர்க்கறதில்லை.<br />சுருக்கமா சொல்லப் போனா நான் ஒரு அநாதை .<br />மதம் என்னைப் பொருத்தவரைக்கும் எல்லாமே ஒண்ணு தான் ...<br /> கபீர் ... நந்தா ... ப்ரெஸ்டன்" எல்லாம் ஒண்ணு தான். இல்லையா? "<br /><br />என்னைத் தான் கேட்கிறாள் என்பதை நான் உணர வில்லை ...<br /><br />"நந்தா ... "<br />"யூ வில் நெவர் சேஞ் ... உன் கிட்ட போய் என்னைப் பத்தி சொன்னேன் பாரு ... "<br /><br />என்று கூச்சலிட்டு, தலைகாணியை விசிறி அடித்து சட்டென்று<br />நான் தலை நிமிரும் முன் கோபமாக எழுந்து செல்கிறாள்.<br />நான் அப்படியே பேதலித்து அரைத் தூக்கத்தில் அவளையே பார்த்துக்<br />கொண்டிருக்கிறேன்.<br /><br />சாப்டர் - 10<br /><br />எதையோ சொல்ல வந்திருக்கிறாள். எதையோ பகிர்ந்து கொள்ள<br />வந்திருக்கிறாள் ... சே ... நான் என்ன பைத்தியமா கொஞ்சம் அவ<br />சொன்னதைக் கவனிச்சிருக்கலாமோ?<br /><br />இவ சொல்றது எல்லாம் உண்மையா ... எந்த கேள்விக்கும் இவளா<br />பதில் சொல்லல, ரத்தக் கறை, காலுல ஏற்பட்ட காயம் ...<br />எதுக்கும் பதில் சொல்லல ...இவளாவே வந்தா ... இவளா சொன்னா ....<br />இவளா கோபப்பட்டு போறா ... போ ... "<br /><br />அலட்சியம் மறுபடியும் அலட்சியம் !!!<br /><br />ஆனால் ஏதோ தவறு என்று தெரிகிறது ... கண்டிப்பாக உண்மையோ பொய்யோ<br />என்னை மதிச்சு தன்னுடைய அந்தரங்க வாழ்க்கைய சொல்லி இருக்கா.<br />இக்னோர் பண்ணதுக்கு ஒரு சாரியாவது கேக்கணும் ...<br /><br />அவளிடம் ரெண்டாவது சாரி .. தூக்கம் போய் விட்டது ... ஒரு<br />விதமான உஷ்ணத்துடன் எழுந்து அவள் ரூமைத் தட்ட<br />முயல்கிறேன். உள்ளிருந்து லேசாக குறட்டைச் சத்தம் கேட்கிறது ...<br /><br />"இந்த பொம்பளை ரொம்ப விசித்திரம் ... மூணு நிமிஷம்<br />கூட ஆகல அதுக்குள்ளே தூங்கிட்டாளா?"<br /><br />ஒரு சிகரட்டைப் பற்ற வைக்கிறேன். வெளியே போகிறேன்.<br />ரொம்ப நேரமாக ஹீட்டரில் இருந்ததால், வெளியே போகும் பொழுது<br />இப்போது ஸ்வட்டர் தேவைப்பட்டது. ருக்மணி பரிசளித்த ஸ்வட்டர்.<br /><br />ஒரு சினிமா டிக்கட்டின் பின்னால் எழுதி விடலாம் என் காதலைப் பற்றி ...<br />உள்ளே சென்று டைரியைப் பார்க்கிறேன் ... 2007 ஆம் வருட டைரி ...<br />இன்னமும் இதில் தான் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். காலம் ...<br /><br />ஈகோ என்று சொல்வார்கள் ... அது மட்டுமே என் காதலுக்கு எதிரி ...<br />நான் எதையும் ஈசியாக எடுத்துக் கொல்லும் சராசரி வகையான்.<br />என் காதலையும் சேர்த்து ... பெரிதாக ப்ளாஷ் பாக்கெல்லாம் சொல்லி<br />போரடிக்க விருப்பமில்லை ... இரண்டு பேருக்கும் சரிப்பட்டு<br />வரவில்லை ... ரெண்டு குடும்பமும் எவ்வளவு முயற்சி செய்தும்,<br />பட்டம் அறுந்து நான் இங்கே வந்து இரண்டு வருடமாகிறது ...<br />இந்த யூ.எஸ் ப்ராஜக்டுக்கு நன்றி.<br /><br />அதற்கப்புறம் ஒரே ஒரு முறை பேச முயற்சி செய்தேன். அதுவும் ஒரு<br />பேச்சுக்குதான் ... சரிப் பட்டுவரவில்லை. அதே ஈகோ, அதே சண்டை ... அதே அலட்சியம் ...<br /><br />a + b = c<br />எழுதுகிறேன் ...<br /><br />என் வாழ்வில் இன்னொரு<br />பெண்ணில்லை ... எந்த பெண்ணும் இல்லை ...<br /><br />சிகரட் முடிகிறது. மணி 5:10. டைரியை மூடுகிறேன்<br />அசுவாரஸ்யமாய் ... காற்றில் லேசாக ஆடுகிறது டைரியின்<br />எழுதப்படாத பக்கங்கள் ... இன்னும் நான்கு நொடிகளில் தூங் ....."<br /><br />சாப்டர் - 11<br /><br />டிசம்பர் 25. மணி கிட்டத்தட்ட காலை ஒன்பது இருக்கும் ...<br />மொத்தம் நான்கு மணி நேரத்தூக்கம் கூட இல்லை ...<br />கொட்டாவியுடன் ஆரம்பிக்கிறேன் ...<br /><br />வெளியே இன்னமும் விடியவில்லை ... மார்கழிக் காலை<br />தூக்கத்துடன் சோம்பேறித்தனமும் பங்காளிகள்.<br /><br />சிகரெட்டைத் தேடுகிறேன் ... அதற்கு முன்னாள் இரவு<br />நடந்தது நினைவிற்கு வருகிறது. முதலில் அவளிடம் போய்<br />சாரி கேட்க வேண்டும்.<br /><br />இதோ அவள் ரூமுக்கு நடந்து கொண்டிருக்கிறேன் ...<br /><br />ஹலோ ... ஹலோ ... கதவை மிதமாகத் தட்டுகிறேன்.<br />பதிலில்லை. உள்ளே பூட்டப்படவில்லை என்று<br />ஊர்ஜிதப்படுத்துகிறேன். நல்ல வேளை!!!<br /><br />சரி, இவ்வளவு பழகி விட்டோம் ... என்ன பார்மாலிடி (formality) என்று<br />நினைத்துக் கொண்டே, ஒரே ஒரு முறை சம்பிரதாயமாக<br />தட்டி விட்டு பதிலுக்குக் காத்திருக்காமல் கதவைத் திறக்கிறேன்.<br /><br />நான் கண்ட காட்சி என்னை ஸ்தம்பிக்க வைக்கிறது ...<br /><br />தூக்கு மாட்டி தொங்கிக் கொண்டிருப்பாள் என்று யூகித்தால்<br />தவறு ... அவள் அறை காலியாக இருந்தது. காலி செய்து கொண்டு<br />சென்று விட்டாள் ...<br /><br />பெரும் ஏமாற்றம் !!! என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை.<br />சிகரட்டுடன் லானுக்கு வருகிறேன் ... மற்றொரு கையில்<br />டீ ... ஜிஞ்சர் டீ. அவள் ஞாபகம் வருகிறது ...<br /><br />கையைக் கிள்ளிக் கொள்கிறேன். நினைவு தான் ...<br /><br />அதே நினைவு தான் இப்பொழுது குழப்புகிறது. ஒன்றும் புரியாமல்<br />நின்றேன் என்று சொல்வார்கள் ... அப்படி இருக்கிறது.<br />ரூமுக்கு வந்து டைரியைத் திறக்கலாம் என்றிருந்தேன் ...<br /><br />டைரிக்குப் பக்கத்தில் அவள் பைபிள் ...<br /><br />அடிப்பாவி இத மறந்துட்டாளே ... சரி இதுக்காகவாவது<br />திரும்ப வந்து தான் ஆகணும் ...<br /><br />மனதிற்குள் ஆயிரம் எண்ணங்கள் ...<br /><br />எங்க போயிருப்பா?<br />இவ சொன்னது எல்லாம் உண்மைன்னு ஏன் என்னால நம்ப முடியல?<br />சரி, பொய்ன்னு எப்படி யூகிக்க முடியும்?<br />உண்மைன்னு எப்படி, யார் ஊர்ஜிதப் படுத்த முடியும்?<br />சொல்லப் போனா விகிதாச்சாரம் கூட மாறலாம் இல்லையா?<br />அப்படி மாற்றிச் சொல்லறதுல என்ன பலன், பயன்?<br />ஒரு வேளை என் கிட்ட பரிதாபம் சம்பாதிக்கலாமில்லையா?<br />அத வெச்சிகிட்டு கடைக்கு போய் ஒரு சிப்ஸ் பாக்கட் கூட<br />வாங்க முடியாது ... பின்ன எதுக்கு?<br />துணை ... ம்ம்ம் ...துணை ... அவளுக்கு என் துணை தேவைப்பட்டிருக்கு ...<br />எனக்கு?<br />சே சே ... கண்டிப்பா இல்லை ... பின்ன எதுக்கு<br />இன்னமும் அவளை நினைச்சிக்கிட்டு இருக்கேன்?<br />லவ்வா?<br />ச்சி ... மை பூட் (my foot)... உலகின் இரண்டாவது முட்டாள் தனம்<br />காதல் ... அக்கான்னு ஒரு பீலிங்கா?<br />அந்த மாதிரி நினைச்சா அது நடிப்பு ...<br />ஒரு வேளை சிநேகிதியா?<br /><br />அப்படி இருந்தா அவளை நேற்று அலட்சியப்படுத்தி இருக்க மாட்டேன் ...<br /><br />கண்ணை மூடுகிறேன். பதற்றத்தில் எனக்கே தெரியாமல் குளமாய்<br />வியர்க்கிறது ... பானைப் (fan) போடுகிறேன் ... கொஞ்சம் பரவாயில்லை ...<br /><br />பைபிளைப் பார்க்கிறேன் ... ஒரு வெறுமை.<br /><br />காற்றில் பக்கங்கள் தானாகவே திருப்பப்படுகின்றன ... ஏதோ<br />தெரிகிறதே ... என்னது அது ? வாட்? (what?)<br /><br />சாப்டர் - 12<br /><br />ஒரு அழகான ப்லாட்டினமா (platinum) வைரமா என்று தெரியவில்லை.<br />வயலட் நிறத்தில் பளபளக்கிறது சின்ன நெக்லஸ், பெண்கள் கழுத்தில்<br />சூடிக் கொள்வது.<br /><br />ஒ ... அப்ப சரி, அப்படின்னா அவ கண்டிப்பா வந்து தான் ஆகணும்<br />என்று சிந்திக்கும் முன்பே ஒரு பேப்பர் தெரிகிறது ... லெட்டர்.<br /><br />சின்னதான எழுத்துக்கள் ஆங்கிலத்தில் ஒரு நிதானத்தில்<br />எழுதப் பட்டிருக்கிறது.<br /><br />"ஹலோ கிருஷ்ணா, சாரி நந்தா ... என்ன காரணம் தெரில,<br /> உங்க பெயர் கிருஷ்ணா அப்படின்னு தான் ரெஜிஸ்டர் ஆயிருக்கு<br />மனசுல ... சப்கான்ஷியாஸ் மைண்ட் ... ஆழ் நிலை மனதிற்கு நான் அடிமை.<br /><br />இன்னொரு சாரி ... நான் நேத்திக்கு உங்களுக்குத் தெரியாம<br />உங்க டைரிய படிச்சிட்டேன் ... உங்க மொத்த காதல்<br />வாழ்க்கையும் தெரிஞ்சது. அதைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால்,<br />யூ ஆர் எ நைஸ் மான் ... உங்களுடைய அலட்சியத்தைக்<br />கை விடணும் ... கபீர் மாதிரி ஆளையே நான் இன்னமும்<br />லவ் பண்ணும் போது, நீங்க கண்டிப்பா ருக்மணியைக் கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும்.<br /><br />இன்னொரு விஷயம் ... நீங்க எனக்குத் தூதுவன் ... இன்னைக்கு<br />கிறிஸ்தமஸ். ஜீசஸ் பிறந்த நாள் ... சொல்லப் போனா என் பிறந்த<br />நாள் கூட இன்னைக்குத் தான் ... சர்ப்ரைசிங் ... அதே மாதிரி<br />எனக்கும் தோளுல (shoulders) காயங்கள் ... கழுவரையில் (crucifixion)<br />ஏற்றும் நாள் வந்துடிச்சு போல ... எது எப்படியோ ... நீங்க தான்<br />எனக்குத் தூதுவன்னு சொன்னேன் இல்ல ...<br /><br />இந்த லெட்டர் கூடவே நான் வெச்சிருக்கற பிளாட்டினம் நெக்லஸ்<br />நான் பாகிஸ்தான்ல சேர்த்த மொத்த சொத்து. இதை எங்கப்பா கிட்ட<br />சேர்க்கணும்னு நெனைச்சேன் ... கடைசி வரைக்கும் அவர் ஏத்துக்கல.<br /><br />ஸோ, நீங்க தான் இதை அவர்கிட்ட சேர்க்கணும், கூடவே நான் அவருக்கு<br />எழுதின லெட்டர் ஒண்ணும் இருக்கு.<br /><br />இந்த கடமையா நீங்க முடிக்கணும், முடிப்பீங்க.<br /> <br />உங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. எனக்கு உண்டு ...<br />உங்களை எல்லாக் கடவுளும் வாழ்த்தட்டும் ... என்னைத் தொடர்பு<br />கொள்ள முயல வேண்டாம் (எப்படி இருந்தாலும் நான் நம்பர் கொடுக்கல,<br />அதனால எனக்குக் கவலை இல்லை !!!) "<br /><br />அந்த லெட்டரின் கீழ் அவள் அப்பாவின் லாஸ் ஏஞ்சலஸ் முகவரி<br />எழுதப் பட்டிருந்தது. அதற்குக் கீழ் மற்றொரு தாளில்<br />அவள் கபீரின் மேல் எழுதிய காதல் கவிதை கூட இருக்கிறது ...<br /><br />"கரு நீளமான தேகம் உடைய என்னவனே ...<br /> உன் மோகத்தில் நான் உன்னைச் சரணடைகிறேன் ...<br /> உன் சிகப்பான கண்களில் என்னை இழக்கிறேன்<br />உன் தீர்கமான பளபளப்பான முகம் என்னை கவர்ந்திழுத்து<br />இரவும் நீயாக பகலும் நீயாக மாயவலையில் பின்னிப் பிணைய வைக்கிறது ... "<br /> <br />என் டைரி என்னைக் காட்டிக் கொடுத்த வெட்கத்தில் தன்னை<br />பான் (Fan) காற்றில் மூடிக் கொண்டது ... டைரியும் அந்த பைபிளும் ஒரே நிறம் !!!<br /><br />ஊரெல்லாம் கொண்டாட்டம் என்று நம்மூர் தீபாவளி போல<br />வர்ணனை எல்லாம் சொல்ல முடியாது. கார் கிளம்புகிறது.<br />லாஸ் ஏஞ்சலஸ் நகரம் ...<br /><br />ஒரு மணி நேரப் பயணத்திற்குப் பிறகு ஒரு வழியாக அவள் வீடு,<br />இல்லை, அவள் அப்பா வீடு வந்தது.<br /><br />ஏழை வீடு என்று பார்த்தவுடன் தெரிகிறது. அமெரிக்க ஏழை.<br />கதவுகளில் நிறைய உடைசல்கள். வண்ணாரப் பேட்டை ஓட்டு வீடு<br />ரீமிக்ஸ் செய்தது போல் தோற்றம்.<br /><br />"யார் வேணும்?" கனத்த ஆங்கிலத்தில் கவுபாய் போன்று<br />ஒரு கிழவர் வெளிவந்தார். கனடியன் என்று தெரிகிறது.<br /><br />"இங்க ஆண்ட்ரியா ... அப்படின்னு ... அதாவது ... "<br /><br />ஒரு முறை என்னைக் கண்ணோடு கண்ணாக நேராகப் பார்த்து,<br />கண்களைச் சுருக்கி, "யாருமில்லை" என்று முகத்தில் அடித்தது போல் <br />கதவை மூடிச் செல்கிறார்.<br /><br />"ஹலோ ... "<br /><br />நான்கு முறை கூப்பிட்டும் பதிலில்லை. நான் கொண்டு வந்த நகையைப்<br />பற்றி கதவு வழியாக சொல்கிறேன். அதற்கும் பதிலில்லை.<br /><br />பாதரசம் போன ஜன்னல் கண்ணாடி வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்க்கிறேன்.<br />சாயம் போன மெழுகு வெளிச்சத்தில் நன்றாகவே தெரிகிறது ... கருப்பு வெள்ளையில் ஒரு புகைப்பட ப்ரேம்.<br /><br />அங்கு நான் கண்டதை சொல்ல நினைத்தால் கூட நடுங்குகிறது ...<br /><br />ஆண்ட்ரியா ப்ரெஸ்டன்<br />பிறந்த நாள் : Dec 25 1966<br />இறந்த நாள் : Dec 25 1991<br /><br />சாப்டர் - 13<br /><br />உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன் ...<br />ஆம், அவள் இறந்து பதினெட்டு வருடங்கள் ஆகிறது.<br /><br />அப்படின்னா, ரெண்டு நாளா என் கூட பேசினது ... பழகினது ...<br />யாரு? நினைத்துப் பார்த்தாலே குலை நடுங்குகிறது ...<br />நாத்திகனுக்குக் கூட பேய் பயம் உண்டா?<br />இல்லை ... இருக்கு ...<br /><br />என் கால்கள் தானாக வாசல் நோக்கி நடக்கின்றன. கையில்<br />என்ன? ஒ ... இதைக் கொடுக்கத்தானே நான் இங்கே வந்தேன்.<br /><br />பொய்யோ மெய்யோ ...பேயோ பெண்ணோ .. இது என்னுடையது<br />கிடையாது. அவங்கப்பா கிட்ட நான் இதைச் சேர்க்க கடமைப்பட்டிருக்கேன் ...<br /><br />வேற வழி இல்ல ... இதைக் கொடுத்து தான் ஆகணும் ... அவங்கப்பாவுக்கு<br />அவ எழுதின ... இல்ல ... எழுதினதா சொன்ன லெட்டரும் கொடுக்கணும்.<br />இரண்டையும் கொண்டு வந்த என்வலப் கவரில் வைத்து, கவரை ஒட்டி மூடுகிறேன்.<br /><br />"மிஸ்டர் ப்ரெஸ்டன் ... உங்க பொண்ணு உங்களுக்குக் கொடுக்கச் சொன்ன<br />லெட்டரும், ஒரு நகையும் இந்த கவர்ல வெச்சிருக்கேன் ...<br />இத தயவு செஞ்சு எடுத்துக்கோங்க ... "<br /><br />"உங்க பொண்ணு" என்று சொன்ன போது என் வாய் தானாய் நடுக்கத்தில் குழறியது.<br /><br />சொல்லிவிட்டு பதற்றமாய் வெளியே வர, காற்று பலமாக வீசுகிறது,<br />வானம் மேகமூட்டத்தைக் கூட்டுகிறது. வாசலில் மயான அமைதி<br />நிலவுகிறது. அவர்கள் வீட்டில் கட்டி வைத்துள்ள அந்த கரு நாய்<br />ஒரு விதமான இறுகின முகத்துடன் என்னையே முறைத்துப்<br />பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.<br /><br />"நான் நாத்திகன்" என்று சொல்லலாம் போல இருந்தது அந்த நாயிடம்.<br />இரண்டடி வைப்பதற்குள் நல்ல மழை; காரில் ஏறுகிறேன்.<br /><br />இஞ்சின் ஸ்டார்ட் ஆகி, ஹெட்லைட்டைப் (head light) போட்டு கிளம்பும் போது<br />அவள் அப்பா அவசரமாய் வாசல் வந்து நான் கொடுத்த<br />கவரைப் பிரித்துப் பார்த்ததை நான் கவனிக்கவில்லை !!!<br /><br />சாப்டர் - 14<br /><br />கிட்டத்தட்ட கடைசி இரண்டு நாள் ... என்ன நடந்திருக்கிறது என்னைச் சுற்றி?<br /><br />மறுபடியும் கிள்ளுகிறேன் ... மரத்துப் போய் இருக்கிறது உடம்பு.<br />அனலாய்க் கொதிக்கிறது. டாஷ் போர்டிலிருந்த முதலுதவிப்<br />பையிலிருந்து டைலினால் (Tylenol) மாத்திரை போடுகிறேன்.<br /><br />வரும் வழியில் எல்லாம் அவளாகவே தெரிகிறாள் ... காற்றில் எங்கும் அவள்<br />குரல், அவள் பேசிய வார்த்தைகள் ...<br /><br />"ஐ யாம் ஆண்ட்ரியா"<br /><br />"சோ நீங்க நான் சொன்னத கவனிக்கல ... இஸ் தட் ரைட்?"<br /><br />"என்ன விளையாடறீங்களா ... வீடு எதிர்ல தான இருக்கு "<br /><br />"ஸோ சிலுவை உங்க கிட்ட இல்லையா ... இருந்தா கொடுங்க ... இல்லாட்டி வேண்டாம்"<br /><br />"ஷுக்ரியா"<br /><br />"ஏன்னா இப்போ நம்ம வேவ்ஸ் ஒருங்கி இணையறதை கவனிக்கிறேன்"<br /><br />"கடவுள் நேரா வந்து இப்படி செஞ்சா கூட இப்படித் தான் பண்ணுவீங்களா?"<br /><br />"இது நான் தான் ... எனக்கு ஞாபகம் இல்லைன்னா, நான் கூட இது நான்னு<br />ஒத்துக்க மாட்டேன். ஆனா இது நான் தான் ... நானே தான் ... "<br /><br />"ஏன்னா என் கண்ணீர் எனக்கு மட்டுமே சொந்தம் இல்லையா. கண்ணீராவது?<br /><br />"இது கதை இல்ல, என் லைப்"<br /><br />"உங்களுக்கு பைபிள் தெரியுமா? "<br /><br />11:16 A kindhearted woman gains respect, but ruthless men gain only wealth<br /><br />"கரு நீளமான தேகம் உடைய என்னவனே ...<br /> உன் மோகத்தில் நான் உன்னைச் சரணடைகிறேன் ...<br /> உன் சிகப்பான கண்களில் என்னை இழக்கிறேன்<br />உன் தீர்கமான பளபளப்பான முகம் என்னை கவர்ந்திழுத்து<br />இரவும் நீயாக பகலும் நீயாக உணர வைத்து மாயவலையில் பின்னிப் பிணைய வைக்கிறது ... "<br /><br />"மிஸ்டர் கிருஷ்ணா ... "<br /><br />"என்னைச் சர்ச்சுல கூட சேர்க்கறதில்லை"<br /><br />"யூ வில் நெவர் சேஞ் ... உன் கிட்ட போய் என்னைப் பத்தி சொன்னேன் பாரு ... "<br /><br />"யூ ஆர் எ நைஸ் மான் ... "<br /><br />"நீங்க கண்டிப்பா ருக்மணிய கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும் "<br /><br />இந்த கடமையா நீங்க முடிக்கணும், முடிப்பீங்க.<br /><br />"இன்னைக்கு கிறிஸ்தமஸ். ஜீசஸ் பிறந்த நாள் ... சொல்லப் போனா <br />என் பிறந்த நாள் கூட இன்னைக்குத் தான்"<br /><br />கழுவரையில் (crucifixion) ஏற்றும் நாள் வந்துடிச்சு போல"<br /><br />"நீங்க எனக்குத் தூதுவன்"<br />"நீங்க எனக்குத் தூதுவன்"<br />"நீங்க எனக்குத் தூதுவன்"<br /> .<br /> .<br /> .<br /><br />க்ரீச் .... இன்னும் கால் நொடி கொஞ்சம் தடுமாறி இருந்தால் வண்டி<br />அடுத்த லேணிற்கு(lane) தவறிப் போய் அப்பளமாகி இருக்கும் ... சே ... என்னது இது ...<br /><br />முதல் முதலாக பயமாக இருக்கிறது ... இல்லை ... பயப்படக் கூடாது ,<br />நான் நாத்திகன் ... எனக்குக் கடவுளும் இல்லை, பயமும் இல்லை ...<br /><br />மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்மனதில் ரீங்காரமாய் ஒலிக்கிறது ...<br /><br />"நீங்க எனக்குத் தூதுவன்"<br /><br />மழை நிற்கிறது. என் வீடு வந்துவிட்டது. மணி பகல் 12:30 .<br /><br />சாப்டர் - 15<br /><br />கால் வைக்கும் ஒவ்வொரு தடமும் எகோவைத் (Echo) தருகிறது.<br />சாப்பிட்டேனா? தேவை இல்லை ...<br /><br />அறை முழுவதும் அவள் வாசனை ... ஏதோ ஒரு வாசனை ...<br />அவள் கம்மல் எழுப்பும் சத்தம் எங்கோ கேட்டுக் கொண்டு தான் இருக்கிறது ...<br /><br />பால்கனி இன்னமும் திறந்து தான் இருக்கிறது.<br />ஹாலிலுள்ள சோபாவில் வந்து உட்காருகிறேன் ...<br /><br />போன் கால் வருகிறது ... இந்தியா நம்பர் ... அம்மா ...<br /><br />"அம்மா"<br /><br />"டேய் ... எழுந்துட்டியாடா?"<br /><br />"அம்மா ... "<br /><br />"என்னடா மாத்தி மாத்தி அதையே சொல்லிண்டு ... டேய் நந்தா ... "<br /><br />"ம்ம் சொல்லும்மா"<br /><br />"டேய் ... இன்னைக்கு பிம்மால என் கனவுல ஆண்டாள் வந்தாடா ... "<br /><br />"யாரு ஆண்ட்ரியாவா ... என்னம்மா சொல்லற?"<br /><br />"யாருடா ஆண்ட்ரியா ... என்னடா ஒளர்ற ... ஆண்டாள் டா"<br /><br />"யாரது ..."<br /><br />"ஆழ்வார் டா ... ஆண்டாள் ... திருப்பாவை எழுதின ஆண்டாள்"<br /><br />"ஒ ... கிராப்"<br /><br />"அது சரி ... அவ என்ன சொன்னா தெரியுமா ... நந்தகுமாரனுக்கும் <br /> ருக்மணிக்கும் கல்யாணம் செஞ்சு வைக்கணுமாம் ... அது அவளோட<br />ஆசையாம் ... டேய் கேக்கறதா ... ருக்மணி டா நந்தா"<br /><br />" ..."<br /><br />"டேய் ... நீ நாத்திகன் தான். இருந்தாலும் எனக்காக இன்னைக்கு ஒரு நாளாவது<br /> 'மார்கழித் திங்கள்' படி டா ... எனக்காக வேண்டாம் ... நல்ல தமிழ் இருக்கு அதுல,<br /> அதுக்காகவாவது "<br /><br />"..."<br /><br />"சொல்லவா ... கேட்டுக்கோ ... மார்கழித் திங்கள் ... "<br /><br />என் அம்மா சொன்னது எதுவும் எனக்குக் கேட்கவில்லை ... ஒரே ஒரு வரியைத் தவிர ...<br /><br />"கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகத்தான் ... "<br /><br />"அம்மா ... அந்த ஆறாவது வரியை இன்னொரு வாட்டி பாடு ... "<br /><br />"இரு கேட்டுக்கோ ... கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகத்தான்"<br /><br />"என்னம்மா அர்த்தம் அதுக்கு?"<br /><br />"உடனே கேட்டாக்கா எப்படி டா சொல்லுவேன் ... இரு ... "<br /><br />என்று சொல்லிவிட்டு அம்மா அர்த்தம் சொல்லச் சொல்ல எனக்கு ஆண்ட்ரியாவின்<br />அந்த கஜல் கவிதை நினைவிற்கு வருகிறது.<br /><br />"கரு நீளமான தேகம் உடைய என்னவனே ...<br /> உன் மோகத்தில் நான் உன்னைச் சரணடைகிறேன் ...<br /> உன் சிகப்பான கண்களில் என்னை இழக்கிறேன்<br />உன் தீர்கமான பளபளப்பான முகம் என்னை கவர்ந்திழுத்து<br />இரவும் நீயாக பகலும் நீயாக உணர வைத்து மாயவலையில் பின்னிப் பிணைய வைக்கிறது ... "<br /><br />"ருக்மணிக்குக் கொஞ்சம் பேசுடா கண்ணா ... டேய் நந்தா"<br /><br />செல்போன் உறைந்ததா நான் உறைந்தேனா ... என்ன நடக்கிறது இங்கே ...<br /><br />அவள் சொன்ன வார்த்தை மறுபடியும் ...<br /><br />"ஹலோ கிருஷ்ணா, சாரி நந்தா ... என்ன காரணம் தெரில, உங்க பெயர் கிருஷ்ணா<br />அப்படின்னு தான் ரெஜிஸ்டர் ஆயிருக்குமனசுல ... சப்கான்ஷியாஸ் மைண்ட் ...<br />ஆழ் நிலை மனதிற்கு நான் அடிமை"<br /><br />"நீங்க கண்டிப்பா ருக்மணிய கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும் "<br /><br />இந்த கடமையா நீங்க முடிக்கணும், முடிப்பீங்க."<br /><br />என் முழி பிதுங்கி வழிந்தது போல் தோன்றுகிறது ...<br />லாணிற்கு சென்று சிகரட் ஒன்று குடிக்கிறேன் ...<br /><br />இதோ நந்தன் என்னும் நான், நாத்திகன், குழப்பத்தின் உச்சத்தில்<br />உறைந்து உட்கார்ந்திருக்கிறேன். என் டைரி பாவமாய் என்னையே<br />பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.<br /><br />அவசர அவசரமாய்த் தமிழில் எழுதுகிறேன் ...<br /><br />"ஆண்ட்ரியா ... ஆண்டாள் ... நந்தகுமாரன் ... ருக்மணி ..கார்மேனிச் செங்கண் கதிர்மதியம் போல் முகத்தான்"<br /><br />எவ்வளவு முறை எழுதிப் பார்த்தேன் என்று தெரியவில்லை ...<br /><br />எனக்கு அடுத்து என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை ...<br /><br />டீ வீயைப் போடுகிறேன் ... சி.என்.என் (CNN) அலைவரிசை.<br /><br />மழை ... புயல் ... ஒபாமா ... ஏதோ ஒரு மூலையில் ஒரு செய்தி ...<br /><br />"அடையாளம் தெரியாத பெண்ணின் சடலம் இன்று காலை சண்டியாகோ பசிபிக்<br /> பீச்சின் ஓரமாய் ஒதுங்கியுள்ளது ... தற்கொலை என்று போலீசாரால்<br />சந்தேகிக்கப் படுகிறது. அவர் பர்சிலிருந்த டிரைவிங் லைசன்ஸ் வைத்து,<br />போலிஸ் அவள் பெயர் 'ஆண்ட்ரியா ப்ரெஸ்டன்' என்று அடையாளம்<br />காட்டியுள்ளனர் ... அவளைப் பற்றி விவரம் தெரிந்தவர்கள் உடனடியாக<br />பசிபிக் பீச் 92109 sdpdஐத் தொடர்பு கொள்ளவும் ... "<br /><br />என்று சொல்லி, அவள் முகத்தை போட்டுக் காட்டினர் ... ஆண்ட்ரியா லேசான<br />சோகச் செருப்புடன் என்னைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />இது விஞ்ஞானமா மெய்க்ஞானமா? இதற்குப் பெயர் தான் சைன்ஸ் பிக்ஷனா?<br /><br />என்று நினைத்துக் கொண்டே வேலவலத்துப் போன அந்த ஷன நொடியில்<br />நம்பர் எதுவும் தெரியாமல் UNKNOWN என்று பெயரிட்டு ஒரு போன் கால் வருகிறது ...<br /><br />"ஹலோ ... " ஏதோ ஒரு பெண் குரல்<br /><br />சப்தநாதமும் அடங்கிப் போகிறது ... வாய் திக்கித் திணறி ... பேயறைந்தவன் போல தடுமாறிச் செயழிழந்து<br />கலிபோர்னியா மாகாணம் மொத்தமும் கேட்பது போலக் கத்துகிறேன் ...<br /><br />"ஆ ... ஆ ... ஆண்ட்ரியா?"<br /><br />"ஆண்ட்ரியாவா ... ஹலோ ... நான் தான் ருக்மணி"<br />--------------------------------<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-7336205957959784292?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-4871431189105062132009-07-12T20:46:00.000-07:002009-07-14T23:28:22.104-07:00எங்கள் தெருவில் ஒரு பைத்தியக்காரன்<br />இருந்தான். பெயர் அந்தோணி.<br />எங்கள் வீட்டிலிருந்து நான்காவது ஓட்டு<br />வீடு அவனுடையது. இந்த கதை<br />அந்தோணியைப் பற்றி.<br /><br />அந்தோணிக்கு சுமார் 19 வயதிருக்கும்<br />நான் முதலில் அவனிடம் பேசிய பொழுது<br />(அதற்கு முன்னெல்லாம் அவனைப் பார்த்தாலே<br />எங்கள் எல்லாருக்கும் பயம்).<br />எனக்கு அப்பொழுது 15 வயது.<br /><br />"அந்தோணி "<br /><br />"இன்னா? "<br /><br />"எங்க வீட்டுல எங்க போயிருக்காங்க? வீடு <br />பூட்டி இருக்கே"<br /><br />"த ... போடா "<br /><br />என்று சொல்லிவிட்டு கையில் கூழாங்கல் <br />போல எதோ வைத்திருந்தான், அதை <br />வைத்து அடிக்க வந்தான்.<br /><br />இந்த இடத்தில் அந்தோணியின் குடும்பத்தைப்<br />பற்றி சொல்ல வேண்டும். அவனுக்கு அப்பா<br />கிடையாது. இவன் சின்ன வயதிலேயே அவர்<br />வீட்டை விட்டு ஓடி விட்டதாக வதந்தியா<br />உண்மையா என்று தெரியவில்லை, அப்படிப்<br />பேசிக் கொள்வார்கள். அம்மா இறந்து போய்<br />இரண்டு வருடங்கள் ஆயிற்று, அப்பொழுது<br />அவனுக்கு பதினாறு பதினேழு இருக்கும்.<br />நன்றாக படித்துக் கொண்டிருந்த பையன்<br />அம்மா இறந்ததற்குப் பிறகு பைத்தியம்<br />ஆகிவிட்டதாக பேசிக் கொள்வார்கள் .<br />அவனுக்கு ஒரே ஒரு தங்கை, மேரி.<br />இவனை விட மூன்று வயது சின்னவள்.<br />வேறு சொந்த பந்தங்கள் இல்லை.<br /><br />சிலர் அவன் அம்மா ஒரு ராத்திரி வேறு<br />யாருடனோ இருந்ததைப் பார்த்து கோபப்பட்டு<br />கல்லால் அடித்து, தூக்கு மாட்டி விட்டான்<br />என்றும், சிலர், அவள் தற்கொலை செய்து<br />கொண்டாள் என்றும் சொல்வர். யாருக்கும்<br />தெளிவாக உண்மை தெரியாது, அந்தந்த<br />சமயங்களில் பொழுதைப் போக்கவும்,<br />வம்புக்காகவும் சொல்லிக்கொள்ளும்<br />வதந்திகள். அதிலுள்ள உண்மையின்<br />விகிதாச்சாரம் அவனுக்கும் அவன்<br />அம்மாவுக்கும் மட்டுமே தெரியும்.<br /><br />போலீஸ் கேஸ் என்று ஒரு மாதம்<br />அலைக்கழிக்கப்பட்டு பின் சந்தேகம்<br />இருந்தாலும் 'பைத்தியம்' என்ற காரணத்தால்<br />தப்பிக்க முடிந்தது. அவன் தங்கை பக்கத்தில்<br />உள்ள டெயிலர் கடையில் வேலைக்குச் <br />சேர்ந்தாள். அவன் ஒரே ஆறுதல் அவளும்<br />அந்த சொந்த வீடும் தான்.<br /><br />அந்தோணி 'பைத்தியம்' என்று பல <br />முறை பலர் சொல்லியும் ஒரு நாள் அவன் <br />தங்கையின் கழுத்தை நெரிக்க வந்து, <br />ரோட்டில் அவளைத் தள்ளி விட்டு தலை <br />முடியைப் பிடித்து இழுத்து, வீட்டிற்கு <br />உள்ளே தள்ளிவிட்டு 'டொம்' என்று <br />கதவைச் சாத்தியதைப் பார்த்த பொழுது <br />தான் ஓரளவிற்கு ஊர்ஜிதமானது. <br /><br />ராத்திரி முழுக்க அவள் அழுது கொண்டிருக்க, <br />இவன் வாசலில் 'ஆகாய வெண்ணிலாவே' <br />பாடிக்கொண்டு சுருட்டு பிடித்துக் கொண்டிருந்தது <br />எனக்கு வியப்பையும் அவன் மேல <br />கோபத்தையும் தந்தது.<br /><br />"அந்தோணி ..."<br /><br />மறுநாள் காலை எங்கள் வீட்டு சுண்ணாம்பை<br />வாயால் தடவிக்கொண்டிருந்தவனை<br />தைரியமாகக் கூப்பிட்டேன்.<br /><br />"டேய் ... இன்னடா, ஐயிரு வீட்டுல இருக்காரா? "<br /><br />"அந்தோ ... அந்தோணி, நான் ஒன்னு கேக்கட்டுமா?"<br /><br />"இன்ன?"<br /><br />"இல்ல திட்டக் கூடாது ... "<br /><br />"சொல்றா ?"<br /><br />"இல்ல வந்து ... வந்து ... நேத்திக்கி ராத்திரி<br />ஏன் மேரிய அப்படிப் போட்டு அடிச்ச?"<br /><br />அவன் இந்தக் கேள்வியை என்னிடமிருந்து<br />எதிர்ப்பார்க்கவில்லை ...<br /><br />சுண்ணாம்பு தடவுவதை நிறுத்தி விட்டு என்<br />முதுகில் லேசாய்த் தட்டி விட்டு பல்லால்<br />சிலுவையை கடித்தவாறே எதிரிருள்ள<br />துவைக்கிற கல்லில் போய் உட்கார்ந்தான்.<br />ரொம்ப நேரமாக என்னையே முறைத்துப் பார்த்துக்<br />கொண்டிருந்தவன், கொஞ்ச நேரத்தில் கல்லால்<br />அடிப்பேன் என்று சைகை காண்பிக்க <br />நான் வீட்டிற்குள் பயந்து ஓடி ...<br /><br />அவனுக்கு மேரி என்றால் கொள்ளைப் பிரியம்.<br />பல முறை எங்கள் வீட்டிலிருந்து கொடுத்து<br />விட்ட சோற்றை அவன் ஒரு ஒரு பருக்கை கூட<br />சாப்பிடாமல் அவளுக்கு ஊட்டி விட்டதைப்<br />பார்த்திருக்கிறேன். இவன் உண்மையிலேயே<br />பைத்தியம் தானா இல்லை நடிக்கிறானா என்று<br />யாருக்கும் சந்தேகம் வரவில்லை, என்னைத் தவிர.<br /><br />தாத்தாவைக் கேட்டதற்கு<br /><br />"அடப் போடா அவன் பைத்திக்காரப் பய ... அவனப் பத்தி<br /> என்னண்ட பேசிண்டு ... போய்ப் படி"<br />என்று ஹிந்து படிப்பதை தொடர்ந்தார்.<br /><br />எது எப்படியோ, அவனுக்கு எங்கள் தெருவிலிருந்து<br />தினமும் கஞ்சியோ, பழைய அரிசியோ, புளித்த<br />தோசையோ ஏதாவது போய் விடும். அவள் அம்மா<br />எல்லார் வீட்டிலும் வேலை செய்த நன்றியா,<br />இல்லை, "ஐயோ பாவம்" என்ற பச்சாதாபமா<br />தெரியவில்லை, எல்லோரும் "கிறுக்குப் பயலே"<br />என்று வாய் வலிக்க திட்டிக் கொண்டே அவனுக்குப்<br />படி அளப்பர்.<br /><br />வேலை எதுவும் செய்வதில்லை. காலை எழுந்து<br />மேரியை டெயிலர் கடையில் விட்டு விட்டு,<br />டீக்கடையில் ஒரு ஓசி டீயைக் குடித்து, பக்கத்து<br />வீட்டு நாயர் அம்மாவின் நாயைக் குளிப்பாட்டி,<br />"பிராந்தன் " என்ற வார்த்தையுடன் புட்டு சாப்பிட்டு,<br />மதியத்திற்கு அம்மா வைக்கும் தயிர் சாதம்<br />மாவடுவைக் கொஞ்சமாய்ச் சாப்பிட்டு, கடைக்கு<br />திரும்பவும் போய் மேரிக்கு மீதி சாதத்தைக்<br />கொடுத்து விட்டு , சாயங்காலம் அவன் ஒரு காலத்தில்<br /><br />படித்த ஸ்கூலுக்கு வெளியே நின்று வேடிக்கை<br />பார்த்து விட்டு, ராத்திரி பாடிக்கொண்டே தூங்குவான்.<br />இவ்வளவு தான் அவனின் ஒரு நாள்.<br /><br />மேரி, கொஞ்சம் கருப்பு என்றாலும் அவள் அம்மாவைப் போல<br />கலையாக இருப்பாள். அவளைச் சைட் அடிக்காத<br />இளவட்டங்களே கிடையாது. ஒரு முறை அவள்<br />வீட்டில் தனியாக இருக்கும் பொது உள்ளே நுழைய<br />முயன்ற ரேஷன் கடை சந்துருவை பின்னாலிருந்து<br />அந்தோணி கட்டையால் அடிக்க, நான்கு நாள் சந்துரு<br />படுத்த படுக்கை.<br /><br />அன்றிலிருந்து எப்பொழுதும் அவன் அந்த<br />மரக்கட்டையும், கால்வாயை ஒட்டிய லெதர்<br />கம்பனியில் யாருக்கும் தெரியாமல் திருடிய<br />'ஆக்ஸா பிளேடும்' கையுமாகத் தான் திரிவான்.<br /><br />நான் பார்த்தவரை மேரி யாரிடமும் வீணாகப்<br />பேசமாட்டாள். நெருப்பு. தப்பான எண்ணம்<br />உள்ள ஆள் பக்கத்துக்கு தெருவில் வந்தால்<br />கூட கண்டுபிடித்து விடுவாள். அப்படிப்பட்டவள்<br />டெயிலர் ரஹீமிடம் தன்னைக் கொடுக்கத்<br />துணிந்தது ஆச்சரியம் தான்.<br /><br />எனக்கு நாய் பயம் கொஞ்சம் அதிகம் என்பதால்<br />ஸ்கூலை விட்டு தார் ரோடு வழியாக வராமல்,<br />பழைய விறகுக்கடை வழியாக முள்காட்டில்<br />நடந்து வருவேன். பொதுவாக அந்த வழியை<br />யாரும் உபயோகிப்பதில்லை. பக்கத்து<br />வீட்டு நாயர் எப்பொழுதாவது ராத்திரி ஷிப்ட்<br />முடிந்து வரும்பொழுது ஏதோ வெள்ளை உருவம்<br />தெரிவதாக மூன்று நாட்களுக்கு பீதியைக்<br />கிளப்புவார், அதனால் எல்லோருக்கும் அந்த வழி<br />என்றால் கொஞ்சம் திகில் தான். எனக்கு பேய்<br />பயத்தை விட நாய் பயம் அதிகம் என்பதால்<br />தாத்தாவிற்கு தெரியாமல் அதனையே <br />பயன்படுத்துவேன்.<br /><br />அப்படி ஒரு நாள் வரும் பொழுது தான் ஒரு<br />சிரிப்புச் சத்தம். பெரிய முள்காடு என்பதால்<br />அவ்வளவு லேசாக வெளியே தெரியாது. இரண்டு<br />பேர் 'உம்மாச்சி குத்தம்' பண்ணிக் கொண்டிருப்பது<br />மட்டும் கேட்டது. அறியாத வயது என்பதால்<br />ரெண்டு கருங்கலை அண்டக் கொடுத்து<br />எட்டிப்பார்த்ததில் பெரிய அதிர்ச்சி ...<br /><br />மேரியும் ரஹீமும் ... ரொம்ப பெரிதாய் இல்லை,<br />கொஞ்சம் நெருக்கமாய் இருந்தார்கள்.<br /><br />எனக்கு முதலில் கிளுகிளுப்பாக இருந்தாலும்<br />எதோ ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு காரணமாய்<br />வெளியேறினேன்.<br /><br />"டேய் ... ஐயிரு பையா"<br /><br />"இங்க பாரு அந்தோணி, மூர்த்தினு பேர் சொல்லிக்<br /> கூப்பிடு ... "<br /><br />"சர்தான் ... அம்மா கிட்ட காசு எடுத்து வைக்கச்<br />சொல்லு, நான் கடைக்குப் போய் மேரிக்கு டீ<br />வாங்கி கொடுத்துட்டு வரேன் ... "<br /><br />"சரி ... இரு இரு ... "<br /><br />எனக்கு என்ன சொல்லி அவனைத் தடுப்பதென்று<br />தெரியவில்லை. அவனிடம் கடைக்குப் போக<br />வேண்டாம் என்று சொல்லாமல் அப்படியே விட்டு<br />விட்டு, கிரிக்கட் பார்க்க உட்கார்ந்தேன்.ஆனால்<br />மனசு டென்டுல்கரின் செஞ்சுரியை ரசிக்க<br />விடவில்லை. நானும் டெயிலர் கடைக்குக்<br />கிளம்பினேன்.<br /><br />இருபது நிமிடங்களாகும் கடைக்குப் போய்ச் சேர.<br />அங்கே நான் கண்ட காட்சி வியப்பையும் அவன் மேல்<br />பரிதாபத்தையும் பத்து மடங்கு கூட்டியது.<br />ரஹீம் பழைய நைலக்ஸ் புடவையை அசதியாக<br />தைத்துக் கொண்டிருக்க, அந்தோணி அவள் குடிக்க<br />குடிக்க டபராவிலிருந்து கிளாசில் டீ ஊற்றிக்<br />கொண்டிருந்தான்.<br /><br />அன்றிரவு, நாய் ஒன்றுடன் மல்லுக் கட்டிவிட்டு<br />அவன் வீட்டுத் திண்ணையில் படுத்துக் கொண்டு<br />வழக்கம் போல "ஆகாய வெண்ணிலாவே ... "<br />பாடிக் கொண்டிருந்தான்.<br /><br />தாத்தா ஊரில் இல்லாத தைரியத்தில் அவனைப்<br />பார்க்க அவன் வீட்டிற்கு போனேன்.<br /><br />"வாடா .. ஐயிரு ... மன்ச்சிக்க ... வாடா மூர்த்தி"<br /><br />"அந்தோனி ... மேரி இருக்காளா ஆத்துல ... சாரி வீட்டுல?"<br /><br />"இருக்கு ... இன்ன வேணும், அதாண்ட என்ன உனுக்கு?"<br /><br />"இல்ல இல்ல ... நீ இப்போ ப்ரீயா?"<br /><br />"இன்னது ... டேய், இன்ன நக்கலா ?"<br /><br />"சரி, நான் உனக்கு ஒண்ணு சொல்லணும் ... "<br /><br />"இன்னா வேணும் உனுக்கு ... ரெம்ப யோசிக்கிற?"<br /><br />"அந்தோனி ... அந்த ரஹீம் எப்படிப்பட்டவன்?"<br /><br />"யாரு ரஹீம் ... ஒ ... டைலர் சாரா?"<br /><br />'ரஹீம்' என்ற பெயர் அடிபட்டவுடன் மேரி<br />ஜன்னலை லேசாகத் திறந்து<br /><br />"அய்யே ... உள்ள வா ... சொம்மா பேசிக்கினு ...<br /> டைம் ஆவுது இல்ல ... பசிக்குது, நாயரம்மா<br />வீட்டுல வாங்கியாந்த மீன் இருக்கு வா"<br /><br />என்று பேச்சை மாற்றி அவனைக் கூப்பிட்டாள்.<br />அவன் என்னைக் கொஞ்சமும் மதிக்காமல்<br />உள்ளே செல்ல, அவள் கதவை மூடும் பொழுது<br />என்னைப் பார்த்த பார்வை இன்னமும்<br />கண்ணில் நிற்கிறது.<br /><br />மூன்றாவது நாள் நான் கண்ட காட்சி தான்<br />எங்கள் தெருவை நிலை குலைய வைத்தது,<br />எப்படியோ ரஹீமின் விஷயம் தெரிந்து அன்று<br />ரணகளம் தான்.<br /><br />அவன் சிலுவையைக் கடித்தவாறே. உடம்பில்<br />துணி எதுவும் இல்லாமல் ஒரு நாயைக் கல்லால்<br />அடித்துக் கொன்று, துவைக்கிற கல் மேல<br />உட்கார்ந்து கொண்டு பாடிக் கொண்டிருக்க,<br />மேரி உள்ளே மயக்கம் போட்டு விழுந்திருந்தாள்.<br /><br />யாரும் அவர்களைக் கண்டு கொண்டதாய்த் <br />தெரியவில்லை. மறு நாள் காலை மேரியைக்<br />காணவில்லை. அவன் வீடு தோறும், தெரு தோறும்<br />தேடு தேடு என்று தேடிக் கொண்டிருந்தான்.<br />கிடைக்கவில்லை. ரகீமைச் சட்டையைப் பிடித்து<br />கேட்டதற்கு 'ஒன்றும் தெரியாது' என்று சொல்லிவிட்டு<br />அன்றிரவே ஊரைக் காலி செய்தான்.<br /><br />அந்தோணி அன்று முழுக்க சாப்பிடவில்லை.<br />அந்த துவைக்கிற கல்லில் உட்கார்ந்து கொண்டு,<br />மண்ணை வாயால் அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு<br />சிலுவையைக் கடித்துக் கொண்டு, நிலாவையே<br />பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தெருக்காரர்கள்<br />ஒன்றிரண்டு பேர் லேசாகச் சமாதானம் செய்யப்<br />போக வசவுப் பேச்சுகளை வாங்கிக் கொண்டு<br />திரும்பினர்.<br /><br />எனக்கு பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு என்பதால்<br />ராத்திரி கண் விழித்துப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன்.<br />மணி ரெண்டு மூணு இருக்கும். <br /><br />உலகம் உறங்கிய பின் ,உண்மை <br />விழித்தெழுந்தது .அவன் ஒரு பத்து நிமிடம் , <br />அந்தோணியாகவே வாழ்ந்தான் ...<br />கதறிக் கதறி அழுதான் ... அந்த <br />அழுகையில் சட்டைக் கிழிப்போ ,சிலுவைக் <br />கடிப்போ இல்லை ... வெறும் அந்தோணி<br />மட்டுமே தெரிந்தான்.அவன் <br />அவனுக்காகவே வாழ்ந்த அந்த கனத்தை <br />வேறு யாரும் பார்க்கவில்லை என்றே நம்பினான் ..<br /><br />எக்சாம் முடிந்த அடுத்த நாளே அப்பாவுக்கு<br />மாற்றலாகி மும்பை போகும் படியானது.<br />மூன்று வருடங்கள் கழித்து இன்று தான்<br />ஊர் திரும்புகிறேன் தனியாக .<br /> <br />'ஞாபகம் வருதே' என்று பாடும் அளவிற்கு<br />அந்த ஊரில் பெரிதான அனுபவங்கள் கிடையாது.<br />சொல்லப்போனால் என்னுடைய ஒரே ஆர்வம்<br />அந்தோணியைப் பற்றி தான். <br /><br />பின்வீட்டு கோவில் அர்ச்சகர் வீட்டில் தங்கும்படி<br />வீட்டில் உத்தரவு.<br /><br />ஊர் வந்தது. கடைசி பஸ் பிடித்ததால் மணி<br />பத்தாகி விட்டது. இதோ நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்<br />அந்தோணியின் பழைய நினைவுகளைச் சுமந்து.<br /><br />மேரி ... ரஹீம் ... அந்தோணி ... ஆகாய வெண்ணிலா<br />எல்லாம் இன்னும் பசுமையாக ...<br /><br />முதலில் கண்ணில் பட்டது 'ரஹீம் டைலர்ஸ்' <br />இப்பொழுது இரண்டு மாடி வைத்த கடையாகி<br />விட்டது. "ரஹீம் பணக்காரன் ஆயிட்டான் போலிருக்கு"<br /><br />தார் ரோட்டில் இப்பொழுது ஒரு நாய் கூட இல்லை.<br />ராபிச்சைக்காரர்கள் இல்லை. நாயருக்கு இன்று<br />நைட் ஷிபிட் இல்லை போலும், டி.வீ..எஸ் 50<br />வாசலில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.<br /><br />நான் இருந்த வீடு வந்தது. அதை விட முக்கியம் ... அந்தோணி.<br /><br />பெரிதாக மாற்றம் இல்லை. அதே புகையிலைக் கரை<br />படிந்த லாம்ப் போஸ்ட். அதே துவைக்கிற கல்,<br />அதைத்தாண்டி இதோ அந்தோணி வீட்டு வாசலில்.<br /><br />"அந்தோணி ... "<br /><br />"அந்தோணி ... "<br /><br />மூன்றாவது முறை் கூப்பிடும் முன் லுங்கி<br />கட்டிய ஆசாமி வெளியே வந்தான். ரஹீம்.<br /><br />"ரஹீம், யாரு தெரியுதா?"<br /><br />"ஆ ... நீ அந்த ஐயிரு வீட்டுப் பையன் தானே"<br /><br />"ஆமா ரஹீம். அந்தோணி இல்ல?"<br /><br />"அவன் இங்க இல்ல ... ஊர விட்டு போய்ட்டான்"<br /><br />"மேரி?"<br /><br />"அது செத்துடிச்சு ... "<br /><br />"என்னது ... எப்படி? "<br /><br />"வயித்த வலி தாங்காம போய்டுச்சு ... நீ எப்படிக் கீற?"<br /><br />அவன் கேட்டு முடிக்கும்முன் உள்ளிருந்து<br />"கவுன் ஹை?" என்று ஒரு பெண் குரல்<br />கேட்க இவன் கதவைச் சாத்தினான்.<br /><br />அடுத்த நாள் ஊரில் விசாரித்ததில் ரஹீம் மேரியைக்<br />கல்யாணம் செய்து கொண்டதாகவும், மேரிக்குப்<br />பெண் குழந்தை பிறந்ததாகவும், வீட்டைத் தன்<br />பெயருக்கு மாற்றிக் கொண்டு ரஹீம் இன்னொரு<br />கல்யாணம் செய்து கொண்டதாகவும், தட்டிக் கேட்கப்<br />போன மேரியை விஷம் வைத்துக் கொன்றதாகவும்,<br />அந்தோணி மேரியின் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு<br />ஊரை விட்டு போய் விட்டதாகவும் கேள்விப்பட்டேன்.<br /><br />"காபி வேணுமோ? கொஞ்சம் இரு, ரஹீம் கிட்ட<br />தைக்க ப்ளௌஸ் கொடுத்திருக்கேன் ... வாங்கிட்டு<br />வந்துடறேன். கடை பாத்தியா ... எவ்வளவு பெருசு?"<br />சொல்லிவிட்டு நாயரம்மா கிளம்பினாள்.<br /><br />ஊரை விட்டு கிளம்பு பொழுது அந்த துவைக்கிற<br />கல்லைப் பார்த்தேன்.<br /><br />'ஆகாய வெண்ணிலாவே' இன்னமும் காற்றில் எங்கோ<br />கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.<br /><br />வீட்டுக்கு வந்தவுடன் தாத்தாவிடம் நடந்ததைச் சொன்னேன்.<br /><br />"ஐயோ பாவமே ... நீ ஏண்டா இதுக்கு போய்<br /> அலட்டிண்டு ... விடு ... கிறுக்குப் பய " என்றார்.<br /><br />எனக்கு என்னவோ அந்தோணி என்றுமே பைத்தியம்<br />இல்லை என்றே தோன்றியது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-487143118910506213?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-87795376443627439322009-07-11T03:22:00.000-07:002009-07-11T11:42:14.553-07:00மனோ 'தினமஞ்சரி' நாளிதழின்<br />ரிப்போர்ட்டர். வாலிபன். இன்று<br />செவ்வாய்க்கிழமை, அவனுக்கு<br />பிடிக்காத நாள். ஏனென்றால், இன்று<br />செங்கல்பட்டில் ந்யூஸ் சேகரிக்க ட்யூடி.<br /><br />செங்கல்பட்டு பற்றி அவனுக்குப் <br />பெரிதான அபிப்பராயம் இல்லை.<br />ஸ்பென்சர் இல்லை, அதனால்<br />அங்கே நவீன மயமாக்குதலை வைத்து<br />எதுவும் ஆர்டிகள் எழுத வாய்ப்பு இல்ல,<br />மெரீனா பீச் இல்லை, ஆதலால்<br />கள்ளக்காதளர்களை பற்றி எழுத<br />வழி இல்லை, சத்யம் சினிமா இல்லை,<br />இந்த தளபதி, அந்த தளபதிகளின் படங்களை<br />பற்றி எழுதவும் வழி இல்லை.<br />இப்படித்தான் ஒவ்வொரு செவ்வாய்க்கிழமையும்<br />தாம்பரத்தில் ட்ரைன் டிக்கட் எடுக்கும்<br />பொழுது நினைப்பான்.<br /><br />டிக்கெட் கிடைத்தது. CJ என்று விகாரமாக<br />எழுதப்பட்டு பிராட் கேஜு ட்ரெயின் <br />வந்தது . உள்ளே சென்றமர்ந்தான்.<br />முதல் கடலையை வாயில் போடும் <br />பொழுது காலையில் பத்திரிகை ஆசிரியர் <br />தணிகாச்சலம் சொன்னது ஞாபகத்திற்கு <br />வந்தது.<br /><br />"மனோ, வர வர நீ எழுதற ஆர்ட்டிக்கல் <br />சுவாரசியம் குறைஞ்சுக்கிட்டே வருது.<br />இன்னைக்காவது எதுவும் சோதா ந்யூஸ்<br />கொண்டு வராம சுவாரஸ்யமா<br />ஏதாவது கொண்டு வா"<br /><br />செங்கல்பட்டுல என்ன எழுதறது அப்படி?<br />அங்கங்க ரெண்டு மூணு ஜாதி தகராறு <br />ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தடவ நடக்கும், <br />மணிரத்தினம் ரேஞ்சுக்கு சொன்னா கூட<br />ஒருத்தனும் விமரிசனம் கூட பண்ண<br />மாட்டேங்குறான். வேற எத பத்தி எழுத?<br />என்று நினைத்து முடிக்கையில் வண்டலூர்<br />வந்தது. நினைவுகள் தான் உலகத்துலயே<br />வேகமானது என்று தணிகாச்சலம் அடிக்கடி<br />சொல்வது நினைவிற்கு வந்தது.<br /><br />காலேஜ் மாணவர்கள் இறங்கினர். அந்த ரயில்<br />பெட்டியில் ஏறியது இரண்டே பேர். அவன் மற்றும்<br />அவள். "நல்ல தலைப்பா இருக்கே" என்று<br />மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.<br /><br />மனோவால் பெயரிடப்பட்ட அந்த <br />அவன் கையில் ஒரு நோட் வைத்திருந்தான், <br />உள்ளே ஒன்றும் இல்லை என்று அவன் <br />அதனை வைத்திருக்கும் பாங்கு சொன்னது. <br />அவள் கையில் கருப்பு மணிபர்ஸ் <br />வைத்திருந்தாள், அதற்குள்ளும் ஒன்றும்<br />இல்லை என்று அவள் காலில் அணிந்திருந்த<br />செருப்பு சொன்னது. மனோவின் எதிர்<br />இருக்கையில் வந்து உட்கார்ந்தனர்.<br /><br />அவர்கள் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை.<br />அவள் முகத்தை அவன் பார்க்க வில்லை,<br />அவளும் தான், அதாவது அவன் முகத்தை.<br />மனோ FM கேட்டு கொண்டிருந்தான்,<br />ஆனால் ஓரப்பார்வை அவன் மற்றும்<br />அவள் மீது. அந்த அவன், சோம்பல் <br />முறித்தான், தலை சீவினான், <br />கர்சீப்பால் முகம் துடைத்தான். <br />அவள் சலனமில்லாமல் ஜன்னலைத் <br />தாண்டி ஊரப்பாக்கம் மற்றும் <br />கூடுவாஞ்சேரியை பார்த்து <br />கொண்டிருந்தாள். அந்த 9 நிமிட <br />மௌனம், மனோவை என்னவோ <br />செய்தது.<br /><br />"யார் இவன், இவள், மொத்தத்தில் <br />இவர்கள்? பேசவில்லை, சிரிக்கவில்லை. <br />இளம் காதலர்கள் என்று முடிவு செய்து <br />கொள்வதா, அண்ணன் தங்கச்சி என்று <br />குதர்க்கமாக யோசிப்பதா, இல்லை, <br />வெறும் நண்பர்களா? எப்படிப் பார்த்தாலும்<br />மௌனமும் சோகமும் பொதுவானது <br />தானே. ஒரு விதத்தில் அந்த பெண் <br />கொஞ்சம் அழகு தான். மாநிறம் <br />ஆனாலும் அவளிடம் ஒரு ஈர்ப்பு <br />இருந்தது. ஆனால், சோகம் மட்டும் <br />ஏன் என்று புரியவில்லை மனோவிற்கு.<br /><br />தணிகாசலம் மனோவின் ஆராய்ச்சியை<br />கலைக்கும் விதம் கால் செய்தார் ...<br /><br />"என்ன மனோ, எங்க இருக்க?"<br /><br />"சார், இன்னும் அரை மணி நேரத்துல <br />செங்கல்பட்டு போய்டுவேன் ... "<br /><br />"அங்க ***** ஜாதிக்காரன் ***** ஜாதிக்காரனை<br />வெட்டிட்டானாம் ... போய் ஒரு சின்ன <br />ரிப்போர்ட் அனுப்பி வை ... ந்யூஸ் <br />பெரிசா இருந்தா அப்புறம் பார்த்துக்கலாம். <br />எந்த எடம், என்ன விஷயம்'னு தெரிஞ்சவுடனே <br />மறுபடியும் கால் பண்ணி சொல்லறேன்"<br /><br />***** என்று போட வேண்டியது காலத்தின் <br />கட்டாயம்.<br /><br />மனோ சிக்னலுக்காக ட்ரைன் வாசல் படி <br />சென்று பேசியவன், திரும்பி வந்து பார்த்து <br />அதிர்ச்சி அடைந்தான்.<br /><br />அவன் தோளில் அவள் சாய்ந்து <br />கொண்டு அழுது கொண்டிருந்தாள் . <br />மனோவிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. <br />மனோ பார்த்ததைப் பார்த்து விட்டு, <br />கொஞ்சம் வெட்கப்பட்டு அவள் <br />துப்பட்டாவால் முகத்தை மூடிக் <br />கொண்டாள்.<br /><br />"என்ன ஏது என்று விசாரிப்பதா? <br />இல்லை, நமக்கு என்ன ஆச்சு ... <br />அதெப்படி விட முடியும், நான் ஒரு <br />ரிப்போர்ட்டர், எனக்குன்னு ஒரு சமுதாய <br />பொறுப்பு இருக்கு ... பொல்லாத <br />பொறுப்பு, போன மாசம் இப்படித்தான் <br />சாட்சி சொல்லப் போய் போலிஸ் <br />ஸ்டேஷன்ல மூணு நாள் அலைக்கழிக்க <br />வெச்சிட்டானுங்க ... அதுக்காக<br />இப்படி விட்டுட முடியுமா?"<br /><br />என்று மனோ தனக்குள்ளயே<br />குழம்பிக்கொண்டிருந்தான். திடீரென்று <br />முடிவிற்கு வந்தான்.<br /><br />"தம்பி, யாருப்பா நீங்க?"<br /><br />அவர்கள் இவனை சட்டை செய்யவில்லை.<br />மனோவிற்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது.<br /><br />"தம்பி, உன்ன தான் ... "<br /><br />அவன் மீண்டும் அசட்டை செய்தான்.<br /><br />"டேய் ... உன்ன தாண்டா ... " என்று <br />அதட்டலாய்க் கேட்டவுடன் அவன் பயந்து, <br />நிமிர்ந்து பார்த்தான்.<br /><br />பயம் மட்டுமே உலகை ஆளும் என்று<br />தணிகாசலம் சொல்வார்.<br /><br />"என்ன சார்? "<br /><br />"யாருப்பா நீங்க ... ரெண்டு பேரும்? "<br /><br />மௌனம்.<br /><br />"தம்பி, நான் ஒரு பத்திரிகை நிருபர்.<br />என்னை நம்பி சொல்லலாம் ... ரெண்டு<br />பேரும் இப்படி அழுதுட்டு வரீங்க, ஒரு<br />வார்த்த பேசிக்கல ... சிரிக்கல ..<br />எங்கிருந்து வரீங்க ... எங்க போறீங்க?"<br />என்று தொடர்ச்சியாய் கேட்டு முடித்தான்.<br /><br />கேள்வி அவனுக்கு தான், ஆனால் அவள் <br />தான் முதலில் அழுதாள்.<br /><br />"இங்க பாரும்மா ... அழாதே ... அழரதுனால<br />ஒன்னும் நடக்காது ... விஷயத்த சொல்லு ... "<br /><br />அவன் மனோ சொல்வதை கேட்காமல்<br />அவளைச் சமாதானம் செய்து கொண்டிருந்தான்.<br /><br />"இப்போ சொல்ல போறீங்களா இல்லையா? "<br /><br />"சார் ... " என்றான் அவன். மனோ எதிர்பார்த்த<br />பதில் கிடைத்து விட்டது.<br /><br />"சொல்லுப்பா ... யாரு நீங்க? "<br /><br />"சார், நாங்க ரெண்டு பேரும் லவ்வர்ஸ்.<br />ஆறு மாச பழக்கம் ... இவ BSC பர்ஸ்ட்<br />இயர். நானும் அதே காலேஜ் தான். <br />பைனல் இயர். ரெண்டு பேரும் <br />செங்கல்பட்டு தான். எங்க வீட்டுல்ல <br />இதுல கொஞ்சம் கூட சம்மதம் இல்லை. <br />அவங்க வீடு அதுக்கு மேல ... "<br /><br />"ஏன்?"<br /><br />"ஏன்னா நாங்க ரெண்டு பேரும் <br />வெவ்வேற ஜாதி ... "<br /><br />"என்ன ஜாதி?"<br /><br />"வேணாம் சார் ... அது எதுக்கு?"<br /><br />"அது சரி ... " என்று சிரித்துக் கொண்டான்.<br /><br />"சரி, என்ன பண்ண போறீங்க? "<br /><br />அந்த கேள்வியைக் கேட்டவுடன் அவன்<br />மறுபடியும் மௌனமானான் அவள் முகம்<br />இன்னமும் துப்பட்டாவால் மூடப் பட்டிருந்தது.<br /><br />"தம்பி, உன்னை தான் ... "<br /><br />"சார் தெரியல சார் ... ஆனா <br />உயிருக்கு உயிரா பழகிட்டோம் ... <br />என்ன விட்டா இவளுக்கு வேற<br />எதுவும் தெரியாது ... அதே மாதிரி <br />தான் எனக்கும் ... இவ இல்லாம <br />வாழ முடியாது ... " என்று <br />திடீரென்று அழத் தொடங்கினான். <br />துப்பட்டா பெண், அவனை இப்பொழுது <br />சமாதனாம் செய்யத் தொடங்கினான். <br />மனோவிற்கு சிரிப்பதா, அழுவதா <br />என்று தெரியவில்லை.<br /><br />"தம்பி" என்று மறுபடியும் அதட்டலாய்க் <br />கூப்பிட்டான்.<br /><br />"என்ன சார்?"<br /><br />"இவள எவ்வளவு வருஷமா தெரியும்'னு <br />சொன்ன?"<br /><br />"வருஷம் இல்ல சார் ... ஆறு மாசம் ... "<br /><br />"ம்ம்ம் ... ஆறு மாசம் தானே ... ?"<br /><br />காட்டாங்குளத்தூர் வந்தது ... யாரும்<br />ஏற வல்லை ... இறங்கவும் இல்லை ...<br />ஆனால் இங்கே தினமும் ட்ரெயின்<br /> நிற்கும் விநோதம்.<br /><br />"அதுக்காக என்ன சார் பண்ணறது ...<br />காதலுக்கு மாசம், வருஷம் .." என்று<br />அவன் பிரசங்கத்தை ஆரம்பித்தான்.<br /><br />"ஸ்டாப் இட் ... அதெல்லாம் இருக்கட்டும் ...<br />இந்த விஷயத்தை உங்க வீட்டுல யார்<br />கிட்டயும் சொல்லலியா? "<br /><br />"யாரும் புரிஞ்சிக்கற மாதிரி இல்ல சார் "<br /><br />"சரி உங்க வீட்டுல ... " என்று மனோ <br />அவளைப் பார்த்து கேட்டான். அந்த <br />அவன் அதனை விரும்பவில்லை. <br />அவனே அவளுக்காக பதில் சொன்னான்.<br /><br />"அவங்க வீட்டுல இன்னும் ரொம்ப <br />மோசம் தான். பாவம் சார் அவ ..." <br />என்று தேவையே இல்லாம் அவளைச் ச<br />மாதானம் செய்தான், அவள் லேசாய்<br />அழத் தொடங்கினாள். அவன் <br />இதற்காகவே காத்திருந்தது போல், <br />இன்னும் நெருக்கமாய் சமாதானம் <br />செய்தான். மனோவிற்கு இந்த <br />மொத்தக் காட்சியும் பிடிக்கவில்லை.<br /><br />"தம்பி, அப்புறம் சமாதானம் செய்யலாம் ...<br />என்ன படிக்கறேன்னு சொன்ன?"<br /><br />"பைனல் இயர் சார் ... "<br /><br />"என்ன பண்ணப் போற?"<br /><br />"தெரியல சார் ... எங்கம்மா கிட்ட <br />பேசி எப்படியாவது சம்மதம் வாங்கணும் ... "<br /><br />"அத கேக்கல ... படிச்சிட்டு என்ன <br />பண்ண போற ..."<br /><br />அவனிடமிருந்து பதிலில்லை. வெற்றாய்ப் <br />பார்த்தான். அவன் கேள்வியிலிருந்து<br />தப்பிப்பதற்காக அவளை சமாதானம்<br />செய்தான்.<br /><br />"உன்ன தான் கேக்கறேன் ..."<br /><br />"பிச்சை எடுத்தாவது இவள காப்பாத்துவேன்<br />சார் ... "<br /><br />"எப்போதிலிருந்து?"<br /><br />இந்த கேள்வி பிச்சை எடுப்பதற்கா <br />அல்லது காப்பாற்றுவதற்கா என்று <br />அவன் குழம்பிப் போனான்.<br /><br />"சரி அது இருக்கட்டும் ... உங்க ரெண்டு <br />அப்பாவும் என்ன பண்ணறாங்க ... "<br /><br />"சார் ... ரெண்டு பேரும் கூட்டுறவு <br />ஆபிஸ்ல வேல பாக்குறாங்க. <br />இன்னைக்கு தான், எங்கப்பா கிட்ட <br />எங்கம்மா விஷயத்த சொன்னாங்க. <br />அவர் என்னப் பார்த்தார்னா<br />கொன்னுடுவாரு ... "<br /><br />"உங்கப்பாவுக்கு இன்னைக்கு தான் <br />தெரியுமா? பின்ன எத வெச்சி, <br />வீட்டுல காதலுக்கு பயங்கர <br />எதிர்ப்புன்னு சொல்லற?"<br /><br />"எங்கண்ணனும் பக்கத்து வீட்டு <br />மல்லிகாவ லவ் பண்ணாரு. <br />ரெண்டு பேரும் வேறே ஜாதி.<br />எங்கப்பா அதுக்கு ஒத்துக்கல ... <br />பாவம் எங்கண்ணன், இப்போ வாழப் <br />பிடிக்காம அண்ணியோட<br />வாழ்ந்துகிட்டு இருக்காரு ... "<br /><br />அவள் எங்கோ வெற்றாய் <br />பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />"சரி, நீ அவங்க வீட்டுக்கு போய் <br />பேசலாமில்ல?"<br /><br />"அய்யயோ, அவங்கப்பா பொல்லாதவரு" <br />என்று அவன் சொன்னதைக் கேட்டு <br />அவளுக்குக் கோபம் வரவில்லை.<br /><br />"சரி, என்ன தான் இதுக்கு முடிவு? ?"<br /><br />"எங்க குடும்பத்துக்கு பாடம் கற்பிக்க <br />போறோம்"<br /><br />வண்டி நிறுத்திய சட்டத்தில் அவன் <br />சொன்ன பதில் மனோவுக்குக் <br />கேட்கவில்லை.<br /><br />"என்ன செய்ய போறீங்க?"<br /><br />இந்த கேள்விக்கு அவர்கள் பதில் <br />சொல்லாமல் மனோவைப் பார்க்க <br />முடியாமல் தலை குனிந்து கொண்டனர்.<br /><br />செங்கல்பட்டு வந்தது. அவன் <br />அவள் கையை பிடித்து கொண்டு <br />குழந்தை போல் அழைத்துச் சென்றான். <br />மனோவுக்கு அவர்களின் காதல் <br />முட்டாள்தனத்தின் மொத்தமுமாய் <br />பட்டது. அவர்களை ஆச்சரியமாய் <br />பார்த்து கொண்டிருந்தான்.<br /><br />"என்ன பொறுப்பில்லாத வாழ்க்கை. <br />காதலாம், கத்திரிக்காயாம், சாதியாம் ... <br />அவ இன்னும் படிக்கவே ஆரம்பிக்கல, <br />இவன் படிச்சு முடிக்கல, அடுத்து பிச்சை<br />எடுக்க போறானாம், அவல காப்பாத்த <br />போறானாம். இவங்க எல்லாம் இந்த <br />பூமிக்கு பாரம் ... பேசமா ஒண்ணு <br />செய்யலாம் ... தற்கொலை பண்ணிக்கிட்டு ... "<br /><br />என்று மனதிற்குள் சொல்லி முடித்தவன், <br />ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சி ஆனான்.<br /><br />"ஒரு வேலை தற்கொலை பண்ணிக்க <br />போறாங்களோ? அந்த பொண்ணோட <br />சோகம், மௌனம், அவன் வார்த்தையில <br />இருந்த விரக்தி, முட்டாள்தனம், <br />இயலாமை ... எஸ் .. கண்டிப்பா இவங்க <br />ஏதோ பண்ணப் போறாங்க "<br /><br />மனோ அவர்கள் சென்ற வழியைத் தேடினான் .<br />தெரியவில்லை ... எங்கேயாவது பளீர் <br />பச்சை துப்பட்டா தெரிகிறதா என்று <br /> பார்த்தான்.<br /><br />"சே ... நான் என்ன மனுஷன்? <br />அவங்க கிட்ட நாலு வார்த்த ஆறுதலா <br />சொல்லாம, போலிஸ் மாதிரி விசாரணை <br />பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேனே ... சே ... <br />எங்க இவங்க ... ஒரு வேல <br />சாகறதுக்கு முன்னாடி என் கிட்ட <br />உண்மைய சொல்லணும்'னு தோணிச்சோ <br />என்னவோ ... அடடா, ஏண்டா தற்கொலை <br /> பண்ணிக்கிற ... உன் கிட்ட என்ன இல்ல ...<br />சரி, எதுவும் இல்ல, அதுக்காக <br />தற்கொலை தான் வழியா ... மூட்டைத் <br />தூக்கலாம், பஞ்சு மிட்டாய் விக்கலாம் ...<br />என்ன ஆச்சு எனக்கு ... இப்படி <br />உளறிகிட்டு இருக்கேன் ..." <br /><br />தூரத்தில் ஒரு பெண்ணும் <br />பையனும் நடந்து போவது போல் <br />தெரிந்தது ... பச்சையா நீளமா<br />என்று தெரியவில்லை, ஆனால் <br />துப்பட்டா போட்டிருந்தாள். எதிரே <br />ஒரு கூட்ஸ் வண்டி வந்து கொண்டிருந்தது. <br /><br />மனோ வேகமாய் ஓடினான். <br />அவசரமில்லாத அந்த மத்தியான <br />ஸ்டேஷனில் மனோ மட்டும் சென்ட்ரலில்<br />ஓடுவது போல் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். <br /><br />"கூட்ஸ் இல்லை ... பேசஞ்சர் வண்டி"<br /><br />அவர்கள் கையை பலமாக கட்டிக் <br />கொண்டு சென்றனர் ... மனோவிற்கு <br />'புன்னகை மன்னன்' நினைவிற்கு <br />வந்தான். ஆனால், அதனை<br />ரசிக்க முடியவில்லை ... இன்னும் <br />ஒரு அடி வேகமாய் ஓடினான். <br />அவளின் துப்பட்டா கீழே விழுந்தது. <br />அவன் எடுத்துக் கொடுத்தான். <br />டென்ஷனில் வியர்த்தான். அவர்கள் <br />பிளாட்பாரத்திலிருந்து இறங்கினர்.<br /><br />போன் அடித்தது. தணிகாச்சலம்.<br /><br />"ஆ மனோ ... நீ போக வேண்டியது <br />கூட்டுறவு ஆபிஸ். ஏதோ காலேஜ் <br />பசங்க லவ் மாட்டாராம் ... விஷயம் <br />கேள்விப்பட்டு அவங்க அப்பாங்க <br />ஒருத்தர ஒருத்தர் வெட்டிகிட்டு ... "<br /><br />சொல்லி முடிப்பதற்குள் அந்த பேசஞ்சர் வண்டி ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-8779537644362743932?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-36089345911420690842009-07-05T07:37:00.000-07:002009-07-07T23:57:33.791-07:00கொலை செய்யறது எல்லாம் ஒரு <br />குத்தமா சார்? நான் என்ன தெரிஞ்சா <br />பண்ணேன்? நீங்க சைவமா, அசைவமா?<br /><br />இருங்க சார், யாரோ என்ன கூப்பிடற <br />சத்தம் கேக்கறது.<br /><br />ஆ .. எங்க விட்டேன், அதான் சார், <br />நான் சைவம், சுத்தமான தஞ்சாவூர் <br />வடமா புள்ள. இன்னைய தேதிக்கு <br />முட்ட கூட தொட்டதில்ல. ஏன், பூண்டு <br />கூட கும்பகோணம் பக்கம் போனா லாலு <br />மெஸ்ஸ்ல ரசத்துக்கு மட்டும் தான்.<br />அதுல கொத்தமல்லி மிதக்குமே ... பேச்சு <br />திசை மாறுறதுன்னு நினைக்கிறேன். <br />நான் கோவிந்தன், செல்லமா 'கோண்டு' <br />அப்படின்னு கூப்பிடுவா.<br /><br />சார் நீங்க அசைவமா? அப்படின்னா, இது<br />வரைக்கும் எத்தன கோழி சார் கொன்னுருப்பீங்க, <br />சரி, நீங்க கொல்லல, ஒத்துக்கறேன், எத்தன <br />சவக்கோழிய கொரிச்சிருப்பீங்க. நூறு, இருநூறு, <br />அட எண்ணிக்கை எதுவானா என்ன, அதுவும் <br />கொலை தான சார்.நான் சாப்பிட்டதும் அப்படி <br />ஒரு கோழி தான், தெரிஞ்ச கோழி தான், <br />சாமக்கோழி, சிக்கான 'பெண்' கோழி.<br /><br />நான் இப்போ தஞ்சாவூர் போயிண்டு இருக்கேன்.<br />எதுக்கா? என் ஆம்படயா (பொண்டாட்டி) <br />கைக்கொழந்தயோட அவ அம்மா ஆத்துக்கு <br />போயிருக்கா. ஒரு வாரத்துல வரேன்னு சொல்லிட்டு <br />போனவோ, இன்னும் ஆளைக்காணும். அதான் <br />என்னன்னு நேர்ல போய் ... இருங்க சார், <br />யாரோ கூப்பிடறாப்புல இருக்கு.<br /><br />ஆ .. எங்க விட்டேன், ...<br /><br />எதுக்கு கொலை பண்ணேன், ஏன் கொலை <br />பண்ணேன்னு உடனே ஒரு புது ஆவல் <br />வந்திருக்குமே, ஆமா, செஞ்ச எனக்கே <br />அப்படித்தான் இருந்தது. ஒரு வேகத்துல<br />பண்ணிட்டேன். நான் என்ன தெரிஞ்சா சார் <br />பண்ணினேன் ?<br /><br />உங்கள காக்க வெக்கனும்னுட்டு எல்லாம்<br />இல்ல சார், இருந்தாலும் நான் பேசிண்டே <br />இருக்கேன், நீங்க கேட்டுண்டே, அதான் சார், <br />படிச்சுண்டே வாங்க. கல்யாணி இருக்காளே, <br />யாரு கல்யாணியா? ஆமா, உங்களுக்கு <br />எப்படித்தெரியும் கல்யாணிய, நீங்க என்ன<br />அவ கிட்ட செருப்படி வாங்கி இருக்கீங்களா <br />அவளைப் பத்தி தெரிஞ்சிருக்க. ஆமா சார், <br />அத ஏன் கேக்கறீங்க, வெக்கமே இல்லாம <br />சொல்லறேன் பாருங்க!!!<br /><br />ஒரு நாள் இடுப்புல தண்ணி எடுத்துண்டு <br />லைப்ரேரி கிட்ட போயிண்டு இருந்தா சார். <br />மஞ்ச தாவணில பாவனா கணக்கா இருப்பா சார். <br />என்ன நட, அடடடடடா சிக்குன்னா அப்படி ஒரு <br />சிக்கு,<br /><br />எங்க விட்டேன், ஆம் ... மஞ்ச தாவணில <br />விட்டேன், மஞ்சள் எல்லாம் ஈஷிண்டு, அந்த <br />காலத்து சீதாவும் இதோ இந்த பாவனா மாதிரியும் <br />வெள்ளரிப்பிஞ்சுல த்ராட்சைய ... சரி சரி ... <br />விஷயத்துக்கு வா அப்படீங்கறீங்களா ... <br />அப்படி இருந்தா சார்.<br /><br />"என்ன, புதுசா இருக்கு?"<br /><br />"என்ன வேணும் உங்களுக்கு?"<br /><br />"நீ தான் வேணும்"<br /><br />"என்ன விளையாட்டா இருக்கு. எங்க சித்தப்பா யாரு<br />தெரியும்மில்ல?"<br /><br />"நான் யாருன்னு தெரியும் இல்ல உனக்கு? என்னடி"<br /><br />அப்படின்னு சொல்லி முடிக்கல சார், பளார்னு <br />அறைஞ்சிட்டு போய்ட்டா. அட கையாள இல்ல <br />சார், செருப்பால, சும்மா சொல்லக்கூடாது, <br />நல்ல வலு, செருப்புக்கு, இன்னும், இதோ<br />இங்க பாருங்க, இந்த இடது கன்னத்துல. <br />கடைசி வரைக்கும் தழும்பு இருக்குமாம்.<br /><br />அன்னைக்கு ராத்திரி கடத்தெருவுல தம் <br />வாங்கிண்டு வரேன், ரொம்ப தான் சார் இந்த <br />பொண்ணுங்களுக்கு. ஏன் சார், பாவனா மாதிரி <br />இருப்பான்னு தான சொன்னேன், பாவனான்னு <br />சொல்லலயே ... அது எப்படி சார், எல்லா<br />பொண்ணுங்களுக்கும் இப்படி ஒரு திமிரு. <br />நல்ல பொண்ணு தான் சார், தெரிஞ்ச குடும்பம் <br />தான், அவா சித்தப்பா எல்லாம், எங்கக்கா <br />பெரிய நாத்தனார் கூட படிச்சவர் தான். ஆனா <br />இவ ரொம்ப ராங்கி சார். லவ் பண்ணறது <br />தப்புன்னா, இதோ இப்படி அந்தரங்கமான <br />விஷயத்த எழுதறது கூட தப்பு தான், ஏன், <br />என் சொந்த கதையை வெக்கமில்லாம <br />படிச்சிண்டு இருக்கீங்க, அதுவும் தப்பு தான <br />... இல்ல, என்ன சொல்ல வரேன்னா, <br />புரியறது மேல போன்னு சொல்லறீங்களா? சரி.<br /><br />அதாவது சார், ஒரு அழகான பொண்ணப் <br />பாத்ததும் லவ் வருது சார். மனசு ம... இதெல்லாம் <br />பார்த்து லவ் பண்ண முடியுமா சார், எப்படி சார் <br />மனசு தெரியும், காலா காலமா ஒண்ணா <br />சேர்ந்து வாழ்ந்துண்டு இருக்கற, இருந்த <br />தம்பதிங்க கூட கடைசி வரைக்கும் ஒருத்தர <br />ஒருத்தர் புரிஞ்சிக்கரதில்ல. ஏன்னா மனசு <br />நிரந்தரம் இல்ல, அப்போ அழகு மட்டும் என்ன <br />கேடுன்னு கேட்டா அட்லீஸ்ட் கண்ணுக்கு <br />பளிச்சின்னு சொல்லராப்புல இருக்கில்ல, இதோ <br />இவ பாவனா மாதிரி இருக்கா, மூலக்கட மணி <br />தங்கச்சி சாந்தா மீனாவாட்டமா இருப்போ, <br />அவ ரெண்டாவது தங்கை வனஜா ... ஆனா <br />இவ மனசு இப்படி அவ மனசு அப்படின்னு<br />யாராவது சொல்ல கேட்டிருக்கீங்களா? <br />இல்லையே ... பின்ன எது ஜெயிக்கிறது? <br />என்ன எழவோ நீயே அதையும் சொல்லித்தொலைன்னு <br />சொல்லாதீங்க சார், மனசு வலிக்க தான் சொல்லறேன்.<br /><br />அதுக்கு அடுத்தவாரம், நான், கணேசன், <br />இப்ராஹீம் எல்லாரும் செகண்ட் ஷோ பார்த்துட்டு <br />வரோம், இவ வாசலில ஒக்கார்ந்துண்டு யார் கூடவோ <br />ரொம்ப நேரமா பேசிண்டிருந்தா. எனக்கு இதெல்லாம்<br />பிடிக்காது சார், வீணா நேரம் தான் தேவையில்லாம <br />வெரயமாகும். நேரா போய் கேட்டுட்டேன்.<br /><br />"என்ன கல்யாணி?"<br /><br />"ஆ .. சரி அப்புறம் என்ன ஆச்சு"<br /><br />இது எனக்கு கொடுத்த பதில் இல்ல, அந்த பக்கம் <br />எதோ பொண்ணோ பையனோ அதுக்குக் கொடுத்த <br />பதில்.<br /><br />"கல்யாணி உன்ன தான் ... "<br /><br />"போச்சு போ ... ம்ம்ம் ... அப்புறம்"<br /><br />"ஏண்டி ...."<br /><br />"ஹலோ ... உன்ன இல்ல ... ஒரு நிமிஷம் <br />இரு ... என்ன வேணும் உங்களுக்கு?"<br /><br />"என்ன இந்த நேரம் கேட்ட நேரத்துக்கு போன்ல ...<br />ஆத்துக்குள்ள போய் பேசு "<br /><br />"நான் எங்க பேசினா உங்களுக்கென்ன?"<br /><br />"என்ன வாயாடிண்டு ... சொன்னா போக <br /> மாட்டியா?"<br /><br />"கெட் தி ஹெல் அவுட் ஆப் ஹியர் "<br /><br />அப்படின்னுட்டு உள்ள ஓடிட்டா சார்.<br /><br />இது முடிஞ்சுதா, ரெண்டாவது நாள், அவா <br />ஒண்ணு விட்ட மாமா தவறிட்டாராம், அதுக்கு <br />அவா சித்தப்பா, சித்தி எல்லாரும் ராத்திரியோட <br />ராத்திரியா கடலூருக்கு கெளம்பிட்டா. <br />இவளுக்கோ எக்சாம் நடக்கறது. எப்படி<br />போவோ, அவா சித்தப்பா வந்து வாயாலா <br />கெஞ்சிக் கேட்டார். எங்காத்துளையும் ஊருக்குப் <br />போய் பத்து நாள் ஆச்சு. ஆனாலும் ரொம்ப <br />தெரிஞ்ச பையங்க்ற நம்பிக்கையில கேட்டார். <br /><br />இவளுக்கு துளி கூட இஷ்டமில்லை, எனக்கும்<br />தான். சரி சரி ... ஒத்துக்கறேன் ... இஷ்டம் <br />தான்.<br /><br />ஒரு வார்த்த ... ஒரு வார்த்த கூட பேசாம, <br />புக்காத்துக்கு வந்தாப்புல கால் படாம நடந்து வந்து <br />நேரா மாடிக்கு போனா. எனக்கு நெறைய உணர்ச்சிகள் <br />வெளிப்பட்டது சார்.<br /><br />அது, தனியா வயசு பையன் இருக்கற ஒரு <br />ஆத்துக்கு வந்து ராத்திரி தூங்க வேண்டியதா <br />போச்சே அதுக்காக அவ மேல ஏற்பட்ட பச்சாதாபமா, <br />பின் தலைல எட்டிப்பார்த்த சபலமா, இல்ல இவ <br />மேல ரொம்ப நாள் தேக்கி வெச்சிருந்த செருப்படி<br />வாங்கின கோபமா, எதுன்னு சரியா சொல்லத்தெரியல <br />சார். ஒரு கப் காப்பி குடிச்சிட்டு படுக்க போனேன். <br />ராத்திரி சரியா மணி ரெண்டு மூணு இருக்கும்,<br /><br />கதையே இங்க தான் சார் ஆரம்பிக்கறது.<br /><br />"கோண்டு, கோண்டு ... தூங்கிட்டியா? "<br /><br />"என்ன கல்யாணி"<br /><br />தலை முடி எல்லாம் கலைஞ்சு <br />பாதித்தூக்கத்துல பயந்து போய் இருந்தா.<br /><br />எனக்கு அவளை அப்படிப் பாக்கும் போது <br />பச்சாதாபமா இருந்தது.<br /><br />"அது ... வந்து ... அது"<br /><br />"என்ன வந்து போயி ..."<br /><br />"இல்ல, எனக்கு தனியா படுக்க பயமா <br />இருக்கு ... "<br /><br />"அதுக்கு"<br /><br />"நான் இங்கயே படுத்துக்கட்டுமா? "<br /><br />"இல்ல ... சரி ஒகே"<br /><br />"நீ?"<br /><br />"நான் ஹாலுக்குப் போறேன்"<br /><br />"சாரி ... என்னால உனக்கு சிரமம்?"<br /><br />"கல்யாணி, நீ இங்க தூங்கு, கவலைப்படாத ...<br />கதவ வேணும்னா தாப்பாள் போட்டுக்கோ"<br /><br />"கோண்டு, தேங்க்ஸ்"<br /><br />"இதுல என்ன இருக்கு" அப்படின்னு <br />கொட்டாவி விட்டுண்டே மாடிக்கு போய்ட்டேன் <br />சார். . அவ நான் போனத பார்த்ததுக்கு <br />அப்புறமா தான் தூங்கப் போனா.<br /><br />அடுத்த நாள் மத்தியானம் அவ சித்தப்பா <br />வந்த அடுத்த ஷணமே கெளம்பிட்டா.<br /><br />"கோண்டு ... "<br /><br />"என்ன கல்யாணி"<br /><br />"சாரி .... இல்ல இல்ல ... தாங்க்ஸ்"<br /><br />"என்ன கல்யாணி, நாம என்ன அசலா?"<br /><br />இந்த கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னு <br />தெரியாம, சம்ப்ரதாயத்துக்குச் சிரிச்சு வெச்சு <br />கெளம்பிட்டா. போதாததுக்கு அவா ஆத்து கேட் <br />தெறந்து திரும்பிப் பார்த்து சிரிச்சா.<br /><br />உடனே, காதல் கொண்டேன் அப்படின்னு <br />நினைப்பேன்னு பாத்தீங்களா, அடப்போங்க சார், <br />இந்த பொண்ணுங்க ரொம்ப வித்தியாசமான <br />காரக்டர் சார். இது வரைக்கும் படிச்சீங்க, இப்போ <br />அவ என்ன நெனச்சிண்டு இருப்பான்னு தோன்றது. <br />குறைந்தபட்சம் மூணு சதவிகிதம் என் மேல<br />நல்ல அபிப்பிராயம் வந்திருக்கும்னு நெனச்சா, <br />நீங்க தான் சார் ரெண்டாவது முட்டாள். <br />நான், முதல்.<br /><br />முன்னெல்லாம் ரோட்டுல எதிர்ல வந்தாக்கா,<br />போனா போறதேன்னு நிமிந்தாவது பாப்போ, <br />இப்போல்லாம் அதுவும் இல்ல. திரும்பவும் <br />நான் அவல நெனச்சுண்டு கண்ட கண்ட <br />கவிதை எல்லாம் எழுத நெனச்சு, <br />வேணாம்டா அப்படின்னு சுஜாதா <br />புக் படிக்க உட்கார்ந்துனுடறேன். <br /><br />ஆனா என்ன ஆச்சோ, ஏது ஆச்சோ,<br />உச்சிப் பிள்ளையாருக்கு நூறு தேங்கா <br />உடைக்கறேனுட்டு வேண்டிண்டனே,<br />அதுவா, இல்ல என்னோட அழகப் பார்த்துட்டு<br />மயங்கிட்டாலா, இல்ல அன்னைக்கு ராத்திரி<br />நடந்தத நெனச்சுண்டு என் மேல ஒரு 'இது' <br />வந்திருத்தான்னு தெரியல சார் ... எண்ணி <br />நாளே மாசத்துல அவா சித்தப்பா எங்காத்துக்கு <br />வந்து பேசி ... <br /><br />இதோ கல்யாணமும் ஆகி சந்தோஷமா<br />ரெண்டு வருஷம் ஓடிப்போயிடுத்து, இப்போ <br />அவ கைக்கொழந்தையோட தஞ்சாவூர்ல அவ <br />அம்மா ஆத்துக்கு ....<br /><br />இருங்க சார், யாரோ என்ன கூப்பிடற சத்தம் <br />கேக்கறது.<br /><br />"கோண்டு, கோண்டு ... தூங்கிட்டியா? "<br /><br />மஞ்சள் தாவணில ரொம்ப அழகா இருந்தா <br />சார். பின் தலைல எட்டிப்பார்த்த சபலத்துல,<br />அப்படியே அவளைத் தூண்ல சாய்ச்சு ... ஒரு <br />உணர்ச்சி வேகத்துல தப்பு பண்ணிட்டேன் சார். <br />ராத்திரி பூரா அழுதுண்டு இருந்தா ...<br /><br />அடுத்த நாள், ஊரு ஒண்ணு கூடி எனக்கு <br />கல்யாணம் செஞ்சு வைக்கணும்'னு முடிவு <br />பண்ணிட்டா. யாருக்கா? சொன்னா நம்பவா <br />போறீங்க? கல்யாணிக்குத் தான்.<br /><br />அப்புறம் என்ன ஆச்சு ... கல்யாணம் ஆகி <br />சந்தோஷமா ரெண்டு வருஷம் ஓடிப்போயிடுத்து, <br />இப்போ அவ கைக்கொழந்தையோட தஞ்சாவூர்ல <br />அவ அம்மா ஆத்துக்கு ....<br /><br />இருங்க சார், யாரோ என்ன கூப்பிடற சத்தம் <br />கேக்கறது.<br /><br />"கோண்டு, கோண்டு ... தூங்கிட்டியா? "<br /><br />தலை முடி எல்லாம் கலைஞ்சு பாதித்தூக்கதுல<br />அப்படி அவள பார்த்தவுடனே, அதுவும் நல்ல<br />அருமையான கனவு காணும் போது,<br />அத கெடுத்ததால பயங்கர கோபமா வந்தது.<br /><br />"அது ... வந்து ... அது"<br /><br />"என்ன வந்து போயி ..."<br /><br />"இல்ல, எனக்கு தனியா படுக்க பயமா இருக்கு ... "<br /><br />ஹாலுக்குப் போய் படுக்க சொன்னா சார் ...ரொம்ப <br />நாள் தேக்கி வெச்சிருந்த கோபம் வெளில <br />வந்துடுத்து சார். புடிச்சி ஓங்கி தள்ளி <br />விட்டேன் ... என் நேரம், எங்காத்து <br />தூண்ல இருந்த தாத்தா காலத்து ஆணில <br />குத்தி, ரெண்டு நிமிஷத்துல பொட்டுன்னு <br />போய்ட்டா ...<br /><br />கொலை செய்யறது எல்லாம் ஒரு குத்தமா <br />சார்? நான் என்ன தெரிஞ்சா பண்ணேன்? <br />நீங்க சைவமா, அசைவமா?<br /><br />இருங்க சார், யாரோ என்ன கூப்பிடற சத்தம் <br />கேக்கறது.<br /><br />"கோண்டு, கோண்டு ... தூங்கிட்டியா? "<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-3608934591142069084?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-72769725059474063062009-07-03T13:20:00.001-07:002009-07-10T02:36:54.619-07:00பழைய பங்களா. பழைய என்றால் <br />ரொம்ப பழைய. நம் தமிழ் திகில் <br />படங்களில் (மட்டுமே) இந்த மாதிரி <br />வீடுகளைப் பார்க்கலாம். மலைப் பிரதேசம், <br />அமைதியான இடம் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக <br />நிதின் விரும்பி வாங்கிய வீடு.<br /><br />"டாட் , இன்னும் எவ்வளவு நேரம்?"<br /><br />"வெயிட் பண்ணுடா ... இன்னும் 32 <br />ஹார் பின் பேன்ட்ஸ் தான். வாட்ச்ல <br />டைம் செட் பண்ணிக்கோ. இன்னும் சரியா 25 <br />நிமிஷத்துல வீட்டுக்கு போய்டலாம்.<br /><br />ஜீப் 20 - 30 - 45 - 50 என வேகத்தைக் <br />கூட்டி, வளைவுகளைச் சமாளித்து காற்றைக் <br />கிழித்தது.<br /><br />"நிதின், இட்ஸ் ஒகே ... டேய் ... சும்மா <br />இருடா ... பத்து நாள் ஜாலியா, ஸ்பீடா <br />சுத்தினது போதாதா? நிதின், ப்ளீஸ், ஸ்பீட <br />கொறைங்க, எனக்கு வாந்தி வரா மாதிரி <br />இருக்கு.<br /><br />நிதின் - அகல்யா ஆதர்ஷ தம்பதிகள். <br />கல்யாணமாகி 10 வருடங்கள், சுமனுக்கு <br />வயது 12. அந்த அளவிற்கு <br />அன்னியோன்னியம்.<br /><br />வீடு வந்தது.<br /><br />"டாட் , என்ன ரொம்ப டயர்டா <br />இருக்கீங்க?"<br /><br />"இல்லடா ... ஒரே மயக்கமா இருக்கு ... <br /> நம்ம டூர் போடோஸ் பாக்கணும், காமெராவ <br />எடு ... "<br /><br />"அகல்யா கண்ணாடிக்கு முன் சென்று தன <br /> முன்னழகைப்பார்த்தவாறு புடவையை மாற்றினாள். <br /> சுமன் காமராவை அக்கு வேறு ஆணி வேறாக <br />பிரிக்க, நிதின் இங்கே அகல்யாவை ...<br />பின்னால் வந்து அவளைக் கட்டி <br />அணைத்தான்.<br /><br />"கமான் நிதின் ... ப்ளீஸ் நிதின் மெச்சூர்டா <br />பிஹெவ் பண்ணுங்க ... சுமன் வந்துற <br />போறான் ... நிதின் ..." <br />கொஞ்சம் குரலை உயர்த்தினாள்.<br /><br />"என்ன அகல்யா, நான் இங்க சுமன் கூட <br />வேலையா இருக்கேன், என்ன வேணும்?"<br /><br />வாட் ... ஆ ..."<br /><br />உள்ளே எதோ சத்தம் கேட்க. சென்று <br />பார்த்தால் அகல்யா மயக்கம் போட்டு <br />விழுந்து கிடந்தாள்.<br /><br />"அகல், அகல் ... என்ன ஆச்சு?"<br /><br />நிதின் ஒரு மனோ தத்துவ மருத்துவர் தான்.<br /><br />"சுமன், சாய் வீட்டுக்கு போய் விளையாடிட்டு <br />ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு வா ... "<br /><br />"என்ன ஆச்சு டாட் அம்மாவுக்கு ... "<br /><br />"ஒண்ணும் இல்லடா ... பத்து நாள் சுத்தினது <br />களைப்பா இருக்கும். ஷீ நீட்ஸ் ரெஸ்ட். <br />வரும் பொது சாய் வீட்டுல இருந்து ஒரு <br />பீஸ் லெமன் இருந்தா வாங்கிட்டு வா. "<br /><br />"அப்பா, அம்மாவுக்கு ... "<br /><br />"சுமன், ப்ளீஸ் லீவ்"<br /><br />"அகல், கம் ஆன்... எழுந்துக்கோ ... கெட் அப்" <br /><br />"அகல் ... "<br /><br />முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்து அவளை <br />கட்டிலில் சாய்த்து படுக்க வைத்தான். <br />சரிந்த புடவையைக் போர்த்தி விட்டான், <br />கால் மணி நேரம் கழித்து மயக்கம் தெளிந்தது.<br /><br />"நிதின் ... "<br /><br />"சொல்லு அகல், என்ன ஆச்சு ... "<br /><br />"நிதின்" குழப்பமாக பார்த்தாள்.<br /><br />"நிதின், எனக்கு எப்படி சொல்லறதுன்னே <br />தெரியல ... நான் புடவை மாத்தும் பொது <br />எங்க இருந்தீங்க? "<br /><br />"ஏன் ... சுமன் கூட நம்ம டூர் போடோஸ் <br />பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன் ... "<br /><br />"நிதின் ... " அவன் மடியில் <br />சாய்ந்தாள்.<br /><br />"ஐ பீல் ஹான்டட் ... யாரோ என்ன <br />பின்னால வந்து கட்டி பிடிச்சாங்க ... "<br /><br />"டோன்ட் பீ ஸ்டுப்பிட் அகல். நான் <br />இருக்கும் போது எவன் வந்து ... "<br /><br />"நோ நிதின் ... யாரோ என் பின்னால் <br />வந்தாங்க, நான் ப்ளீஸ்னு சொல்லும் <br />போது என்ன உராயரா மாதிரி இருந்தது. <br />நீங்க தான்னு நெனச்சி திட்டினேன். <br />பதிலுக்கு நீங்க ஹாலுல இருந்து குரல் <br />கொடுத்தீங்க ... நிதின் எனக்கு அதிர்ச்சி <br />இன்னும் போகல"<br /><br />"அகல், உனக்கு பயணக்களைப்பு, <br />மணி எட்டாச்சு. நீ ரெஸ்ட் எடு. சுமன் <br />இன்னும் ஒன் ஹவர்ல வந்திருவான்,<br />சாய் வீட்டுக்கு அனுப்பிச்சு இருக்கேன்"<br /><br />"எதுக்கு இந்த நேரத்துல அனுப்பிச்சீங்க"<br /><br />அவள் கேட்டு முடிக்கும் முன்<br /><br />"டாட் ... சாய் வீட்டுல யாருமே இல்ல.<br />வீடு பூட்டி இருக்கு"<br /><br />"இட்ஸ் ஒகே ... வா சாப்பிடலாம். கவர்ல <br />இருந்து ப்ரெட் எடு"<br /><br />"அகல்யா சாப்பிடறயா?"<br /><br />அந்த ஹால் முக்கோண வடிவில் இருக்கும். <br />மொத்தம் மூன்று அறைகள் கீழே. மலை <br />வீடு என்பதால் வீட்டிலேயே குளிர் காயும் <br />அடுப்பும் உண்டு. மாடியில் இரண்டு அறைகள், <br />அதற்கும் ஏணிப்படி வழியாகத்தான் போக <br />வேண்டும்.இந்த வீட்டிற்கு இப்பொழுது வயது <br />57. நிதின் வாங்கும் பொழுது 51. அகல்யாவும் <br />நிதினும் தனிமை விரும்பிகள், அதற்காகவே <br />ஒரு வருடம் பொருத்து வாங்கிய வீடு. பக்கத்தில் <br />மலை எஸ்டேட், ஒரு கிலோமீட்டர் தொலைவில்<br />டீத்தொட்டம். வீட்டிற்கு பின்புறம் யூக்கலிப்டஸ் <br />முள் காடு.மொத்தத்தில் பணக்காரர்களின் <br />பண்ணை வீடு, இவர்களுக்கு நிரந்தர வீடு.<br /><br />"நிதின், விளையாடாதீங்க, நீங்க கண்டிப்பா <br />ஹாலுல தான் இருந்தீங்களா? இல்ல என்ன <br />பயமுறுத்தனும்னு ஏதாவது கேம் ப்ளே <br />பண்றீங்களா?"<br /><br />"அம்மா, என்ன ஆச்சும்மா உங்களுக்கு?"<br /><br />"சுமன், கிச்சனுக்குப்போய் ஜாம் பாட்டில் <br />எடுத்துட்டு வா ... "<br /><br />"அம்மா, ஐ யாம் ஆஸ்கிங் யூ ... "<br /><br />"சுமன் .... ஜஸ்ட் கோ ... " அவன் <br />அதட்டலுக்கு பயந்து உள்ள விரைந்தான்.<br /><br />"அகல், ஸீ, நான் ஹாலுல தான் இருந்தேன். <br />நீ சாப்டுட்டு தூங்கு மொதல்ல. நான் இன்னும் <br />ஒன் ஹவர்ல பெட்டுக்கு வரேன்"<br /><br />"நிதின் ... இல்ல ... நான் இங்கயே <br />தூங்கறேன். ஆனா, நீங்க என் கூடவே இருங்க"<br /><br />"ஒகே டியர் ... வேணும்னா இன்னைக்கு"<br /><br />"நோ நோ ... நான் அத மீன் பண்ணல நிதின் ... <br />என் கூடவே உட்காருங்க. நான் தூங்கிட்டா கூட <br />மாடிக்கு போய்டாதீங்க. நிதின், இந்த வீட <br />நாம கண்டிப்பா வாங்கி இருக்கனுமா?"<br /><br />"அகல், நீ ரொம்ப குழம்பி இருக்க ... சின்ன <br />விஷயத்துக்கு போய் ஏன் இப்படி கன்பியுஎஸ் <br />பண்ணிக்கிற .... எல்லாம் பிரம. நீ முதல்ல <br />சாப்பிடு ... சுமன்"<br /><br />"டாட் ... பிரிட்ஜ் காலியா இருக்கு. என்னோட <br />பேவரைட் டாப்லரோன் கூட காணும் ... ஷிட்,<br />தெரிஞ்சிருந்தா வரும் போது வாங்கிட்டு <br />வந்திருக்கலாம் "<br /><br />அவன் சொன்னதை நம்பாமல், கண்ணால் <br />பார்த்து அதிர்ந்தான்.<br /><br />"சம்திங் இஸ் ராங்"<br /><br />சுமன் அந்த கார்ட்லெஸ்ஸ எடு.<br /><br />"அப்பா, நான் வரும் போதே பாத்துட்டேன். <br />போன் டெட்டா இருக்கு. "<br /><br />"வாட் ... என்ன நடக்குது ... "<br /><br />நிதின் உடனடியாக டீவீ, போட்டுப்பார்த்தான். <br />வேலை செய்தது.<br /><br />சுமன், மாடி சாவிய கொண்டு வா.<br /><br />ஏணிப்படியில் பாசி படிந்திருந்தது. இவன் <br />வருவதைப்பார்த்ததும்மரபல்லிகள் இடத்தைக் <br />காலி செய்தன.<br /><br />"சுமன், நீ அம்மா கூட இரு. நான் மாடிக்கு <br />போய் எல்லாம் சரியா இருக்கான்னு பாத்துட்டு <br />வந்துடறேன்"<br /><br />அடர்பனிக்காற்றில் கால் தடுமாற மெதுவாக <br />மாடி ஏறிச்சென்றான்.<br /><br />கதவைத்திறக்க முற்பட்ட பொழுது ... அங்கே ...<br /><br />விடிந்தது.<br /><br />"நிதின், நிதின் ... "<br /><br />"நிதின் ... என்ன ஒடம்பெல்லாம் நெருப்பா <br /> கொதிக்குது?"<br /><br />"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல"<br /><br />"என்ன நிதின், வாய் கொழறுது ... "<br /> <br />"அகல் ... நான் ஒரு விஷயம் சொல்லுவேன். <br />பயப்படாம கேளு."<br /><br />அகல்யா எந்த உணர்வும் காட்டாமல் அவன் <br />சொல்லப்போகும் அதிர்ச்சிக்குத் தன்னைத் <br />தயார் செய்து கொண்டாள்.<br /><br />"அகல், நேத்திக்கி நீ தூங்க போன உடனே <br />மாடிக்கு போனேன் இல்லையா ... அப்போ ... <br />அப்போ ... அகல். நான் நீ சொன்னத நம்பறேன். <br />நம்ம வீட்டுல எதோ தப்பு இருக்கு"<br /><br />"மாடில என்ன பாத்தீங்க நிதின் அப்படி?"<br /><br />"வேணாம் அகல் ... கேக்காத"<br /><br />"நிதின், நீங்க என்னன்னு சொல்லலைன்னா தான் <br />எனக்கு இன்னும் பயம்மா இருக்கு. ப்ளீஸ் <br />சொல்லுங்க"<br /><br />"டேக் இட் ஈசி .... நான் மாடிக்கு போய் கதவ <br />தெறக்கலாம்னு பார்த்தா, கதவு தெறந்து கெடக்கு. <br />மெய்ன் ரூமுல லைட் போட்டு இருக்கு. டோர் <br />கண்ணாடி முன்னால இருக்கற பெட்ல யாரோ <br />ஒரு வயசான பெரியவர் படுத்திருக்கற மாதிரி <br />ஒரு உருவம் பாத்தேன். பக்கத்துல போய் <br />பார்த்தா யாரும் இல்ல.என்னடா இதுன்னு <br />லைட் போட்டேன். அப்போ, கீழ ஒரு <br />சின்ன பொண்ணு பாடு பாடற சத்தம் வேற <br />கேட்டுச்சி ... நான் பயந்து ஓடி வந்துட்டேன். "<br /><br />"நிதின் ... நாம இந்த வீட்ட வாங்கும் போது <br />என்ன வருஷம் இருக்கும்?"<br /><br />சுமன் எழுந்தான்.<br /><br />"இன்னைக்கு சண்டே தானே?" என்றவன் <br />பாத்ரூம்(அறைக்கு) சென்றான்.<br /><br />"அகல், இந்த வீடு நாம வாங்கி ஆறு வருஷம் ஆச்சு. என்ன, <br />இந்த வீட்டுல பேய் இருக்குன்னு பயப்படறியா?" அவன் <br />அலட்சியமாய்ச் சிரித்தான்.<br /><br />"அப்படின்னு இல்ல நிதின், சும்மா கேட்டேன். <br />இருந்தாலும் ரெண்டு பேருக்கும் எதோ ஒரு <br />எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ஆகி இருக்கு. எனக்கு தெளிவா <br />சொல்லத்தெரியல நிதின். ஆனா, யாரோ <br />என் பின்னாடி வந்து நின்னது நிஜம், நான் <br />திரும்பி பார்த்திருந்தா இவ்வளவு கொழப்பம் <br />இல்ல .... ஆனா "<br /><br />சொல்லி முடிப்பதற்குள்<br /><br />"அம்மாஆஆஅ ...." என்று ஒரு சத்தம்.<br /><br />அகல்யாவும் நிதினும் சத்தம் கேட்ட திசைக்கு <br />ஓடினார்கள்.<br /><br />சுமன் பாத்ரூம் கண்ணாடி முன்பு விழுந்து <br />கிடந்தான். தரையெல்லாம் டூத் பேஸ்ட் <br />சிதறிக்கிடக்க அரைமயக்கத்தில் இருந்தான். <br />லேசாக வலிப்பு வந்தது. சுமனுக்கு மூன்று <br />வருடமாக வலிப்பு வ்யாதி உண்டு. அதுவும் <br />வித்தியாசமாக, மயக்க நிலையில் உண்டு, <br />அதிர்ச்சி காரணமாக வரும் பார்வோவைராஸ் <br />வலிப்பு.<br /><br />அகல், ஷர்மாவுக்கு போன் போடு. ஹர்ரி அப்.<br /><br />மூன்று முறை டயல செய்தவள் ...<br /><br />"நிதின், ஷர்மா, வாசு யாரும் போன் எடுக்க <br />மாட்டேங்குறாங்க.<br /><br />நிதின் சுமனை தன் நர்சிங் அறைக்கு <br />கூட்டிச்சென்றான்.<br /><br />"அகல், வெளிலே வெயிட் பண்ணு. "<br /><br />வலிப்பு பிரீக்வேன்சீ குறைந்து தலை மட்டும் <br />லேசாக ஆடிக்கொண்டிருந்தது.<br /><br />"நிதின், ப்ளீஸ் நானும் உள்ள வரேன்னே ... "<br /><br />"அகல், என் ட்யூடிய செய்ய விடு ... வெயிட் <br />அவுட்சைட்"<br /><br />பச்சை வெல்வட் திரை மூடப்பட்டது, <br />ஹாலோஜென் நூறு வாட்ஸ் பல்ப் போடப்பட்டது.<br /><br />இளம் சூட்டில் இருந்த வெந்நீரில் பஞ்சை <br />நனைத்து அவன் கைப்பட்டையை அழுத்தினான். <br />மீதிப் பஞ்சு ரோலை அவன் நாக்கின் இடது புறம் <br />தள்ளினான். நெஞ்சை ஒரு முறை லேசாக <br />அழுத்தினான்.<br /><br />அந்த அறையில் பதிமூன்று நிமிடங்களுக்கு <br />மௌனம்.<br /><br />"சுமன் ... சுமன் ,,, "<br /><br />கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வலிப்பின் தீவிரம் <br />குறைய, ஏழு நிமிடம் கழித்து லேசாக கண் <br />விழித்துப்பார்த்தான்.<br /><br />"சுமன், ஆர் யூ ஆள் ரைட். "<br /><br />" டாட் " என்றவன் வாயைத்துடைத்துக்கொண்டான் .... <br />பஞ்சு கீழே விழுந்தது.<br /><br />"டாட் ... என்ன ஆச்சு? எதுக்கு உங்க <br />நர்சிங் ரூமுக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்க?"<br /><br />"சுமன் ... " என்று ஆரம்பித்தவன் "நத்திங் சுமன்" <br />என்று முடித்துக்கொண்டான்.<br /><br />"டாட் ... சொல்லுங்க?"<br /><br />"சுமன் ... ஒன்னு சொல்லறியா? பாத்ரூமுல <br />என்ன ஆச்சு?"<br /><br />"எந்த பாத்ரூமுல ... ஏன் ... "<br /><br />நிதின் அதற்கு மேல கேட்க வில்லை. ஞாபகம் <br />இல்லாத விஷயத்தைக்கிலறி குழப்ப வேண்டாம் <br />என்று வெளியே வந்தான். மனோதத்துவன்.<br /><br />"ஹி இஸ் பைன் நவ் ... அகல், அவன் கிட்டே <br />எதுவும் கேட்காத"<br /><br />அகல்யா அதற்குள் பாதி அழுது முடித்திருந்தாள்.<br /><br />"நிதின், எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு நிதின் ... <br />நேத்திக்கி நான், நைட் நீங்க, இப்போ சுமன் ... <br />என்ன நடக்குது நிதின், ஒன்னும் புரியல ...<br /><br />நிதின் பதில் சொல்லாமல் பாத்ரூமுக்கு <br />சென்றான். லைட் அணைந்திருந்தது.<br /><br />பாத்ரூம் சுவர்கள் மரத்தால் ஆனவை, மேல் <br />சுவரில் குருவி முட்டை அளவுக்கு ஓட்டை <br />விழுந்திருந்தது. பிளஷ் செய்து பார்த்தான், <br />வேலை செய்தது. ஹீட்டரை போட்டு பார்த்தான். <br />பனிக்காலம் என்பதால் சூடாக நேரமெடுத்தது. <br />கழுத்தை ஒரு சொடக்கு போட்டான். ஒரு முறை <br />தன்னையே சுற்றினான். பெல்டை லூசாக்கினான்,<br />பெல்டை போட்டடுக்கொண்டான். லைட்டை <br />அணைத்தான். வெளியே வரும் பொது தான் <br />கவனித்தான்.<br /><br />"வாட் ... வாட் தி ஹெல் ... அகல் சீக்கிரம் <br />வா ... அகல் .... அகல் ... "<br /><br />அவள் பதில் சொல்லவில்லை ... இவன் <br />அதிர்ச்சியான அதே நிமிடம், பின்னால் <br />இருந்து பார்த்த அவளுக்கும் அதே வியப்பு.<br /><br />டப் ... டப் . டப். குழாய்த் தண்ணீர் <br />நிற்கவில்லை. அதிர்ச்சிக்கு காரணம் அதுவல்ல. <br />கண்ணாடி பாதி உடைந்திருந்தது.<br /><br />"அகல், இது எப்படி ஆச்சு ... நேத்திக்கே <br />இப்படித்தான் இருந்திச்சா, இல்ல இப்பத்தான் <br />உடைந்சுதா?"<br /><br />"டாட் ... நான் உள்ள வரும் போதே <br />உடைஞ்சு தான் இருந்திச்சு"<br /><br />"சுமன் ..." அவள் அவனிடம் கேட்க <br />நினைத்தவள் நிதினின் சைகையைப்பார்த்து <br />நிறுத்தினாள்.<br /><br />இரவு மழை வந்ததால் கரெண்ட் போனது. <br />நிதின் எல்லாக்கதவையும் பூட்டினான்.<br /><br />"அகல், மெழுகு இருக்கா ... ?"<br /><br />"அகல் ... "<br /><br />"என்ன நிதின் ... "<br /><br />"என்ன அகல் நான் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கேன் <br />பதில் பேசவே மாட்டேங்குற?"<br /><br />"நிதின், கண்ணாடி உடைஞ்சத பாத்தோமே, <br />அப்போ மீதிக் கண்ணாடில நம்ம உருவத்த <br />பார்த்தீங்களா?"<br /><br />பிளாஷ் .......... இப்படித்தான் இருந்தது <br />அந்த கேள்வி.<br /><br />"வாட் ... ரிபீட் பண்ணு ... யூ மீன் <br />கண்ணாடில நம்ம இமேஜ் விழலயா? அகல் , <br />ஆர் யூ சுயர்?"<br /><br />மெழுகு கிடைக்கவில்லை. சுமன் ஓரமாக <br />உட்கார்ந்து கொண்டு மேலே வெற்றாய் <br />பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.<br /><br />"அகல் ... இங்கே வா ... சுமன், <br />இங்கேயே இரு ..."<br /><br />"டாட் ... நானும் வரேன் ... எனக்கு <br />பயமா இருக்கு .... "<br /><br />மூவரும் மெல்ல பாத்ரூமை நெருங்கினர்.<br /><br />"குழாய்த் தண்ணீர் நிற்கவில்லை ... கண்ணாடி <br />சரியாக இருந்தது இப்பொழுது. உடைந்த மாதிரி <br />இல்லை.<br /><br />கண்ணாடிக்கு பக்கத்தில் செல்ல யாருக்கும் <br />மனமில்லை.<br /><br />"அகல் அந்த லைட்டர எடு ... "<br /><br />"லைட்டர் காணும் நிதின், தேடிக்கிட்டு <br />இருக்கேன் ... "<br /><br />இருட்டில் எதோ ஒரு உருவம் கண்ணாடியில் <br />அசைவது தெரிந்தது.ஆனால் யார் என்று <br />தெரியவில்லை.<br /><br />"டாட் எனக்கு பயமா இருக்கு ... ஹாலுக்கு <br />போவோம், இங்க இருக்க வேண்டாம்"<br /><br />"அகல், அவன கூட்டிட்டு போ ... நான் என்னன்னு <br />பார்த்துட்டு வந்திடறேன்"<br /><br />அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பினாலும் கண்ணாடியில் <br />எதுவும் அசைந்த மாதிரி இல்லை. ஐந்து <br />நிமிடம் அங்கிருந்தவன் நகர்ந்தான்.<br /><br />"அகல், நீங்க ரெண்டு பேரும் தூங்குங்க. நான் <br />கொஞ்சம் ஸ்டடி பண்ணனும்.<br /><br />"நிதின், நான் ஒரு கேள்வி கேக்கட்டுமா? "<br /><br />"ம்ம்ம் "<br /><br />"இல்ல ... ஒண்ணுமில்ல ... "<br /><br />அவன் அவள் கேள்வியை எதிர்பார்க்காமல் <br />வாசலுக்குச் சென்றான்.அகல்யாவும் சுமனும் <br />படுக்கை அறைக்குச் சென்றார்கள்.<br /><br />வாசலில் நல்ல மழை. அதற்குள் ரோடெல்லாம் <br />தண்ணி ஆகிவிட்டது. இருட்டு, பயங்கர இருட்டு. <br />தூரத்தில் ஏதோ ஒரு ஜீப் ஹெட் லைட் மட்டும் <br />தெரிந்தது. நிதின் இப்பொழுது கொஞ்சம் தனிமையை <br />எதிர்பார்த்தான். மாடியில் ஏதோ வெளிச்சம் <br />தென்பட்டது. இடியில் அந்த வீடே அரை <br />கணம் குலுங்கியது.<br /><br />நேற்று கீழே அவசரத்தில் விழுந்த ஏணியைத் <br />துடைத்தான்.<br /><br />முதல் படி ... டப் ... இரண்டாவது ... <br />டப் .... மூன்றாவது வைக்கும் மாடியிலிருந்து <br />யாரோ கீழே இறங்கி வருவது தெரிந்தது.<br /><br />ஆ .... அலறி அடித்து வீட்டிற்குள் ஓடினான்.<br />கதவு திறக்கவில்லை.<br /><br />டக் ... அகல் ... கதவத் தற ... உள்ளிருந்து <br />ஒரு சத்தமும் இல்லை. அந்த உருவம் கடைசி <br />படி இறங்கியது. பேய் மழையில் எதிரில் <br />இருக்கும் கொஞ்ச வெளிச்சமும் வழக்கிழந்தது.<br /><br />ஒரு பெண் பாடும் சத்தம் லேசாகக் <br />கேட்டுகொண்டிருக்க பின்புறம் உள்ள புதர் <br />காட்டில் ஓடத் தயாரானான். சகதி, <br />யூக்கலிப்டஸ் வாசனை, பளீர் மின்னல், <br />முள் மரம், மர அட்டை எதுவும் அவனை <br />பாதிக்கவில்லை.<br /><br />சுமன் பாதி தூக்கத்தில் கண் விழித்தான். <br />பக்கத்தில் கை வைத்துப் பார்த்தால் <br /><br />அகல் அங்கே இல்லை.<br /><br />"அம்மா ... டாட் ... அம்மா ... எங்கம்மா <br />இருக்கீங்க?டாட் ... அம்மா யாரோ <br />பாடராங்கம்மா ... எனக்கு பயமா <br />இருக்கும்மா ... டாட் ... "<br /><br />அவன் மெதுவாக வாசலுக்குச் சென்று <br />கதவைத் திறக்க முற்பட்டான்.<br /><br />"தாத்தா, சொன்னா நம்பல இல்ல ... பாருங்க <br />நான் கதவு திறக்கறேன் ... தெறக்கவே மாட்டேங்குது."<br /><br />லொக் ... லொக் ...<br /><br />"நீ மொதல்ல பாடறத நிறுத்து"... சுமன் இந்த <br />காட்சிகளைப்பார்த்தவன் மயங்கி விழ அகல்யா <br />நிதினைத் தேடி காட்டுக்குச் செல்ல அந்த இரண்டு <br />உருவங்களும் பாத்ரூமுக்குச் சென்றன.<br /><br />"என்ன ஒளர்ற ... குழாயில தண்ணீ தான் <br />நின்னுடிச்சு இல்ல? "<br /><br />"இல்ல தாத்தா ... சரி நீங்க சொன்னா <br />நம்ப மாட்டீங்க ... " என்று மீண்டும் பாட <br />ஆரம்பித்தாள்.<br /><br />இப்படி எல்லாம் ஆகும் என்று தெரிந்திருந்தால் <br />நிதின் கொஞ்சம் மெதுவாகச் சென்றிருப்பான்.<br />ஜீப் 20 - 30 - 45 - 50 என வேகத்தைக் கூட்டி, <br />வளைவுகளைச் சமாளித்து காற்றைக் கிழித்தது<br />தொம்ம்ம்ம்ம்ம் .... <br /><br />உடைந்த ஜீப்பிலிருந்து எஞ்சியது அவர்களின் ஆவி <br />மட்டுமே ...<br /><br />வீடு வந்தது.<br /><br />"டாட் , என்ன ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்க ... "<br /><br />"இல்லடா ... ஒரே மயக்கமா இருக்கு ... நம்ம <br />டூர் போடோஸ் பாக்கணும் ... காமெராவ எடு"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-7276972505947406306?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-23854520803412859622009-07-03T13:19:00.002-07:002009-07-09T13:04:29.076-07:00டிபன்ஸ் காலனி என்று மஞ்சள் <br />போர்ட் அங்கும் இங்கும் லேசாய் <br />ஆடிக்கொண்டு பயமுறுத்தியது.<br /><br />"விஜய், எங்கிருந்து புடிச்சீங்க <br />இந்த எடத்த?"<br /><br />"ஏன் ... பயமா இருக்கா?"<br /><br />"சி சி ... "<br /><br />"சொல்லு ... என் கிட்ட என்ன பயம், <br />எதுக்கு பொய்" அவள் இடையை <br />லேசாய்க் கிள்ளினான். அவள் அதை <br />கவனிக்கவில்லை.<br /><br />"பயம்னு சொல்ல மாட்டேன் ... <br /> ஆனா நடுக்கமா இருக்கு"<br /><br />"சரி வா வீட்டுக்கு போவோம் "<br /><br />"ஸ்டாப் இட் ... இன்னொரு வாட்டி <br /> விளையாட்டுக்குக் கூட அத சொல்லாதீங்க <br /> விஜி" நடுங்கினாள் ஷைலஜா.<br /><br />இப்படி ஒரு சம்பாஷனை அவர்களுக்குள். <br />விஜய் மற்றும் ஷைலஜா. எங்கே சென்று <br />கொண்டிருக்கிறார்கள், எதுக்கு சென்று <br />கொண்டிருக்கிறார்கள்? சொல்கிறேன், <br />அவசரம் என்ன ...<br /><br />"சரி பின்ன எதுக்கு பயம்?"<br /><br />"ஒன்னும் இல்ல போவோம்"<br /><br />எதிரே அடர்ந்த காடு அவர்களை வா <br />என்றது. ஒரு காலத்தில், வெள்ளையன் <br />காலத்தில் டிபன்ஸ் காலனியாக இருந்த இடம். <br />ஊருக்கு ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவிலேயே <br />இந்த காடு மற்றும் அது சார்ந்த மலைப்பகுதி. <br />சிறுத்தைகள் ரெண்டு மூன்று இருந்ததாக பக்கத்துக் <br />கிராமத்தில் வதந்தி கூட உண்டு. மருந்துக்குக்கூட <br />ஆள் நடமாட்டமில்லாத <br />பகுதி.<br /><br />ஈச்ச மரங்களைத்தாண்டினால் ஒரு ஓடை. சள <br />சளவென்று வருடம் முழுவதும் தண்ணீர். <br />ஓடையின் பின் புறத்தில் தான் அருவி, <br />இந்த கதை முடியப்போகும் இடம். <br />காட்டருவி, வெள்ளருவி என்று பல <br />பெயர்கள், சுருக்கமாக 'அருவி'.<br /><br />முந்தாநாள் பெய்த பேய் மழையால் <br />ஆங்காங்கே சேற்றுச்ச்சகதி.<br /><br />"பார்த்து நட"<br /><br />"இருங்க உங்க கைய புடிச்சுக்கவா?"<br /><br />"இப்போ மட்டும் இல்ல ... எப்பவும் தான்"<br /><br />அவன் தழுதழுத்தான். அந்த குரல் <br />கம்மலில் அவள் இளகினாள்.<br /><br />"என்ன விஜி, பீல் பண்றீங்களா?"<br /><br />"நோ நோ ... அந்த கட்டத்த எல்லாம் <br />நாம தாண்டியாச்சில்ல?"<br /><br />"அப்படியா?"<br /><br />"என்ன அப்படியானு கேக்கற? நீ இன்னும் <br />ப்ரிபேர் ஆகலியா?"<br /><br />"விஜய் நாம என்ன பரிட்சைக்கா போகறோம் <br />ப்ரிபேர் பண்ண ... "<br /><br />"ஷைலு, இது பரீட்சை இல்லைன்னு <br />நினைக்கிறயா"<br /><br />சொல்லிமுடித்து அவளை முழுதாய் ஒரு <br />பார்வை பார்த்தான். அதில் ஆயிரம் <br />அர்த்தங்கள். அவள் எதிர்பாராது மூன்று <br />முத்தங்களைப் பரிசளித்தான். அவள் <br />துடைத்துக்கொண்டாள். அவன் அதைக் <br />கவனிக்கவில்லை, கவனித்திருந்தால் <br />இன்னும் மூன்று.<br /><br />"விஜய், எனக்கு பசிக்குது"<br /><br />"பொறுத்துக்கோ, இன்னும் கால் மணி <br />நேரம் தானே .. அதுக்கப்புறம் பசி<br />தூக்கம் வெக்கம் கோபம் நியாயம்<br />எதுவுமே நமக்கு கெடையாது"<br /><br />"விஜய், ப்ளீஸ் வேற எதாவது பேசுவோமே"<br /><br />"தற்கொலை பண்ணிக்க வந்துட்டு வேற என்ன <br />பேச்சு ... நாம என்ன ப்ளான் பண்ணியா <br />வந்தோம் ... உண்மைய சொல்லு ... <br />உனக்குத் தெரியுமா, இல்ல எனக்குத் தான் <br />தெரியுமா, நம்ம முடிவு இங்க தான்னு ... <br />ப்ளான் பண்ணியா லவ் பண்ணோம் ..நான் <br />ஏதோ நாடகத்தனமா எல்லாத்தையும் உனக்கு <br />விலக்கற மாதிரி இல்ல இருக்கு ... <br />ஐ பீல் பாட் அபௌட் இட் ஷைலு"<br /><br />"விஜய், முடிவு இது தான்னு பேசியாச்சு <br />இன்னைக்கு காலையிலயே ... நமக்கு <br />அவகாசம் இன்னும் கால் மணி <br />நேரம் தான் இருக்கு ... ஒரு ரெண்டு <br />மூணு நாள் இருந்தா நீங்க சொல்றதெல்லாம் <br />ஒகே தான்"<br /><br />"என்ன ஷைலு ... அப்போ உனக்கு விருப்பம் <br />இல்லையா இதில?"<br /><br />அவள் பதில் பேசவில்லை.<br /><br />"ஷைலு"<br /><br />"ஷைலு"<br /><br />அவள் அந்தப்பக்கமாக திரும்பிக்கொண்டாள்.<br /><br />"ஷைலு ... எனக்கொரு உண்மை தெரிஞ்சாகணும்?"<br /><br />அவள் 'என்ன உண்மை ... பொல்லாத உண்மை?' <br />என்பதைப்போல பார்த்தாள்.<br /><br />"என்ன தெரியணும் விஜய்?"<br /><br />"உனக்கு இதில முழு சம்மதம் இல்லையா?"<br /><br />"எதில?"<br /><br />"ப்ளீஸ் பீ சீரியஸ். நாம எடுத்த இந்த முடிவு <br />உனக்கு சம்மதம் இல்லையா?"<br /><br />"விஜய் ... இப்பவும் உங்க சந்தேகத்த விட <br />மாட்டீங்களா?"<br /><br />"இல்ல ... எனக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இல்ல ..."<br /><br />"சரி அப்போ நான் மொதல்ல குதிக்கறேன் ... <br />நீங்க வேணும்னா பத்து நிமிஷம் கழிச்சு <br />குதிங்க ... ஏன், பொழச்சு கூட போங்க, <br />புன்னகை மன்னன் மாதிரி ... எனக்கென்ன,<br />நான் என்னைத் தயார் பண்ணி மூணு மணி <br />நேரம் ஆச்சு ... ஆனா எடுத்த முடிவைப் <br />பத்தி பேசிக்கிட்டே இருந்தா பேசற போக்குல <br />வாழற ஆசை நம்ம ரெண்டு பேருல யாரவது <br />ஒருத்தருக்கு வந்தா கூட அது நம்பிக்கை <br />துரோகம் தான். ஸோ, வேற ஏதாவது <br />பேசுவோம் ... ஆனா ..."<br /><br />அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவளைக் <br />கட்டி அணைத்தான். அந்த அணைப்பில் <br />ஆயிரம் டிகிரீ செல்ஷியஸ் உஷ்ணம், காம <br />உஷ்ணம் அல்ல, பயத்தின் காரணமாய் <br />உண்டான கொதிப்பு. மீண்டும் இரண்டு <br />முத்தங்கள்.<br /><br />ஒடையருகே வந்து சேர்ந்தார்கள். சாயங்காலம் <br />ஐந்து மணி தான் ஆகிறது, அதற்குள் இருட்டி <br />விட்டது. காக்கைக் கூட்டம் கத்துவதை <br />நிறுத்தி விட்டு எங்கோ வேகமாய்ச் சென்று <br />கொண்டிருந்தது. ஓடையின் சல சல சத்தம்<br />இளையராஜாவின் பின்னணி இசை போல <br />அமைந்து நிலைமையின் தீவிரத்தை <br />லேசாக்குவதற்கு முயற்சி செய்து பார்த்தது.<br />எங்கோ இரண்டு குயில்கள் மட்டும் காதல் <br />ரகசியங்கள் பரிமாறின. இவர்களை மற்ற <br />பூச்சிகளும் ஆந்தைகளும் வேடிக்கை <br />பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. கரிய இருள், <br />இன்னும் சரியாக பத்து நிமிடத்தில் இந்த <br />இடம் ஒரு அசம்பாவிதத்தைக் காணப்போகும் <br />அவசரத்தில் காற்று பலமாக அடித்தது. <br /><br />மழை சமயத்திற்கு வந்தாலும் வருவேன் <br />என்பது போல மேகத்தைக்கூட்டியது. <br />ஓடையில் தண்ணீர் பாம்புகள் "வேண்டாம் சார் <br />.... வேண்டாம் மேடம் இந்த முடிவு " <br />என்றாற்போல் அவ்வப்பொழுது நீரின் மட்டத்திற்கு <br />வந்து பின் மனசு மாறியதைப்போல உள்ளே <br />சென்றன.<br /><br />அந்த சிறிய ஓடையைக் கடக்க ஓடமெல்லாம் <br />தேவையில்லை, அதிக ஆழமில்லை, வருடம் <br />முழுக்க இதே உயரத்தில் தண்ணீர் இருக்கும் <br />அதிசயம். உலக வசதிகள் எதுவும் இல்லாத <br />கருகும்மான அடர்காடு.அது அவனுக்குத்தெரியும்.<br /><br /><br />இந்த முடிவுக்கு ஏன் வந்தார்கள் எதற்கு <br />வந்தார்கள் என்று சொல்லவெல்லாம் இப்பொழுது <br />நேரம் இல்லை ... காதல் சமாச்சாரம் தான் <br />என்று உங்களுக்கே தெரிந்திருக்கும். சுருக்கமாக <br />சொல்வதென்றால் இவன் வீட்டில் எந்த பிரச்சனையும் <br />இல்லை, அம்மா மட்டும் தான், அப்பா இல்லை,<br />மிடில் கிளாஸ், பெரிய எதிர்ப்பு இல்லை. ஆனால் <br />அவள் அப்பா சமுதாயத்தில் பெரிய அந்தஸ்தில்<br />உள்ளவர். அரசியல்வாதி மற்றும் 'ஷைலு க்ரூப் <br />ஆப் கம்பனீஸ்' தலைமை நிர்வாகி. <br />ரெண்டு மாதம் முன்பாக அவள் வீட்டிற்கு தெரிந்து <br />பிரச்சனை பெரிதாகி ... இதற்கு மேல் <br />விளக்கங்கள் தேவையா ... இருங்கள் அவர்கள் <br />ஒடத்தைத்தாண்டி விட்டார்கள்.<br /><br />"ஷைலு ... ஒரு நிமிஷம்"<br /><br />"என்ன விஜய்"<br /><br />"எனக்கொரு சின்ன ஆசை"<br /><br />"......."<br /><br />"உன்னத்தான் ... என்னன்னு கேக்க மாட்டியா?"<br /><br />"சொல்லுங்க விஜய்"<br /><br />"நமக்குள்ள அது இன்னும் நடக்கல தான"<br /><br />"எது?"<br /><br />"அதான் ஷைலு ... யூ வான்ட் மீ டு டெல்? <br />(you want me to tell?)<br /><br />"செக்ஸா?"<br /><br />"எஸ் ... "<br /><br />"ஏன்?"<br /><br />"வொய் நாட்?"<br /><br />"விஜய் ... ஒரு நிமிஷம் .... ஸ்டாப் இட் <br />விஜய் "<br /><br />அவன் லேசாய் வியர்த்தான்.<br /><br />"என்ன ஷைலு?"<br /><br />"உங்களுக்கு மனசாட்சியே இல்லையா?"<br /><br />"நான் என்ன அப்படி தப்பா கேட்டுட்டேன்?" <br /><br />அவன் உடதுகளைக் கர்சீப்பால் <br />துடைத்துக்கொண்டான். <br /><br />"விஜய் ... தப்பு ரைட் பேச இது இடமும் <br />இல்லை .... நேரமும் இல்லை... நாம <br />இங்க எதுக்கு வந்திருக்கோம், ஏன் வந்திருக்கோம்? <br />இந்த உலகமும் எங்க குடும்பமும் <br />நம்ம காதலை ஏத்துக்க தயாரா இல்ல ... <br />சாதாரண விஷயத்த சொசைட்டி, அந்தஸ்து, <br />குடும்ப கெளரவம், மானம், கட்சி, அது இதுன்னு <br />எங்கப்பா பெரிசு பண்ணினதால வந்த வினை ... <br />நாம எடுத்த இந்த முடிவு ... அவங்களுக்கு<br />பாடம் புகட்டனும் ... இந்த தப்பு இன்னொரு <br />வட்டி இங்க நடக்ககூடாது, அப்படி ஒரு <br />புனிதமான உலகத்த உண்டாக்க, தெறக்க நாம <br />எடுக்கற சாவி தான் இது ... இவ்வளவு அழகான <br />நம்ம முடிவுல, யாத்திரையில ஸெக்ஸுக்குக்கோட <br />கூட எடம் இல்லை ... "<br /><br />அவன் இடை மறைத்தான்.<br /><br />"ஷைலு எனக்கு பாடம் எல்லாம் எடுக்க <br />வேண்டாம் ... இன்னும் பத்து நிமிஷம்,<br />வெறும் பத்தே நிமிஷம் ... அதுக்கப்புறம் <br />இந்த உடம்புகளைத் தண்ணியும் மத்த <br />மிருகங்களும் சாப்பிடப் போகுது ... உன் <br />உடம்பும் என் உடம்பும் கற்புக்கெல்லாம் <br />அப்பாற்பட்டு போய்டிச்சு ... சொல்ல போனா <br />இந்த விஷயத்த செக்ஸா கூட பாக்க <br />வேண்டாம் ... ஒருத்தர ஒருத்தர் <br />மனசால இணைஞ்ச ரெண்டு பேர், உடம்பாலயும் ..."<br /><br />விஜய் ... நான் உங்க கிட்ட இத எதிர்பார்க்கல"<br /><br />"நான் எதிர்பார்க்க கூடாத எத கேட்டுட்டேன்"<br /><br />அருவி வந்தது. எங்கோ காட்டுத்தீ போல <br />சாம்பல் நிறத்தில் புகை. லேசாய்த் தூறல். <br />ஆந்தைகள் கொட்டமடிக்க ஆரம்பித்தன. <br />தூரத்தில் புள்ளியாய் ஒரு விமானம் கீழே <br />நடப்பதை பார்க்கப் பிடிக்காமல் திரும்பிச்சென்றது. <br />பெரிய அருவி. கரும் கொடும் பாறைகள். <br />அமாவாசை என்றதால் கூடுதல் இருட்டு. <br />மழை, சொன்ன வாக்கைக் காப்பாற்றி <br />விடும் போலிருந்தது. அவர்கள்,வாழ்க்கையின் <br />கடைசி நொடிகள் வீணாவதைப் <br />பொருட்படுத்தாமல்வாதிட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.<br /><br />" கேட்க கூடாததை இல்ல விஜய் ... கேட்க <br /> வேண்டாததைக் கேக்கறீங்க"<br /><br />"எப்படி வேணா சொல்லிக்கோ ஷைலு ... <br />ஆனா நான் ஒன்னு தான் சொல்லுவேன். <br />இந்த உலகத்துக்கு நாம லவ்வர்ஸ், தீண்டத்தகாதவங்க.<br />ஆனா நீ என் வைப் ... நான் உன் ஹஸ்பண்டு. <br />நமக்குள்ள எது நடந்தாலும் இந்த பாழா போன <br /> உலகத்துக்கு தெரியப் போறதில்ல ... பின்ன <br />எதுக்கு இந்த பாசாங்கு?"<br /><br /><br />"நானும் அதே தான் கேக்கறேன் வேற விதமா ... <br />சாகப்போற நேரத்துல எதுக்கு இந்த அசிங்கமான <br />எண்ணம்?"<br /><br />"ஸீ ஷைலு ... அசிங்கம்னு நெனச்சா அசிங்கம் <br />தான் ... காதல்னு சொல்லு .... என்ன பேரு <br />வேணா சொல்லிக்க, கவலை இல்ல.<br />நமக்குள்ள இங்க நடக்கபோகிறது யாருக்குத் <br />தெரியப்போகுது? ப்ளீஸ் ஒரு தடவை .... "<br /><br />"விஜய் எல்லாமே ஒரு தடவை தான் விஜய் <br />நம்ம லைப்ல ... நாம பொறந்தது ... ரெண்டு பெரும் <br />லவ் பண்ணது ... வீடு எதிர்த்தது ... இங்க வந்தது,<br />இதோ இப்படி பேசிக்கிட்டிருக்கறது, நான் கடைசியா <br />இப்போ அழறது ...சாகப்போறது ... இது தான் <br />செய்யப்போரோம்னா நாமஏதாவது லாட்ஜுக்கு <br />போயிருக்கணும் .... இங்க வந்திருக்கக்கூடாது ....<br /><br />"ப்ளீஸ் ஷைலு .... என்ன புரிஞ்சிக்க மாட்டியா?"<br /><br />"...."<br /><br />"ஷைலு பேசு ப்ளீஸ் ... ஒரே ஒரு தடவை ... <br />ஜாலியா இருப்போம் ... இந்த எமொஷன்ஸ் <br />எல்லாம் இப்போ தேவையா? கம் ஆன் ஷைலு" <br />என்று அவளை அணைக்க முற்பட்டான். <br />அவள் அவன் கையை விலக்கி இரண்டு அடி <br />முன்னே சென்றாள். கடைசிப்பாறை, அவர்கள் <br />கீழே பார்க்கவில்லை, அரை அடியில் சொர்க்கம். <br /><br />"சரி ஷைலு ... பரவாயில்ல ... இட்ஸ் ஒகே ... <br /> நான் ஏதாவது தப்பா கேட்டிருந்தா சாரி ... <br /> ஐ லவ் யூ !!! "<br /><br />"சாரி விஜய், நானும் உங்க மனச ... "<br /><br />தொம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் <br /><br />கேட்டது ஒரே ஒரு தொம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் ...<br /><br />இறந்தது விஜயா? ஷைலஜாவா? ... நீங்களே <br />முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள் ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-2385452080341285962?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-74412848996470680682009-07-03T13:19:00.001-07:002009-07-05T19:36:41.834-07:00இந்த கதையைப்படிக்கும் முன் 'சிங்கப்பல் - பாகம் ஒன்று' கதையைப் படிக்கவும் ....<br />------------------------------------------------------------------------------<br /><br /><br /><br />ரெண்டு மாதங்களுக்குப்பிறகு நேற்று மீண்டும் <br />அவளைப்பார்த்தேன். எப்படிப்பார்த்தேன் எங்கு <br />பார்த்தேன் என்று சொல்வதற்கு முன்னாள் இந்த <br />நாட்களில் என்னன்ன மாறுதல்கள் என்பதை <br />சொல்லி விடுகிறேன் (நன்றி).<br /><br />ராம் இந்தியா சென்றுவிட்டான், அவனுக்கு <br />ஒரு வாரத்தில் கல்யாணம். அவனின் காதல் <br />மற்றும் அது சார்ந்த சில்மிஷங்கள் இனி <br />வழக்கிழந்து போகும் என்பது காதலைப்பற்றி <br />பெரிய அபிப்பிராயம் இல்லாத எனது நம்பிக்கை. <br />காதலில் நம்பிக்கை இல்லாதவன் பின்<br />எதற்காக இந்த கதையை இப்படி சிலாகித்து <br />எழுத வேண்டும். அதையும் பின் சொல்கிறேன்<br /><br />தனிமை ரொம்பவும் பிடித்து போனது. நிலவை <br />பற்றியெல்லாம் சுமாரான மூன்று கவிதைகள் <br />கூட எழுத முற்பட்டு நிறுத்தி கொண்டேன்<br />(நிலவும் நீங்களும் தப்பித்தீர்கள்). நான் <br />முதலில் சொன்ன அந்த மாற்றம் இதுவும் தான் ... <br />சில உணர்வுகளைப்பற்றி (பெண், காதல் சார்ந்த )<br />நான் தீவிரமாக கொண்ட நம்பிக்கைகள் சிறு <br />பரிணாமம் காண துடித்தது.<br /> <br />ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி இதுவரை ஒரு மணி <br />நேரத்திற்கு மேல் சிந்தித்தது கிடையாது, ஆர்குட் <br />பார்க்க உட்கார்ந்து விடுவேன், ஆனால் என்னை<br />ஆட்கொண்ட இந்த இனிமையான வலி தன் <br />பிடியை வலுக்கிறது.<br /><br />நான் கொண்ட இம்மாற்றம் உண்மையான காதலா <br />அல்லது அவள் மேல் உண்டான உடல் சார்ந்த <br />பாலுனர்வா அல்லது காதல் கொண்டேன் என்று <br />'எனக்கு நானே' கூறிக்கொள்ளும்<br />கர்வமா என்று கடந்த நொடி வரை எனக்கு <br />விளங்காத விடுகதை. பருவம் தெரிந்த நாள் முதலாய்<br />கடைப்பிடித்து வந்த நம்பிக்கை (அவநம்பிக்கை<br />என்று கூட சொல்லலாம்) என்னுள் சிறகடித்த இந்த <br />சிறிய மாறுதலால் பலவீனம் ஆகிவிடக்கூடாது என்று <br />சிறிய பதற்றம் வேறு.<br /><br />எது எப்படியோ, மறுபடியும் அவளைப் பார்க்கும் அந்த <br />நல்ல சந்தர்ப்பம் நிச்சயம் ஏற்படும். அப்பொழுது <br />பார்த்துக்கொள்ளலாம். இப்படியே ஒவ்வொரு இரவும் <br />தூங்கச்செல்லும் முன் எனது டைரியில் எழுதி தூங்க <br />சென்றேன். .<br /><br />ஒரே ஒரு முறை அவளைப்பார்க்க வேண்டும், <br />குறைந்தபட்சம் நான்கு கேள்விகள் கேட்க வேண்டும் <br />(இன்னும் கேள்விகளை முடிவு செய்யவில்லை), <br />அவளை கண்ணுக்கு கண்ணாக அணுக வேண்டும் ,<br />ஏதாவது ஒரு ஜோக் சொல்லி அவளை வீழ்த்தி<br />சிங்கப்பல்லை ரசிக்க வேண்டும் இப்படி பல <br />'வேண்டும்'கலை மனதில் ஏற்றிக் கொண்டு<br />நேற்று ஆபிஸ் செல்ல காரில் ஏறும் பொழுது தான் <br />என் பக்கத்துக்கு ப்ளாட்டிற்கு புதிதாய் ஒரு குடும்பம் <br />குடி புகுந்ததை கவனித்தேன். . கணவன் மனைவி <br />மற்றும் ஒரு பெண் குழந்தை என இந்த காலத்தின்<br />கூட்டுக்குடும்பம்.<br /><br />பேச நேரம் இல்லை, வாரக்கடைசியில் பார்த்துக்கொள்ளலாம் <br />என தொடர்ந்தேன்.<br /><br />நாள் முடிந்து இரவு தாமதமாய் வந்த பொழுது அந்த <br />வீட்டில் ஏதோ பார்ட்டி போல தெரிந்தது.<br /><br />எல்லாம் தமிழில் டாக் செய்து கொண்டிருந்தார்கள் <br />(Did u get a chance to read பிரிவோம் சிந்திப்போம் ... <br />awesome maami ... just $18 @ amazon.com) என்று இளம்<br />குடும்பத்தலைவிகள் சக வயதை ஒட்டிய இல்லத்தரசிகளுடன் <br />தங்கள் இலக்கிய ரசனையையும், புதிதாய் வாங்கிய போர்ட் <br />காரைப்பற்றியும், தங்கள் பிள்ளைகள் கர்நாடிக் சங்கீதம் <br />பயில்வதைப்பற்றியும் (எவ்வளவு பற்றி) <br />அலட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.<br /><br /> கொஞ்சம் இரும்மிக்கொண்டு என் வீட்டு சாவியை <br />திறக்கப்போகும் பொழுது யாரோ "ஹலோ" என்று <br />கூப்பிடுவது காதில் பாதி விழுந்தது.<br /><br />ஆச்சரியம் என்று ஒரே வார்த்தையில் என் உணர்வை <br />சொல்லிவிட விருப்பம் இல்லை. அதிர்ச்சி என்றால் <br />அதுவும் இல்லை ... ஸ்தம்பித்து நின்றேன் என்று <br />வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம் ...<br /><br />"ஹலோ ... வாட் எ சர்ப்ரைஸ் ?" என்று உற்சாகம் <br />பொங்க கத்தினாள்<br /><br />"...."<br /><br />"ஹலோ .. என்ன அதுக்குள்ள மறந்து போச்சா?"<br /><br />"இல்ல ... இல்ல ... நீங்க ... வந்து"<br /><br />"என்ன அதுக்குள்ளே மறந்துட்டீங்க ? பாரத் பஜார் ... <br />காய்கறி ... உங்க ஊரு மதுரை? கரெக்க்டா?<br /><br />என்னைப்பற்றி எல்லாம் சொல்கிறாள் என்ற சிந்தனை <br />கூட இல்லை ... நான் அவளையே பார்த்துகொண்டிருக்கிறேன்.<br /><br />"ஒ ... ஒகே ... ஞாபகம் இல்லையா ... என்ன சார், <br />நான் என்ன சொல்லி ஞாபக படுத்தனும் சொல்லுங்க? "<br /><br />உன் சிங்கப்பல்லை காண்பித்து அழகாய் இருநூறு <br />முறை சிரித்துக் காண்பி என்று ஒரு நிலையில் <br />இருந்தால் சொல்லி இருப்பேன். ஆனால் நான் <br />என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.<br /><br />"எஸ் ஞாபகம் வந்துடிச்சி ... நீங்க சுவாதி தான?<br /><br />"வாவ் அப்பாடா ... உங்க பேரு தான் ஞாபகம் இல்ல ... "<br /><br />"நான் என் பேரே சொன்னதில்லையே உங்க கிட்ட ..."<br /><br />என் வாய் மட்டும் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்க <br />எப்படி ஆரம்பிக்கலாம் என்று மனதில் ஆயிரம் <br />சிந்தனைகள்.<br /><br />"சுவாதி , நீங்க ... எங்க இருந்தீங்க இவ்வளவு <br />நாளா?"<br /><br />முதல் கேள்வியை தட்டுத்தடுமாறிக் கேட்டேன்.<br /><br />"நான் வந்து ஆக்சுவலா ... "<br /><br />அதற்குள் "சுவாதி, ரொம்ப டைம் ஆயிடிச்சு ... <br />கெளம்பு சீக்கிரம். சார், இப் யூ டோன்ட் மைன்ட் <br />(If you dont mind)"<br /><br />என்று ஒரு பெரிய உருவம் இடைமறித்தது.<br /><br />உங்கள் யூகம் சரி தான், அது அவளது கணவர் தான்.<br /><br />"ஜஸ்ட் ஒரு நிமிஷம் அஸ்வின் ... சார் உங்க பேர் <br />என்ன சொன்னீங்க?"<br /><br />"ரமேஷ்"<br /><br />"ரமேஷ் ... சாரி, இங்க எங்க ஹஸ்பண்டோட <br />கலீக் (colleague) வீட்டுக்கு பார்ட்டிக்கு வந்திருந்தோம், <br />வந்த இடத்துல ரொம்ப லெட் ஆயிடிச்சி ... ஒரு மணி <br />நேரம் முன்னாடியே கிளம்பி இருக்கணும். நாளைக்கு <br />காலைல காலேஜுல ஒரு செமினார் வேற இருக்கு ... <br />so ... இன்னொரு நாளைக்கு வி ஷால் மீட் (we shall meet).<br /><br />என் பதில் எதிர்பார்க்காது திரும்பி சென்று கொண்டிருந்தாள்<br />அவள் கணவரின் கையை கெட்டியமாய் பிடித்துக்கொண்டே.<br />அவளின் முயல் போன்ற அந்த சிறிய ஜடை இந்த பக்கமும்<br />அந்தபக்கமும் ஆடிக்கொண்டிருந்த அழகை <br />ரசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே எனது இடது விழியில் <br />கண்ணீர்.<br /><br /> நான் எப்படி இதை எடுத்துக்கொள்வது என்று எனக்குப்புரியவில்லை.<br />நேற்று ஒரே முறை அழுதேன், பின் அதுவும் இல்லை.<br />அவளைப்பற்றி நினைக்காமல் இருக்கவும் முடிவதில்லை.<br />மின்னல் என்று சொல்வார்களே, அப்படி என் <br />வழிபாதையில் குறிக்கிட்டு மறைந்தும் விட்டாள். <br />அவள் ஏற்படுத்தியதைப்போல நான் அவளுள் எந்த <br />உணர்ச்சி மாற்றத்தையும் உண்டாக்கவில்லை என்ற <br />தாழ்வு மனப்பான்மை வேறு எட்டிப்பார்க்கிறது.<br /><br />அவளுக்கும் எனக்கும் நடுவே ஏற்பட்ட இந்த சிறிய <br />அத்தியாயத்தை நினைத்துப்பார்த்தால் ஒரு வாரத்தின் <br />பயணமும் மூன்று ஜோக்குகளும் நான்கு சாரிகளும் <br />மூன்று தாந்க்ஸ்கலும் மிஞ்சும் .,.. ஆனால் அந்த நினைவுகள் <br />உருவாகிய புதிய வடு ஆற கொஞ்ச நாட்கள் ஆகும். மீண்டும் <br />சந்தித்ததற்கு நல்ல காரணம் உண்டா என்று தெரியவில்லை,<br />ஆனால் அவள் விஷயத்தில் ஒரு தெளிவு உண்டாக வழி<br />உண்டென்றால் அதற்கு இது ஒரு சதவிகிதமாவது உதவும். <br /> டைரியை மூடி விட்டேன். தூங்கசென்றேன்.<br /><br />விடிந்தது. மீண்டும் சனிக்கிழமை இன்று <br />கடைக்குச்செல்கிறேன்.<br /><br />வட இந்திய மாமி இன்று காணவில்லை. பூஷஙிக்கை <br />முருங்கக்காய் வாங்கி பில் போடும் இடத்திற்கு வந்தால் <br />அங்கே வேறு ஒரு புதிய பெண்.<br /><br />"ஹலோ ... "<br /><br />பதிலுக்கு அவளும் ஹலோ சொல்லிவிட்டு<br />"ஆர் யூ தமிழ்" என்று கேட்டாள் ஆர்வம் பொங்க<br /><br />இந்த முறை "நோ" என்று சொல்லிவிட்டு வீடு திரும்புகிறேன்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-7441284899647068068?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-9269154597177104622009-07-03T13:18:00.000-07:002009-07-05T03:28:02.776-07:00அனுபவங்கள் உண்மை மட்டுமே பேசும் என்று<br />நீங்கள் நம்பினால் இந்த கதையைப்படிக்கலாம்.<br /> இல்லை என்று விதண்டாவாதம் செய்வதானால்<br />நான் அதற்கு ஆள் அல்ல.<br /><br />நான் எழுதும் இந்த கடிதம் படிக்கும் பொழுது நான் <br /> எவ்வளவு சரியான மனநிலையில் உள்ளேன் என்று <br />உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன், அது என் கடமை. <br />கதையின் முடிவில் என்னுடைய தெளிவு <br />உங்களுக்குத்தெரியவரும்.<br /><br />என் கதையை, இந்த கதையை எழுதும் நான், அதாவது<br />ரமேஷ், நல்ல மனநிலையில் எழுதிக்கொள்வது என்பதை<br />மறுபடியும் வலியுறுத்துகிறேன். நான் கடிதம் எழுதும் வகையறா<br />கிடையாது, ஆனால் காதல் மற்றும் களவியல் கொண்டு<br />கடமை தவறிய கயவர் கூட்டத்தில் இருப்பவரைப்பார்த்தால்<br />எனக்கு எப்பொழுதும் ஆச்சரியம் தான் ...<br /><br />படிக்கும் உங்களுக்கு காதலில் நம்பிக்கை உண்டா <br />என்று தெரியாது, எனக்கு அவசியமும் இல்லை, ஆனால், <br />என் நம்பிக்கையைப்பற்றி உங்களுக்கு தெரிவிப்பது இந்த <br />கதையின் நாயகன் என்ற கர்வத்தில் நான் எனக்கு அளிக்கும் <br />கடமை மற்றும் பொறுப்பாக நினைக்கிறேன்.<br /><br />நான் பேசும் போக்கைப்பார்த்தால் நான் எதோ ஒன்றிரண்டு <br />காதல் தோல்வியில் வாழ்பவன் என்று குதர்க்கம் பண்ண <br />தேவையில்லை. பருவம் தெரிந்த நாள் முதலாய் எனக்கு <br />காதல் மட்டுமல்ல பெண்களையே பிடிக்காது.<br /><br />என்னடா முரண் என்று பார்த்தால், இதோ என் பதில். <br />ஒரு பெண்ணின் காதல் என்ன, அவள் நட்பு மற்றும் <br />ஸ்பரிசம் கூட கற்பனையில் கூட எனக்கு அலர்ஜி <br />தான். என்ன காரணம், ஒரு வேலை நான்<br />கோ எட் பள்ளியில் படிக்கவில்லை என்று<br />யாரும் கேட்க தோன்றும்,ஆனால் நான் பன்னிரெண்டாம் <br />வகுப்பு வரை பெண்களுடனே படித்தவன்.<br /><br />நான் தற்பொழுது அமேரிக்காவில் உள்ளேன், பொறியியல் <br />வல்லுனனாக.<br /><br />"டேய், என்னடா சாப்ட்வேர், ஒரு பொண்ணு மனசுல என்ன <br />இருக்குதுன்னு உன்னால ஒரு சாப்ட்வேர் மூலமா சொல்ல முடியுமா?"<br /><br />என் அறை நண்பன் ராம் அவ்வப்பொழுது அறைகூவும் டைப்.<br /><br />"ஒரு பொண்ணு மனசுல என்னன்னு சொல்ல சாப்ட்வேர் <br />வேண்டாம், என்ன மாதிரி ஹார்ட்வேர் போதும். ஒவ்வொரு <br />பொண்ணும் மனசுல குறைந்தபட்சம் முப்பது சதவிகிதம் <br />பொறாமை, இருபது சதவிகிதம் தாழ்வு மனப்பான்மை, <br />பத்து சதவிகிதம் தன் அழகுணர்ச்சி, இருபது சதவிகிதம் <br />பொஸஸ்ஸிவ்நஸ்ஸ் (possessiveness), மீதி இருபது <br />சதவிகிதம் வாழ்கை செக்யூரிட்டி பற்றி நெனச்சுக்கிட்டே<br />வாழ்வாங்க. பதினட்டுல இருந்து இருபத்தி எட்டு வயசு <br />வரைக்குமுள்ள எல்லா பொண்ணுங்களுக்கும் இது <br />பொருந்தும். அவங்கவங்க படிப்பு, அழகு, வேலை, காதல் <br />இதெல்லாம் பொருட்டு இந்த சதவிகிதம் மாறுமே தவிர இந்த <br />லிஸ்ட்ல இருக்கற எல்லா சிறந்த குணங்களும் எல்லா<br />பொண்ணுங்களுக்கும் உண்டு"<br /><br />என்று கூறிவிட்டு அங்கிருந்து கழன்று விடுவது ஒரு <br />காலத்தில் என் பழக்கம்.<br /><br /><br />"என்ன நேத்திக்கி கோபமா பேசிட்ட? "<br /><br />"இல்லையே அப்படிலாம் ஒன்னுமில்லையே"<br /><br />"சாரி ... என் மேல தான் தப்பு. சாரி"<br /><br />"நான் யாரு உங்கள மன்னிக்க ... உங்க சாரிய அந்த <br />பவித்ரா கிட்ட போல் சொல்லுங்க"<br /><br />"சாரி ... இப்படி பேசாத ... நீ என் உயிர்"<br /><br />"......."<br /><br />"ஹலோ ... "<br /><br />"ம்ம்"<br /><br />"என்ன இருக்கியா லைன்ல ... "<br /><br />"என்ன அழ வைக்காதீங்க ... "<br /><br />இப்பொழுது இவன் பீல் பண்ணி பேச ஆரம்பிக்கிறான் ...<br /><br />என்னடா இது தலையும் புரியலை ... காலும் புரியலைன்னு<br />கேட்கறீர்களா? முதல் முறை கேட்கும் பொழுது எனக்கும் <br />அப்படித்தான் . இப்பொழுது பழகி விட்டது. <br /><br />மேலே படித்த உரையாடல் ஒரு வாரத்திற்கு ஒரு <br />முறையாவது என் அறை நண்பன் ராம் அவன் வருங்கால <br />மனைவியுடன் ஸ்கைப்பில் பேசும் பொழுது கேட்பது.<br /><br />முன்தினம் கடையில் பார்த்த பெண் பவித்ரா உன்னை <br />விட கொஞ்சம் நிறம் அதிகம் என்று வாய் வார்த்தையாய் <br />சொல்ல போக, அவள் உடனே லைனைத்துண்டிக்க, இவன் <br />மறுபடியும் பேச, அவள் இம்முறை சரியாய் பேசாமல் தலை <br />வலிக்கிறது என்று பொய் சொல்லி போனை வைக்க, <br />அதைப்பற்றி இவன் ராத்திரி நினைத்து பீர் அடித்து தூங்க, <br />வழக்கமாய் சனியில் 11 மணிக்கு எழுபவன் அன்று ஏழு <br />மணிக்கே எழுந்து பல் விலக்காமல் ஆவலுடன் மறுபடியும் <br />பேசியதைத்தான் மேல படித்தீர்கள்.<br /><br />கடை என்றவுடன் எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது.<br /><br />அன்றொருநாள், சனிக்கிழமை, ராம் அவன் மனைவியுடன் <br />வெட்கம், சுயமரியாதை மறந்து பேசிக்கொண்டிருந்ததால் <br />அன்று நான் மட்டும் காய்கறி வாங்க இங்கே இருக்கும் நம்மூர் <br />கடைக்குச் (பாரத் பஜார்) சென்றேன்.<br /><br />அன்று வழக்கத்திற்கு மாறாக குறைந்த கூட்டம். எனக்கு <br />பிடித்த பூஷநிக்காய், முருங்கக்காய் வாங்கிக்கொண்டு பில் <br />போடும் இடத்திற்கு வந்தால் அந்த புது பெண் என்னைப்பார்த்து <br />"ஹலோ" என்றாள் மெல்லிய குரலில் .<br /><br />நானும் ஹலோ என்றேன். எனக்கு பெண்களின் சிரிப்பைப்பார்த்தாலே <br />கோபம் தலைக்கேறும்.<br /><br />"இஸ் இட் கிரேடிட் (credit card)?" என்றாள்.<br /><br />நான் தமிழன் என்று எந்த சாமி மீதும் சத்தியம் செய்யலாம், <br />அப்படியொரு ஜாடை. அவளும் தமிழ் தான், சத்தியம் <br />செய்யத்துணியும் முன் நானே கேட்டேன்.<br /><br />"ஆர் யூ தமிழ்? "<br /><br />"எஸ்" என்றாள் ஆங்கிலத்தில்.<br /><br />"நானும் தமிழ் தாங்க"<br /><br />"பரவாயில்லையே "<br /><br />"உங்கள நான் இங்க பார்த்ததே இல்லையே "<br /><br />"இ ஹாவ் ஜாஇன் ட் டுடே ஒன்லி" (i have joined today only)<br /><br />எனக்கு வரும் கோபத்தில் அவளை அறைந்திருப்பேன். <br />இருந்தாலும் சகஜமாய் கேட்டேன்,<br /><br />"தமிழ் தெரியுமில்ல"<br /><br />"எஸ் எஸ் ... சாரி ... தெரியும்ங்க"<br /><br />பதிலுக்கு நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. பில் போட்டு <br />விட்டு வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன்.<br /><br />மறுநாள் ராம் கையில் போனை வைத்துக்கொண்டு அவள் <br />நினைப்பில் (அவன் வருங்கால மனைவி) தயிரைக்கொட்டிவிட்டான்.<br /><br />அவனைத்திட்டிவிட்டு மறுபடியும் அந்த கடைக்கு வந்தேன்.<br /><br />"ஹலோ ... என்ன நேத்திக்கி தான் வந்தீங்க"<br /><br />"ஆஅமா ... ஏன் மறு நாள் வரக்கூடாதா?"<br /><br />நான் சாதரணமாய் சொன்னதைக்கேட்டு பெரிய ஜோக் போல <br />சிரித்தாள்<br /><br />ஒரு பெண் இவ்வளவு வெகுளியாய் சிரித்தது கிடையாது.<br /><br />என் கூட பள்ளியில் படித்த பெண்களில் இன்னும் அழகாக<br />பலர் சிரித்ததுண்டு. ஆனால் இவளிடம் ஒரு கள்ளம் <br />கபடில்லாத சிரிப்பு.<br /><br />"ஒ ... வரலாமே ... ஏன் இன்னைக்கு சாயங்காலம் வந்தா <br />கூட ஓகே தான் "<br /><br />"என்ன சொல்லறீங்க?" என்றேன்<br /><br />"இல்ல ... இப்போ தயிர் வாங்க வந்திருக்கீங்க ... இன்னைக்கு <br />ஈவநிங்கே மோர் வாங்க வந்தா கூட ஒக தான் .... "<br /><br />"ஒ ... "<br /><br />எனக்கு மீண்டும் ஒரு ஜோக் சொல்ல தோன்றியது, <br />ஆனால் உடனே சொல்லத்தெரியவில்லை.<br /><br />"நீங்க இங்க படிக்கறீங்களா? " என்று கேட்டேன்.<br /><br />"இங்க எப்படி படிக்க முடியும் ... இது கடையாச்சே"<br /><br />இப்படி யாராவது என்னிடம் ஜோக் என்ற பெயரில் ஏதாவது<br />சொன்னால் காரி உமிழ்வேன்.<br /><br />"குட் ஜோக்" என்று பயங்கரமாய் சிரித்தேன்<br /><br />"நீங்க சென்னையா"<br /><br />"நான் ரமேஷ் ... எங்க ஊரு மதுரை"<br /><br />அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். இந்த முறை தான் பார்த்தேன்.<br />அவளுக்கு அழகான சிங்கப்பல் (சிங்கப்பல் என்று ஏன் <br />சொல்கிறோம் ???)<br /><br />எனக்கு பொதுவாக பெண்களுக்கு சிங்கப்பல் இருந்தால் <br />பிடிக்கும். என்னடா இவன் ... பொண்ணுங்களே பிடிக்காது <br />சொன்னவன், இப்படி சொல்கிறான் என்று பார்க்கிறீர்களா ... <br />பெண்களுக்கு சிங்கப்பல் இருந்தால் பிடிக்கும் என்று தான்<br />சொன்னேன். சிங்கப்பல் உள்ள பெண்களைப்பிடிக்கும் பிடிக்கும் <br />என்று சொல்லவில்லை.<br /><br />"நான் சென்னை"<br /><br />"நல்ல பேர்"<br /><br />இந்த முறை அட்டகாசமாய் சிரித்தவள் "ஹலோ ... <br />எங்க ஊரு சென்னைனு<br />சொன்னேன்" என்றாள்.<br /><br />நான் அவள் பெயரைத்தெரிந்து கொள்ள விரும்பினேன் என்று <br />அவளுக்குப்புரியவில்லை போலும். இல்லை வேண்டுமென்றே <br />நடிக்கிறாளா?<br /><br />சரி அவ பெயர் என்னவாயிருந்தா எனக்கென்ன ... இருந்தாலும் <br />கேப்போம்.<br /><br />"உங்க பேரு என்ன"<br /><br />"சுவாதி"<br /><br />வீட்டிற்கு வந்து விட்டேன். அன்று சரியாய் தூங்க முடியவில்லை.<br /><br />என்ன கொடுமை டா இது ... என்ன ஆச்சு ... சண்டே நல்லா <br />தூக்கம் வருமே ... இன்னைக்கு மட்டும் என்ன ஆச்சு .. <br />அப்படியே தூங்கிவிட்டவன். திடீரென்று எழுந்தேன். என் முன்னாள் <br />அவள். சுவாதி. சிங்கப்பல்லில் சிரித்துக்கொண்டு.<br /><br />"என்னடா ... இப்படி அதிர்ச்சியா எழுந்திருக்கிற?"<br /><br />ராம் இன்னமும் முழித்துக்கொண்டிருந்தவன் (போனில் இருந்தான் <br />என்று நீங்கள் யூகித்து இருப்பீர்கள் அல்லவா ?) கேட்டது மட்டுமே <br />ஞாபகம்.<br /><br />மீண்டும் தூங்கிவிட்டேன்.<br /><br />கனவில் அவள். மீண்டும் அவள். பச்சை சாரியில் கூட்ஸ் <br />வண்டியில் சென்று கொண்டிருக்கிறாள். கையில் வயலின். <br />நான் பின்னால் பாடிக்கொண்டே. அவள் அம்மா ஒரு <br />வெள்ளைக்காரி போல் இருக்கிறாள். அவள் அப்பா சட்டை <br />போடவில்லை. நல்ல மழை. கீழே ராஜீவ் காந்தி சுண்டல் <br />சாப்பிட்டு கொண்டிருக்கிறார், அவள் எனக்கு குளோப் ஜாமூன் <br />தருகிறாள். நான் அவளுக்கு முதல் முத்தம் தருகிறேன். அவள் <br />அம்மா என் காதைத்திருகுகிறாள். நான் அவள் காதருகே ஒரு <br />ரகசியம் சொல்கிறேன். அவள் பலமாய்ச்சிரிக்கிறாள். சிங்கப்பல் நீல <br />வர்ணத்தில் மின்னுகிறது. அவளை மடியில் அனைத்து பின் ... பின் ...<br />"<br />என கனவு கலைந்தது. மணி 7:53. விடிந்து விட்டது.<br /><br />வழக்கத்திற்கு மாறாக திங்கள் காலை அன்றே அம்மாவிற்கு <br />பேசினேன்.<br /><br />"என்னடா இன்னைக்கு கால் பண்ணற ... வழக்கமா புதன் தான <br />பேசுவ ... "<br /><br />"சரிம்மா ... காலைல வர கனவு பலிக்குமா ... "<br /><br />"எதுக்கு டா கேக்குற?"<br /><br />"எதுக்கோ கேக்கறேன். சொல்லுமா"<br /><br />"ஆமாம் டா பலிக்கும். என்ன விஷயம்?"<br /><br />"சும்மா தான் மா. நான் வீடு வாங்கறா மாதிரி கனவு <br />கண்டேன்"<br /><br />"என்னடா உளர்ற ...நாம போன மாசம் தான வீடு கட்டி <br />முடிச்சோம்"<br /><br />"அதான் கேட்டேன். அப்போ கனவுல வரத்து பலிக்குமிள்ள"<br /><br />"என்னடா சொல்லற ... கொழப்புற"<br /><br />"சரிம்மா நான் அப்புறமா பேசறேன்"<br /><br />நான் குழம்பியது எனக்கு கொஞ்சம் குழப்பியது.<br /><br />அன்று நாள் வழக்கம் என் பகல் மனைவி கணிப்பொறியுடன் <br />கழிந்தது.<br /><br />வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தேன்<br /><br />"டேய் ... என்னடா வழக்கத்த விட இன்னைக்கு சீக்ரமா <br />வந்துட்ட?"<br /><br />ஸ்கைப்பில் இருந்த தன மனைவியிடம் "ஒக்க நிமிஷா" <br />என்று கொஞ்சியவன் கேட்ட கேள்விக்கு என்னிடம் பதிலில்லை.<br /><br />கடையில் இன்று கூட்டம் அதிகம். என்ன விஷயம் எனக்கும் <br />விளங்கவில்லை.<br /><br />என்ன வாங்குவது என்று குழப்பம். எல்லாம் வாங்கியாகிவிட்டது. <br />பின் எதற்கு வந்திருக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத்தெரியும். <br />ஆம் ... ஊர்காய் ...<br /><br />ஒரு கண் ஊர்காயிலும் மற்றொரு கண் பில் கவுண்டரிலும் <br /> சென்றது.<br /><br />அவளில்லை. கவுண்டர் க்லொஸ்ட் (counter closed) என்று <br />மெல்லிய ஆங்கிலத்தில் வெள்ளை போர்ட் என்னைப்பார்த்து <br />ஏளனம் செய்தது.<br /><br />எனக்கு கை இருப்புக்கொள்ளவில்லை. இந்த மாதிரி <br />சமயங்களில் நகத்தைக்கடிக்க தொடங்குவேன். நான்காவது <br />கடிக்க முற்பட்ட பொழுது என் கண்ணில் பட்டாள். <br />எங்கே சென்றிருந்தாள் என்று தெரியவில்லை, என்<br />நினைப்பு அவள் சிரிப்பில் தான்.<br /><br />மற்றவர்கள் பில் போடும் வரை காத்திருந்து, கடைசியில் <br />சென்றேன்.<br /><br />எனக்கு நான் செய்யும் ஒன்றொன்றும் வியப்பு, <br />திகைப்பு.<br /><br />"ஹலோ"<br /><br />"ஹெலோ"<br /><br />"ஹாட் ரிக்"<br /><br />"என்ன"<br /><br />"இல்ல, சாட்டர்டே வந்தீங்க, நேத்திக்கி வந்தீங்க, இப்போ <br />இன்னைக்கு"<br /><br />"ஆமா ... ஊர்காய் ... "<br /><br />"ஒ ... சரி. க்ரேடிட்டா"<br /><br />"எப்பவும் கிரெடிட் தான்"<br /><br />நான் சொன்ன அர்த்தம் எனக்கு பிடித்தது, ஆனால் அவளுக்கு <br />புரிந்ததா என்று புரியவில்லை. இன்னும் அந்த சிரிப்பை இன்று <br />பார்க்கவில்லை.<br /><br />"என்ன படிக்கறீங்க?"<br /><br />"எம் எஸ் ... "<br /><br />"ஒ ..."<br /> <br />இன்னும் இருபது வினாடியில் பில் வந்து விடும். நான் கிளம்ப <br />வேண்டியது தான். <br /><br />"இன்னைக்கு நல்ல வெய்யில் போலிருக்கு "<br /><br />"ஒ ... " என்றாள்.<br /><br />எனக்கு ஏதாவது பேச வேண்டும் ... ஆனால் என்ன சொல்லி <br />சிரிக்க வைப்பது.<br /><br />"நெக்ஸ்ட்" என்று சொல்லி லேட்டஸ்டாய் க்யூவில் வந்த <br />அந்த கிழவிக்கு பில் போட ஆரம்பித்தாள்.<br /><br />"என்னடா இது ... பை (bye) கூட சொல்லலயே ... எனக்கு<br /> வர கோபத்துக்கு ... சரி ... பாவம், அவள் ரொம்ப பிசி <br />கடையில" என்று சுயசமாதானம் செய்தவன் வீட்டிற்கு வந்து <br />சமைத்து ... தூங்கி ...<br /><br />செவ்வாய்க்கிழமை.<br /><br />இன்று எப்படியாவது பார்க்க வேண்டும். அவள் சிரிக்க <br />வேண்டும். அதற்கு நான் ஏதாவது செய்யவேண்டும். பெண்களை <br />எப்படி கவர்வது, எப்படி சிரிக்க வைப்பது?<br /><br />இன்டர்நெட்டில் பல ஜோக்ஸ் பார்த்தேன். எல்லாம் சப்பை ரகம். <br />ஒன்றிரண்டு அந்த மாதிரி ஜோக்ஸ் பார்த்தேன், அதை கண்டிப்பாக <br />சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒரு பெண் எப்படி எடுத்துக்கொள்வாள்.<br /><br />"ஒரு வீட்டுல ஒரு வேலைக்காரி இருந்தாளாம். அவளுக்கு <br />ரெண்டு புருஷன் ...<br />****** *********** ******* ********* ****************** ** ***************""<br /><br />இப்படி ஒரு ஜோக் படித்தே இல்லை, ஆனால் இவளிடமோ, <br />இல்லை ராமின்<br />மனைவியிடமோ சொன்னால் எப்படி இருக்கும் ... ரொம்ப <br />முக்கியம் ... இன்று வேலையே ஓடவில்லை. தலைவலி என்று <br />பர்மிஷன் கேட்டு வீட்டிற்கு வந்து ஆறு மணிக்கு கடையில் வந்தனம்.<br /><br />அவள் கருப்பு நிற டி ஷர்ட். பச்சை பாண்டில் கச்சிதமாய் <br />இருந்தாள். இன்று யாருமில்லை கடையில் (நான் செவ்வாய் <br />கடைக்கு வருவது இந்த நான்கு வருடங்களில் முதல் முறை)<br /><br />யாரிடமோ அழகாய் சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />எனக்கு லேசாய் பொறாமை. கால் பவுண்ட் காரட் <br />வாங்கிக்கொண்டு அவளிடம் ஆஜர் ஆனேன்.<br /><br />"ஹை "<br /><br />ச்நேகமாய் சிரித்தாள். இருபத்தி ஏழு மணி நேரமாக நான் <br />எதிர்பார்த்த அந்த சிரிப்பு.<br /><br />"பிரசன்ட் மேடம்" என்றேன்.<br /><br />அவள் முப்பத்தி ஒரு பல் தெரிய சிரித்தாள் . என் <br />சிங்கப்பல்லும் அதில் அடக்கம். மொபைல் எடுக்க கீழே <br />குனிந்தாள். பொதுவாய் எனக்கு பெண்களிடம் பிடிக்காத<br />மற்றொன்று ஆண்கள் படும் படியாக அங்கங்கள் பேச <br />வைப்பது.<br /><br />ஆனாலும் எனக்கு அந்த ஆசை ஏற்பட்டது. அவள் பார்க்காத <br />பொது நான் பார்த்ததை அவள் பார்த்து விட்டாள். எனக்கு சிறிய <br />தயக்கம், நாணம், ஆனாலும் அவள் எளிதாய் சிரித்தாள்.<br /><br />"என்ன இன்னைக்கு நல்லா ட்ரஸ் பண்ணி இருக்கீங்க?" <br />மனதார புகழ்ந்தேன்.<br /><br />"தாங்க்ஸ். ஆனா என்ன விட வெளில எல்லாம் இங்க <br />இன்னும் ஸ்டைலா ட்ரஸ் பண்ணறாங்க" <br /><br />எனக்கு அவள் பரந்த குணம் பிடித்தது. இவளிடம் அந்த <br />பொறாமை இல்லை. வாய் கொள்ளாத சிரிப்பு, இயல்பான <br />உடை, நலிமான நடை, மெலிதான இடை, தேவையான <br />அளவுகள், தூக்கி வாரிய கூந்தல், அடக்கமான விரல்கள், <br />பாதி தூக்கத்து கண்கள், எண்ணை படியாத சாரீரம், நல்ல <br />குங்குமத்தில் இட்ட ஸ்டிக்கர் போட்டு (முரண் ???), <br />பாவனாவிற்கு ஒன்று விட்ட தங்கை போன்ற ஜாடை,<br />பக்கத்துக்கு வீட்டு பங்கஜம் என்று சொல்லலாம் போன்ற <br />குணம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சிங்கப்பல். <br /><br />நான் அவளையே பார்த்து கொண்டிருந்தது அவளுக்குப்பிடிக்க <br />வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில், அவளோ "நெக்ஸ்ட்" என்று <br />சொல்லி என்னை மீண்டும் என்னுலகத்திற்கு <br />அனுப்பி வைத்தாள்<br /><br />புதன் கிழமையும் வியாழக்கிழமையும் கடைக்கு போக <br />முடியாத படி வேலை.<br /><br />வெள்ளி லன்ச் முடிந்தவுடனயே அவள் நினைப்பு<br />தான்.<br /><br />இன்று தான் நம் மக்களின் மொத்த கூட்டத்தையும் <br />கடையில் பார்த்தேன்.<br /><br />ஒவ்வொரு கணவனும் தன மனைவியின் அழகான <br />விரல்கள் தொட, லேசான குளிர் வீசும் மாலையில் <br />இயல்பான காதல் கொண்டு சிரித்துக்கொண்டிருப்பது <br />எனக்குப்பிடித்தது. இனிமையான உலகம்.மாலை நேரம் !!!<br /><br />இன்று எனக்கு வாங்க என்ன இருக்கிறது என்று கூட <br />தெரியவில்லை. ஆனால் என் கால்கள் நேராக கவுண்டர் <br />செல்ல எத்தனித்த நேரம் "ஹலோ" என்று சத்தம் கேட்டது.<br /><br />"வாவ்" என்றேன்<br /><br />"என்ன ரெண்டு நாளா வரல ... "<br /><br />"கொஞ்சம் பிசி ... "<br /><br />"நானும் தான்" என்றாள்.<br /><br />அவளருகில் ஒரு மணி நேரம் முன்பாக குளித்த <br />வாசனை.<br /><br />இன்று தான் நிற்க வைத்து பார்த்தேன். என்னை விட <br />நான்கு இன்ச் குள்ளம்.<br /><br />"தேங்க்ஸ்" என்றேன்<br /><br />"எதுக்கு"<br /><br />"சாரி ... "<br /><br />"எதுக்கு ... "<br /><br />நான் உளறுகிறேன் என்று அவளுக்கும் எனக்கும் <br />புரிந்தது.<br /><br />அவள் யாரோ கூப்பிட அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.<br /><br />பில் போடும் நேரத்தில் அவள் இல்லை. அதற்கு <br />பதிலாக ஏதோ ஒரு மெக்சிகன் என்னை கூப்பிட <br />"நெக்ஸ்ட்" என்றான்.<br /><br />நான் பாதி மனதில், இரு கண்களும் அவளை நோக்க <br />தப்பாக கையெழுத்து போட்டு மீண்டும் திருத்தி கிளம்பினேன்.<br /><br />"இரவும் அல்லாத பகலும் அல்லாத பொழுதுகள் உன்னோடு கழியுமா ...<br />தொடவும் கூடாத பாடவும் கூடாதா இடைவெளி அப்போது குறையுமா "<br /><br />ஆஹா ... என்ன அருமையான பாடல் ... இன்றிரவு <br />எனக்கு சாப்பிட பிடிக்கவில்லை.<br /><br />ராம் அவன் மனைவியுடன் எதற்காகவோ சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்<br /><br />"ஏன் இந்த மாதிரி ஜோக் உனக்கு பிடிக்காதா ... "<br /><br />எதிர் பக்கம் அவள் எதோ சொல்ல இவன் விழுந்து விழுந்து <br />(இந்த சொற்றொடர் எப்படி வழக்கில் வந்தது???) சிரித்தான். <br />என் பெரிய பொறாமை கழுதை நெறித்தது.<br /><br />பிடிக்காமலும் தூக்கம் வராமலும் தூங்க சென்றேன், <br />கனவில் அவள் வருவாள் என்று பார்த்தாள் அதற்கும் <br />வழியில்லை <br /><br />காலை எழுந்தவுடன் கடைக்கு செல்ல துடித்தது. ராம் இன்று <br />ஏனோ போன் பேச வில்லை. என்ன ஆச்சு இவனுக்கு ... <br />பாவம், என்ன சண்டையோ? <br /><br />கடையில் இன்று பில் போடும் இடத்தில் ஒரு வட இந்திய <br />நடுத்தர மாமி இருந்தாள் (வட இந்தியர்களுக்கு மாமி என்ற <br />வார்த்தை பொருந்துமா???)<br /><br />இவளைத்தேடி தேடி அந்த கடையை மூன்று முறை சுற்றினேன். <br />ஆளைக்காணவில்லை.<br /><br />இன்றும் வேறொருவருடன் பில் போட மனமில்லாமல் எதுவும் <br />வாங்காமல் வீட்டிற்கு வந்து ராமிடம் திட்டு வாங்கினேன்.<br /><br />"ஏண்டா ... இவ்வளவு அவசரமா போயிட்டு எதுவும் <br />வாங்கலையா ... என்ன ஆச்சு உனக்கு?" <br /><br />நான் பதில் சொல்லாமல் என் அறைக்கு சென்றேன். <br />இன்று எனக்கு எதிலும் கவனமில்லை. சனியன்று <br />வழக்கமாக ஷவரம் செய்பவன் இன்று அதுவும் <br />செய்யவில்லை.<br /><br />மாலையில் மறுபடியும் சென்று பார்த்தேன். அவளில்லை. <br />தேடிப்பயனில்லை என்று யாரிடமாவது கேட்கலாமென்றால் <br />சுயமரியாதை தடுத்தது.<br /><br />அட போடா ... என்ன பெரிய ஈகோ ... மண்ணாங்கட்டி ... <br />என்று மனசாட்சி என்னை மிரட்ட அந்த வட இந்திய மாமியிடம் <br />கேட்டே விட்டேன்.<br /><br />அவள் தனக்கு தெரியாது என்றும் தான் வேலைக்கு புதிது எ<br />ன்றும் சொல்லி<br />"நெக்ஸ்ட்" என்றாள்.<br /><br />கடைசியாய் தூங்காத இரவுகள் கழிந்தது ப்ளஸ் டூ பரீட்சைக்கு <br />முதல் நாள் தான்.<br /><br />இன்று பத்து வருடம் கழித்து மறுபடியும் சிவராத்திரி.<br /><br />ஞாயிறும் அவளில்லை. கடையில் இருந்த மற்ற யாருக்கும் <br />அவள் பற்றி விவரம் தெரியாது என்றனர். எல்லாரும் புதிதாய் <br />சேர்ந்தவர்கள், யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. கடை <br />முதலாளி இங்கில்லை, ந்யூ யார்க்கில் இருக்கிறாராம். <br />இங்கே தீபாவளிக்கு மட்டும் தான் வருவாராம்.<br /><br />கடைசியாய் வீட்டிற்கு பேசி ஒரு வாரம் ஆகி விட்டது. <br />பேசவும் தோன்ற வில்லை. எங்கே அவள் ... எங்கே <br />மனம் என்று ஒவ்வொரு நிமிடமும் பாடினேன்.<br /><br />அவளைத்தேடி வாரா வாரம் கடைக்கு செல்கிறேன், கடைசி <br />இரண்டு மாதங்களாய்.<br /><br />நான் எழுதும் இந்த கடிதம் படிக்கும் பொழுது நான் <br />எவ்வளவு சரியான மனநிலையில் உள்ளேன் என்று <br />உங்களுக்கு சொல்ல விரும்புகிறேன். கதையின் முடிவில் <br />சொல்ல முடியும் நிலையில் நான் இல்லை. கடைசி அறுபத்தி <br />மூன்று நாட்களாய் அவள் நினைப்பு தான்.<br /><br />யார் என்று உங்களுக்கு சொல்ல வேண்டியதில்லை. என்னை <br />விட நான்கு இன்ச் குள்ளம் ... வாய் கொள்ளாத சிரிப்பு, <br />இயல்பான உடை, நலிமான நடை, மெலிதான இடை, <br />தேவையான அளவுகள் ... இப்படி பல அம்சங்களுடன் ஒரு <br />பெண் இருந்தால் எனக்கு உடனே தகவல் தெரிவியுங்கள். <br />ஆம் ... சொல்ல மறந்து விட்டேன் ... முக்கியமான <br />அடையாளம் ... அவளுக்கு இடது பக்கத்தில் அழகான சிங்கப்பல்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-926915459717710462?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-78002845437633741742009-07-03T13:17:00.002-07:002009-07-07T21:56:16.550-07:00---------------------------------------------------------------------------------<br /><br />கரும்பச்சை:<br />---------------------------------------------------------------------------------<br /><br />காலை 9:05. மழை நாளில் வேறு வழி இல்லாமல், <br />கம்பியின் ஈரத்தைப் பிடித்தபடி உட்கார்ந்து பிரயாணம். <br />என் பெயர் சந்தியா. டைப்பிஸ்ட் . என் வயதுடைய <br />பெண்களுக்கு பொதுவாக கல்யாணம் ஆகி<br />ஒன்றிரண்டு குழந்தைகள் பள்ளிக்குப் போகும் வயது. <br />நான் இன்னும் பிரம்மச்சாரி . இந்த வார்த்தை <br />பெண்களுக்கு உண்டா என்று தெரியவில்லை,<br />அப்படி என்றால் அதான் நான். சம்பிரதாய டிக்கெட் <br />வாங்கல், மாமி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்வது, சிகப்பு <br />டி ஷர்ட் சைட் அடிப்பது எல்லாம் தினம் செல்லும் <br />நாட்களில் மற்றொரு நாள் என்பதை நினைவு செய்தன.<br /><br />மாமி எழுந்து போன அடுத்த நிமிடம் ஒரு நடுத்தர <br />வயதுடைய பெண், கைக்குழந்தையுடன் என்னருகில் <br />உட்கார்ந்தாள்.<br /><br />"மேடம் கொஞ்சம் புடிங்க" என்று குழந்தையைக் <br />கொடுத்து டிக்கெட் வாங்க பர்சை எடுத்தாள். <br />"நான் எடுத்தாச்சு" என்று பின்னால் இருந்து குரல் <br />கேட்டது. எங்கேயோ கேட்ட குரல் !!!<br /><br />ஆம் ... அவன் தான்.<br /><br />பிரபு. என்னால் நம்ப முடியவில்லை. என் பிரபு. <br />அவன் என்னைப் பார்க்கவில்லை. நான் அவனை <br />ரசித்தேன் என்று சொல்ல முடியாது, ஆனால் <br />உற்றுப்பார்த்தேன். அதே நிறம், பாதி வழுக்கை, <br />குழந்தை அழுதாள். என்னிடமிருந்து அதை <br />வாங்கினாள் அந்த பெண்.<br /><br />அந்த பத்து நிமிடம் அவனை நினைத்து லேசாக<br />அழுது கொண்டு என் கல்லூரி நாட்களை <br />அசை போட்டேன்.<br /><br />"சீக்கிரம், எறங்கு, எவ்வளவு நேரம்?" என்றான். <br /><br />அவள் என்னிடம் 'தாங்க்ஸ்' என்னும் பொழுது <br />அவன் என்னைப் பார்த்து விட்டான்.<br /><br />"வாவ் வாட் எ சர்ப்ரைஸ்" என்றான். <br /><br />"சந்தியா நீயா???"<br /><br />நான் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு கை குலுக்கினேன்.<br />பழைய வலிமை அந்த குலுக்களில் மிச்சம் இருந்தது.<br /><br />"சந்தியா , நான் அவசரமா ஆஸ்பிடல் போகணும், <br />குழந்தைக்கு உடம்பு சரி இல்ல, இது தான் என் <br />அட்ரஸ். சனிக்கிழமை மத்தியானம் கண்டிப்பா வா. <br />பை" அவசரத்தில் பேனாவை என்னிடமே கொடுத்துப் <br />பறந்தான் என் பிரபு, இப்படி இன்னமும் சொல்ல <br />முடியுமா? <br /><br />இல்லை ... அந்த பிரபு. ஆனால் ஒரு காலத்தில் <br />அவன் 'என் பிரபு'. என் காலேஜ் நண்பன், காதலன், <br />கற்பனைக் கணவன்.<br /><br />அந்த காலேஜ் வாழ்கையில் எத்தனை நாட்கள் <br />கண்ணீரில், சிரிப்பில், காதலில், கோபத்தில்,<br />சமாதானத்தில் அவனுடன் இனிமையாக கழிந்தன. <br />ஆனால் அதன் பின் ... இந்த பத்து வருடங்கள் <br />காலண்டருக்கு மட்டும் தான் தெரியும், <br />நினைவுகளுக்குத் தெரியாது.<br /><br />இன்று ஆபீசிக்கு லீவ் போட்டு விட்டு என் <br />ரூமுக்குள் நுழைந்தேன். யாரும் இல்லாத <br />என் ரூமில், நானும் சீலிங் பாணும் அழுது<br />கொண்டோம்.<br /><br />கொஞ்சம் தொப்பை, ஒன்றிரண்டு நரைத்த <br />முடி, அதற்குள்ளா ... நம்ப முடியவில்லை. <br />அவன் சிரிப்பில் பெரிய செயர்க்கைத்தனம், <br />என் அன்றாட வாழ்கையைப் போல். ஆனால் <br />பெரிய வித்தியாசம், அழகான பெண் குழந்தையுடன் <br />ஒரு மனைவி சகிதமாக கச்சிதமான வாழ்க்கை. <br />நான் எதிர்பார்த்த காட்சி இன்று பார்த்தே விட்டேன். <br /><br />காதல் மிகப்பெரிய மடத்தனம் என்று பல <br />படங்கள் பார்த்தும் புத்தி வரவில்லை, பாடம் <br />தான் கற்றுத் தந்தது நான் வாழ்ந்த இந்த பத்து <br />வருடங்கள். வழக்கமான அப்பா, அம்மா, <br />குடும்பம் , ஜாதி காரணமாக நாங்கள் <br />பிரிக்கப்பட்டோம் .<br /><br />ஒரு வேலை குடும்பத்தாரிடம் கேட்டுத் தான் <br />காதலிக்கனுமோ? சொல்லப் போனால் , <br />அவன் குடும்பத்துல எவ்வளவு பேர் இருக்கிறார்கள் <br />என்று கூட தெரியாது. பொல்லாத காதல் !!!<br /><br />அவனை இப்படி நான் ஒரு நாள் பார்ப்பேன் <br />என்று தெரியும். ஆனால் பார்த்த பின் இப்படி <br />இன்னமும் அழுது கொண்டிருப்பேன் என்பது <br />எனக்கே புதிது. கடைசியாக அவனைப்பார்த்தது <br />சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனில். அன்று என்னை விட <br />அதிகம் அழுதது அவன் தான். வேலை கிடைத்து <br />டெல்லி போனான். அதன் பிறகு ஒரே ஒரு <br />இன்லாண்ட் லெட்டர், இரண்டு மூன்று சுமார் <br />கவிதைகள். பின் அதுவும் இல்லை.<br /><br />எனக்கு கல்யாணம் பிடிக்கவில்லை. என் <br />பெற்றோரும் இப்பொழுது இல்லை. பொதுவாக <br />இந்த நிமிடத்தில் எனக்கு கல்யாணம் செய்து <br />வைக்க யாரும் இல்லை, ஏன், நானே அதற்கு <br />உடன்படமாட்டேன்.<br /><br />ஆனால், பிரபு ... அவன் கொடுத்த பேனா <br />என்னிடம் இருந்தது. பாதி இங்க் காலியான பேனா, <br />என்னைப் போல. கரும்பச்சை.ஆ ... எனக்கு <br />பிடித்த கரும்பச்சை. ஒரு வேலை என்னை <br />மறக்கவில்லையா ... கண்டிப்பாக இல்லை, <br />அந்த குழந்தை ஞாபகத்திற்கு வந்தாள், அவன் <br />என்னை மறந்து விட்டான் என்பதற்கு அதுவே <br />ஒரு சாட்சி.<br /><br />அவன் எழுதிய அந்த ஒரே லெட்டரில் தனக்கு <br />சத்தியமாக இந்த ஜென்மத்தில் இன்னொருத்தியுடன் <br />வாழ்க்கை இல்லை என்றிருந்தான். மறுபடியும் <br />அந்த குழந்தை முகம் நினைவுக்கு வந்தது. அவன் <br />ஜாடை ... படுபாவி ... துரோகி ...என்று பல <br />வார்தைகளில் அவனை திட்டினேன், அழுதேன் ...<br /><br />இன்று ஒரு வித்தியாசமான நாள் தான்.<br /><br />சனிக்கிழமை. 'துரோகி' என்று திட்டிய <br />அவனைப் பார்க்க சீக்கிரமே எழுந்து பஸ் பிடித்து <br />கிளம்பினேன். கூட்டம் குறைவு தான் பஸ்ஸில். <br />டி நகர் வந்தது. அடுத்து ஆட்டோ. <br /><br />வெள்ளை சுண்ணாம்பு வீடு வந்தது.<br /><br />"வாங்க " அதே பெண். தூளியில் குழந்தையைப் <br />படுக்க விட்டாள். <br /><br />"இப்ப தான் தூங்கினா ... "<br /><br />"பிரபு இல்லையா?"<br /><br />"வெளில போயிருக்காரு ... வந்திடுவாரு"<br /><br />ஹாலில் அவன் அழகான கோட்டில் சிரித்துக் <br />கொண்டு ஒரு போட்டோ. இன்னமும் ரசிக்க <br />விருப்பம், அதற்குள் "இந்தாங்க காபி. நீங்க <br />வருவீங்கன்னு சொன்னாங்க, அதான் முன்னமே <br />போட்டுட்டேன்" <br /><br />என்று என் கவனத்தைக் கலைத்தாள்.<br /><br />கிராமத்து பெண், ஒடிசலான தேகம், மாநிறம், <br />அங்கங்கே சுருக்கங்கள், மொத்தத்தில் எனக்கு <br />எந்த விதத்திலும் ஈடு இல்லை.<br /><br />"கொழந்தைக்கு என்ன"<br /><br />"ஒரு வாரமா இருமல் ... கேக்கவே இல்லை. <br />கவர்ன்மன்ட் ஹாஸ்பத்திரில எங்க ஒழுங்க <br />கவனிக்கறாங்க? ஏதோ பச்சைல ரெண்டு, <br />மஞ்சள்ள ரெண்டுன்னு கொடுக்கறோம். <br />இன்னும் நின்ன பாடில்ல. "<br /><br />"ஏன், வேற நல்ல ஹாஸ்பிடலுக்கு போகலாமே?"<br /><br />"போலாம்மா ... அதுக்கெல்லாம் எங்க போறது?"<br />பெருமூச்சு விட்டாள். <br /><br />அவள் பணத்தைத் தான் சொல்கிறாள் என்று <br />புரிந்தது. சுற்றிப் பார்த்தேன். ஒரே ஒரு பிரம்பு <br />நாற்காலி. பழைய டி வீ. ரெண்டு சார், கிழிந்த <br />சோபா. பிரபு ஒரு சராசரி வாழ்க்கை வாழ்கிறான் <br />என்று புரிந்தது. ஒரு வேலை எனக்குச் செய்த <br />துரோகமோ?. உள்ளுக்குள்ளே லேசான குரூர <br />மகிழ்ச்சி ... "சே சே ... எனக்கு ஏன் இப்படித் <br />தோணுது?"<br /><br />"சரிம்மா, என்ன சாப்பிடறீங்க?"<br /><br />"அவர் எங்க வேலை செய்யறாரு"?<br /><br />"ஈபீல வேலை. லைன் மேன். பெருசா <br />வருமானம் இல்லை. வாங்கற சம்பளம் <br />வாடகைக்கும் மலிகைக்குமே சரியா இருக்கு. <br />இதுல கொழந்த வேற" சொல்லிவிட்டு தூலியை<br /> இரண்டு முறை ஆட்டினாள்.<br /><br />"ஏதோ அண்ணன் ஒத்தாசையா இருக்காரு. <br />ஆனா அவரையும் எவ்வளவு நாள் தான் <br />செரமம் பண்றது ... தெய்வம் அவர். <br />எனக்காக கல்யாணம் கூட செய்துக்கல" <br />என்று லேசாக கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.<br /><br />"யார சொல்லறீங்க"? என்றேன்.<br /><br />"அதாங்க ... எங்கண்ணன் பிரபு " <br />என்று சுவற்றில் இருந்த போட்டோவைக் <br />காட்டினாள்.<br /><br />அதில் லேசாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தான், <br />கரும்பச்சையில் சட்டை பாண்ட் போட்டிருந்த <br />என் பிரபு.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-7800284543763374174?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-16623976630671008312009-07-03T13:17:00.001-07:002009-07-09T22:04:45.745-07:00"நமக்கு பிடித்தமான விஷயத்தை <br />எவ்வளவு நேரம் செய்தாலும்<br />நேரம் போவதே தெரியாது ... அதுவே <br />ஒரு கடினமான விஷயத்தை<br />செய்யும் பொழுது ஒரு நிமிடம் கூட <br />வருடம் போல தோன்றும்"<br /><br />பிசிக்ஸ் வாத்தியார் நாராயணன் <br />'ரிலேடிவிட்டியை' (Relativity) ஜனரஞ்சகமாக<br />சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இருபது வருட <br />அனுபவம் என்றால் சும்மாவா? ஆனாலும் <br />என்னைப்போன்ற சராசரிக்கும் சராசரியான <br />தற்குறிகளுக்கு ரிலேடிவிட்டி அவ்வளவு <br />எளிதாக அகப்படாது, அப்படி படவில்லை<br />என்றால் தான் அது 'ரிலேடிவிட்டி'. என் <br />பெயர் மோகன், பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு.<br /><br />நான் படிப்பில் புலி என்றால் இந்த கதை <br />இத்துடன் முடியும். எனக்கு தற்பொழுது <br />வாழ்க்கையில் அகப்படாத இரண்டு விஷயம் <br />இயற்பியல், கணிதவியல், தாவரவியல், <br />விலங்கியல் இப்படி சொல்லிகொண்டே <br />போகலாம், இரண்டு விஷயம் என்று <br />சொன்னதே தவறு. பக்கத்து பெஞ்சில் <br />நீரஜா கண் கொட்டாமல் பாடத்திற்கு <br />நோட்ஸ் எடுத்துகொண்டிருந்தாள். <br />நான் அவளையே கண் கொட்டாமல்.<br /><br />இந்த பெண் போன வருடம் தான் <br />என் வகுப்பிற்கு வந்து சேர்ந்தாள். <br />ஆனாலும் ரொம்ப திமிர். நன்றாக <br />படிப்பவர்களைப் பார்த்து எங்களுக்கு ஏற்படும்<br />பொறமை, நிலையாமை மற்றும் தாழ்வு <br />மனப்பான்மை இவை எல்லாம் சேர்ந்து<br />இப்படி தான் பேச வைக்கும். ஆனால் <br />இதெல்லாம் கிளாசில் இருக்கும் பொது<br />தோன்றாது, அவளையே பார்க்க <br />வைக்கும்.<br /><br />அவளைப் பார்த்தாலே பரவசம் தான் <br />எனக்கு. ஆனாலும் ரொம்ப அழகு ...<br />"சே, இப்படி ஒரு அழகான பெண் கூட <br />வாழ்கை பூரா கை கோர்த்துகிட்டு<br />ஊட்டியின் காலை பணியில் நடந்து <br />போகும் போது" ... என் மேல் சாக் (chalk)<br />வந்து விழுந்தது. நாராயணனின் குறி <br />தப்பவில்லை.<br /><br />"டேய், எழுந்திருடா "<br /><br />"சார் ..."<br /><br />"என்னடா, நான் அரை நேரமா ரிலேடிவிட்டி <br />பத்தி கத்திக்கிட்டுருக்கேன், நீ என்னடான்னா <br />தூங்கிகிட்டு இருக்க ... "<br /><br />தூங்கவில்லை என்று சொன்னால், கேள்வி <br />கேட்பார், பதில் சொல்லவில்லை<br />என்றால் வீட்டிற்கு வர சொல்வார், <br />அதுவும் காலை ஐந்து மணிக்கு, போன<br />வாரம் போய் அவதிப்பட்டு வந்த கணேசன் <br />சொன்னான். அதற்கு பதிலாக<br />தூங்கினேன் என்பதை ஒத்துக்கொண்டு <br />'ஸ்பாட் பைனாக' (spot fine) அடி<br />வாங்கி விடலாம் ...<br /><br />"டேய், உன்ன தாண்டா ... "<br /><br />"சாரி சார் ... நான் தூங்கிட்டேன் ... <br />மன்னிச்சிருங்க சார்."<br /><br />"சரி ... பரவாயில்லை விடு "<br /><br />எனக்கு அப்படா என்றது, போய் <br />சொன்னதால் அடி மிச்சம்.<br /><br />"ஆனா, உனக்கு பாடம் சொல்லிக்கொடுக்க <br />வேண்டியது என் பொறுப்பு. உனக்கு <br />என்ன புரியல "<br /><br />"சார், ரிலேடிவிட்டி புரியல சார்".<br /><br />நான் நல்லவன் போல நடித்தேன். <br />நியாயமாக பார்த்தால், எனக்கு புரியாத<br />விஷயங்களை வைத்து ஒரு தனி <br />அகராதியே போடலாம்.<br /><br />"சரி, பரவாயில்லை, நாளைக்கு காலைல <br />வீட்டுக்கு வந்திடு. இங்க உனக்கு தனியா <br />கிளாஸ் எடுக்க முடியாது, உன் கூட <br />ஒக்கார்ந்து, ரெண்டு நாள் கத்து<br />கொடுத்தா, புரிஞ்சிடும். ஸ்டூடெண்ட்ஸ், <br />ரிலேடிவிட்டி ரொம்ப முக்கியம்.<br />அதை நன்றாக படித்தால் 20 மார்க்ஸ் <br />நிச்சயம்". நாராயணன் எல்லாவற்றையும் <br />மதிப்பெண் ரீதியாக மதிப்பிடுவார்.<br /><br />தற்சயம் என் வாழ்வில் எது நடக்ககூடாது <br />என்று நினைத்தேனோ அது நடந்து விட்டது. <br />மற்ற நல்ல மனம் படைத்த மாணவ <br />மாணவிகள் என் இந்நிலையை பார்த்து <br />பயங்கரமாக கிண்டல் செய்தனர். நீரஜா <br />இன்னமும் நோட்ஸ் எடுத்து கொண்டிருந்தாள்.<br />"எல்லாம் உன்னால தானடி" என்று மனதில்<br />ஒருமையில் திட்டினேன்.<br /><br />கணேசனிடம் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும், <br />நாராயணின் விலாசத்தையும் வாங்கி கொண்டேன்.<br /><br />அடுத்த நாள் காலை.<br /><br />போன வருட தீபாவளிக்கு அடுத்த படியாக <br />இன்று 4:30 மணிக்கு எழுந்தேன். அம்மா பில்டர் <br />காபி கொடுத்தாள். படிக்க போகிறேன் என்று <br />சொன்னதும், ஆனந்த கண்ணீர் வராத குறையாக <br />பெருமையாக பார்த்தாள். என் படிப்பு விஷயமாக <br />பெருமை பட்டு கொள்ள கிடைத்த முதல் சந்தர்ப்பம்.<br /><br />பால்காரர்கள், பேப்பர் காரர்கள் போல நானும் <br />மார்கழி பனியில் சைக்கிளில் போய் கொண்டிருந்தேன். <br />நான் கனவு கண்ட அந்த காலை பனி, நீரஜாவுடன்<br />கை கோர்த்து கொண்டு, மீண்டும் நீரஜாவின் <br />நினைவுகள் ...<br /><br />திடீரென்று பெரும் சத்தம் ... யாரோ கத்துவது <br />போல் தோன்றியது. திரும்பிப்பார்த்தேன். ஒரு <br />பெரிய நாய் என்னை துரத்திக் கொண்டு வந்தது.<br />தன் கூட மூன்று நான்கு அடியாட்களையும் சேர்த்து <br />கொண்டு. என்னடா விஷயம் என்று யோசித்த <br />பொழுது தான் தெரிந்தது ... மீண்டும் நீரஜாவை<br />நினைத்து கொண்டு ஒரு நாயின் இடது காலை <br />சைக்கிளால் மிதித்து விட்டேன்.<br /><br />சாரி என்று என்று சொல்லி எளிதாக தப்பித்து விட <br />முடியாது, அந்த நாய்க்கு ஆங்கிலம் தெரியுமோ, <br />தெரியாதோ ... ரொம்ப முக்கியம் ... துரத்திக்கொண்டு<br />வந்த நான்கு நாய்களில் இரண்டு மட்டும் முயற்சியைக் <br />கைவிட்டு திரும்பியது, ஆனால் நேரடியாக <br />பாதிக்கப்பட்ட மற்ற இரண்டும் இன்னும் வேகத்தை <br />கூட்டின.<br /><br />முடிந்தவரை ஆக்சிலரேட்டரை கூறினேன், <br />அதாவது இன்னமும் வேகமாய் மிதித்தேன்.<br />முதல் நாள் காற்று அடித்த நன்றி உணர்ச்சியில் <br />சைக்கிளும் என் வேகத்திற்கு ஈடு கொடுத்தது. <br />வேகமாக மிதித்த சோர்வில், தாகமடித்தது,<br />மூச்சு வாங்கியது, வேர்த்துக்கொட்டியது. இதற்கு <br />மேல் முடியாதுடா சாமி என்று முடிவு எடுத்து <br />திரும்பி பார்த்தால், அவர்கள் இருவரையும் <br />காண வில்லை. அடிபட்ட நாய்க்கு இன்னொரு <br />நாய் சமாதனம் செய்து கொண்டிருந்தது, மனதார<br />தாங்க்ஸ் சொன்னேன். இந்த அவசரத்திலும் <br />வழி மறக்காமல், நாராயணனின் தெருவுக்கே <br />வந்து விட்டேன். வீட்டிற்கும் போய் விட்டேன்.<br /><br />மணி சரியாக ஐந்து. பழைய வீடு , காலிங் <br />பெல் இல்லை. சோர்வாக தட்டினேன்.<br /><br />"அப்பா ... யாரோ வந்திருக்கா" என்று <br />ஒரு பெண்ணின் குரல் கேட்டது.<br /><br />"நீ தான் போய் திறக்கறது" இது நாராயணன்.<br /><br />கதவு திறக்கப்பட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தால் , <br />நான் சற்றும் எதிர்ப்பார்க்காத நிகழ்வு.<br /><br />ஒரு அழகான, குடும்ப பாங்கான இப்படி <br />சொல்லிகொண்டே போகலாம் ... அப்படி ஒரு <br />வெள்ளை தாவணி பெண் ...<br /><br />"உங்களுக்கு யார் வேணும் ... "<br /><br />"இங்க நாராயணன் சார் இருக்காரா?" <br />அவர் வீடு என்று தெரிந்தும் <br />சம்பிரதாயமாக கேட்டு வைத்தேன்.<br /><br />"ம்ம்ம் ... இருக்கா. உள்ள வாங்கோ"<br /><br />பழைய நாற்காலியில் அமர வைக்க பட்டேன்.<br /><br />வரவேற்ற பெண் திடீரென்று காணவில்லை. <br />வெள்ளை தாவணி தவிர அவர் வீட்டில் இரண்டு <br />குழந்தைகள். ஹாலில் நிம்மதியாக தூங்கி<br />கொண்டிருந்தன. பொறாமையில் பெருமூச்சு <br />விட்டேன். ஆனாலும் ரொம்ப பழைய வீடு. <br />லைட் போட படவில்லை. என்னைச் சுற்றி <br />ஒரே இருட்டு. கொஞ்சம் பயமாகவும் இருந்தது.<br /><br />"அப்பா குளிச்சிண்டு இருக்கா ... எதாவது <br />குடிக்க வேணுமா?"<br /><br />இந்த கேள்விக்கு ஆம் இல்லை என்று <br />சொல்லாமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். <br />எனக்கு இருக்கும் கெட்ட பழக்கம் இது தான். <br />நீரஜா போன்று, இவள் போன்று அழகான<br />நான் எதிர்பார்க்கும் அம்சங்களுடன் ஒரு <br />பெண்ணைப் பார்த்தால், நொடி நேரத்தில் <br />ஊட்டிக்கோ, நேரம் கிடைத்தால் <br />குலு மனாளிக்கோ சென்று விடுவேன்.<br /><br />"தீர்த்தம் வேணுமா ... "<br /><br />"சரி"<br /><br />போனவள் ஒரு சொம்புடன் திரும்பி வந்தாள். <br />மற்றொரு கையில் எகனாமிக்ஸ் புத்தகம் <br />வைத்திருந்தாள்.<br /><br />"என்ன படிக்கறீங்க?" தைரியமாய் கேட்டு <br />வைத்தேன்.<br /><br />"11th std"<br /><br />பதிலுக்கு அவள் கேட்காமலேயே சீனியர் <br />என்ற திமிரில் "நான் 12th" என்றேன்.<br /><br />அவள் சரி என்று கூட சொல்லாமல் படிக்க <br />ஆரம்பித்தாள்.<br /><br />எனக்கு இன்னமும் பேச வேண்டும் போல <br />இருந்தது. ஆனால், பத்து வினாடிகள் பேசாமல், <br />அவள் அழகை ரசிக்க ஆரம்பித்தேன்.<br /><br />"வாப்பா ... " என்று வெள்ளை வேஷ்ட்டியில் <br />கண்டிப்புடன் வரவேற்றார் நாராயணன், இந்த <br />நிமிட வில்லன்.<br /><br />"வித்யா, கடைக்கு போய் அரை லிட்டர் பால் <br />வாங்கிண்டு வாம்மா"<br /><br />"அப்பா, இன்னைக்கு ரிவிஷன் எக்சாம் பா ... <br />நீங்க வாங்கிண்டு வாங்கோ"<br /><br />"சரி" என்று பதில் பேச்சு பேசாமல் திரும்பினார்.<br /><br />"என்னடா இது, ஸ்கூலுல அவ்வளவு கண்டிப்பா <br />பேசுவார். இந்த சின்ன பொண்ணு சொன்னவுடனே <br />பதில் பேச்சு கூட பேசல இவர்" என்று என் முதல் <br />கட்ட அதிர்ச்சியை மனதிற்குள் வெளிப்படுத்தினேன்.<br /><br />"மோகன், நான் கடைக்கு போய் அரை மணி <br />நேரத்துல வந்துடறேன். அது வரைக்கும் எண்பதாம் <br />பக்கத்த படிச்சு வை" என்று ஆணை இட்டு மறைந்தார்<br />அவ்வளவு பக்கம் இந்த புக்கில் உண்டு என்று இன்று <br />தான் தெரியும்.<br /><br />அப்பாடா ... இத விட நல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைக்காது.<br />இவ கிட்ட ஒரு அரை மணி நேரம் பேசிக்கிட்டு இருக்கலாம்.<br /><br />என் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண்ணுடன் உட்கார்ந்து <br />ஐந்து நிமிடத்திற்கு மேல் பேசியதில்லை. சிலது <br />திட்டில் முடியும், சிலது அரையில் முடியும். ஆனால், <br />இந்த வாய்ப்பை விடப் போவதில்லை.<br /><br />"அப்புறம், எந்த ஸ்கூல் படிக்கறீங்க?"<br /><br />அவள் எதோ ஒரு கிறுத்துவ பள்ளியின் பெயரை <br />சொன்னாள்.<br /><br />"கோ எட் ஸ்கூலா "<br /><br />அசந்தர்ப்பமான கேள்விக்கும் ஆம் என்றே <br />சொன்னாள்.<br /><br />"என்ன இவ்வளவு சீக்கிரமா எழுந்து படிக்கறீங்க?"<br /><br />"அதான் சொன்னனே ... ரிவிஷன் எக்சாம். <br />நீங்க கூட தான் இவ்வளவு சீக்கிரமா மாஸ்டர் <br />வீட்டுக்கெல்லாம் வந்து படிக்கறீங்க"<br />சொல்லி விட்டு குறும்பாக சிரித்தாள்.<br /><br />"சரி, என்ன செய்யறது ... நான் பிசிக்ஸ்ல வீக்"<br /><br />"பரவாயில்ல ... நான் கூட தான் <br />ஏகனாமிச்ஸ்ல வீக்"<br /><br />"சேம் பின்ச் (same pinch)"<br /><br />அவள் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக <br />ஜோக் கேட்டதைப்போல சிரித்தாள். சட்டை <br />காலரைத் தூக்கி விட்டு கொண்டேன்.<br /><br />"அம்மா எங்கே?" என்று எதற்கும் கேட்டு <br />வைத்தேன்.<br /><br />"அம்மாக்கு கொஞ்சம் உடம்பு முடியல, அதான் <br />தூங்கிண்டு இருக்கா ... "<br /><br />பேச்சை மாற்றினேன்.<br /><br />"எதாவது சாப்ட்டீங்களா ?"<br /><br />"என்ன வாங்கோ'னு போங்கோ'னு பேசிண்டு. <br />என்ன விட ஒரு வருஷம் பெரியவர். 'வா போ'னே <br />பேசுங்கோ " என்றாள்<br /><br />"சரி வித்யா" "<br /><br />அவள் மெலிதாக சிரித்தாள். எனக்கு கை கால் <br />புரியவில்லை.<br /><br />"உங்களக்கு குடிக்க ஏதாவது?" என்று இழுத்தாள்<br /><br />"நீதான் போட்டு கொண்டு வர போறியா?"<br /><br />"ஆமா ... ஏன்"<br /><br />"அப்படின்னா வேண்டாம் ... பாவம் உனக்கு <br />எதுக்கு சிரமம்"<br /><br />என்னுடைய கருணையை ரசித்தாள்.<br /><br />"இல்ல பரவாயில்ல சொல்லுங்கோ"<br /><br />"காபி"<br /><br />"ஓகே"<br /><br />"ஆனா பால் தான் இல்லையே" என்றேன்.<br /><br />இரண்டாவது ஜோக்கிற்கு அவ்வளவாக <br />சிரிக்கவில்லை. மீண்டும் எகனாமிக்ஸ் படிக்க <br />ஆரம்பித்தாள். நான் ஓரக்கண்ணால் அவளை.<br /><br />கண்ணாடியை சரி செய்து கொண்டாள், <br />கொலுசை வைத்து சத்தம் செய்தாள், கருப்பு <br />வளையலை மாற்றி மாற்றி திருப்பினாள், <br />சமயத்தில் நகம் கடித்தாள், முடியை பின் <br />பக்கமாக கையால் வாரினாள், ஸ்லைடை <br />சரி செய்தாள். மணி பார்த்தாள், மீண்டும் <br />படித்தாள்.<br /><br />நான் பார்ப்பதை கவனித்து விட்டாள்.<br /><br />"என்ன, நீங்க படிக்கலையா?" என்றாள்<br /><br />"ம்ம்ம் ... படிக்கணும் ... "<br /><br />"ரொம்ப நெர்வஸா இருக்கீங்க ... ஏன்?"<br /><br />அவளின் அருகாமை என்று சொன்னால் அரை <br />தான் விழும். சமாளிக்க ஏதாவது சொல்லியாக <br />வேண்டும். வரும் பொழுது நடந்த நாய் கதையை <br />சொன்னேன். அவள் விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள். <br />தெரியாமல் அவள் கை என் மீது<br />பட்டது. சாரி என்றாள். நான் தேங்க்ஸ் என்று <br />மனதில் சொல்லிக்கொண்டேன்.<br /><br />திரும்ப ஒரு முறை சொல்ல சொன்னாள், <br />நாய் கதையை. நானும் முதல் முறை சொன்னதை <br />விட, இன்னும் சுவாரசியமாக சொன்னேன், <br />மீண்டும் சிரித்தாள்.<br /><br />இந்த ஐந்து நிமிடத்தை என் வாழ்நாளில் <br />மறக்க முடியாது. வாசல் கேட் திறக்கும் சத்தம் <br />கேட்டது. "போச்சுடா ... அரை மணி நேரம்'னு <br />சொல்லிட்டு போன ஆளு, அஞ்சு நிமிஷத்துல <br />வந்துட்டாரே ..." என்று நினைத்து கொண்டேன். <br />அவளுக்கும் அது பிடிக்கவில்லை.<br /><br />"வித்யா ... இந்த பால் பாக்கட்டை கொண்டு <br />போய் உள்ள வை. அம்மாவ எழுப்பு. டைம் ஆச்சு. <br />இன்னைக்கு ரொம்ப க்யூ மா. அதான் ரொம்ப லேட்.<br />ஒரு மணி நேரம் ஆயிடுத்து. "<br /><br />அப்பொழுது தான் பார்த்தேன். மணி 6:05.<br /><br />"சரிப்பா, நாம பாடத்தை கவனிக்கலாம்" என்று <br />பக்கத்தில் உட்கார்ந்தார்.<br /><br />அப்பா வந்தவுடன், வித்யாவும் வெளியே <br />வரவில்லை. அவள் வருவாள், வருவாள், <br />என்று கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன், <br />ஆனால் வந்த பாடில்லை.<br /><br />எப்பொழுது 7:00 மணியாகும் என்பதோ <br />மற்றொரு பக்கம் என் மூளையில். நாராயணன் <br />கடமை தவறாது பாடம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார், <br />எனக்கு புரியும் என்ற நம்பிக்கையில்.<br /><br />மணியைப் பார்த்தேன். 6:09. இன்னும் அம்பது <br />நிமிடம். உள்ளே புது பாலில் காபி போடும் <br />சத்தம் கேட்டது. ஆனாலும் அவள் வரவில்லை.<br /><br />அவர் எண்பத்தி மூன்றாம் பக்கம் சென்று விட்டார். <br />மணி 6:12. வாட்ச் ஓடவில்லை என்று ஆட்டினேன். <br />ஒவ்வொரு நிமிடமும் யுகங்களாய் சென்றது. நடுவில் <br />இரண்டு மூன்று கேள்விகளை கேட்டார். <br />எனக்கு பதில் மட்டுமல்ல, கேள்வியும் புரியவில்லை.<br />அவர் தன் முயற்சியில் தோற்றார்.<br /><br />"சரிடா ... நீ ரொம்ப டயர்டா இருக்க ... நான் <br />இனிமேல் ஸ்பெஷல் கிளாஸ் வெச்சிடறேன். <br />ஸ்கூல்ல. இவ்வளவு சீக்கிரமா வந்து பாடம்<br />கத்துக்கறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான், எனக்கு <br />புரியறது. நீ வீட்டுக்கு போ"<br /><br />என்னுடைய சந்தோஷத்தில் மண் அள்ளி போட்டார். <br />வீட்டில் இனி கிளாஸ் இல்லை என்று கூறிவிட்டார். <br />ஒரு வேல இவர் கத்து கொடுத்தப்போ கவனிச்சிருக்கலாமோ ...<br />ஆனா, எப்படி இருந்தாலும் புரிஞ்சிருக்காது.<br /><br />சைக்கிளில் வரும் பொது யோசித்துக்கொண்டு <br />வந்தேன் ... இன்று நடந்த விஷயங்களை ... சார் <br />சொல்லிக்கொடுத்தப்போ ஏழு நிமிஷம் கூட <br />எப்போ போகும்'னு இருந்தது, ஆனா, அவள் கூட <br />பேசியும் ரசித்தும் கொண்டிருந்த அந்த ஒரு மணி <br />நேரம் ஐந்து நிமிஷம் போல போனது ... <br />மொத்தத்தில் ரிலேட்டிவிட்டி புரிந்தது.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-1662397663067100831?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1974839339920418603.post-75151168336599412542009-07-03T13:15:00.000-07:002009-07-12T01:37:16.450-07:00தாவணிக்கனவுகள்<br />------------------------------<br /><br />மீனா வாசலில் பாண்டி விளையாடிக்<br />கொண்டிருந்தாள். வாசல் என்பதற்கும்<br />வீடு என்பதற்கும் ஒரு வித்தியாசம்<br />தான், ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான்.<br />வீட்டிற்கு முன் வாசல் என்பதைத் தவிர<br />பெரிய பேதம் இல்லை. இதிலிருந்து<br />மீனாவின் வறுமை தெரியும். மீனா, பத்து<br />வயது சிறுமி. அவள் அம்மா மாரி<br />அவளை கூப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />"என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க?<br /> எப்ப பாரு விளையாட்டு தான் ...<br />யேய் மீனா ..."<br /><br />"என்னம்மா" காலையிலிருந்து 13 ஆவது<br />முறையாக கேட்டாள்.<br /><br />"பக்கத்து வீட்டுக்கு போய் ஊறுகா<br />வாங்கிட்டு வா"<br /><br />பதில் கூறாமல் கிளம்பினாள், ஏனென்றால்<br />"இல்லை' என்பதும் 'ஆமாம்' என்பதும்<br />அம்மாவுக்கு சொல்வதில் நியாயம் இல்லை.<br />இந்த ஊறுகாய் அவள் அப்பாவின்<br />குடிக்கு, அந்த குடியைக் கெடுத்த குடிக்கு.<br />அவள் அப்பா, ஒரு சராசரி குடிமகன். கடைசியாய்<br />வேலை என்று பார்த்து இரண்டு வருடங்கள்<br />ஆயிற்று<br /><br />மீனா, பக்கத்து வீட்டுக்குச் சென்று அரை<br />கரண்டி ஊறுகாயும், திட்டு வார்த்தையும்<br />வாங்கி வந்து, ஊறுகாயை மட்டும் அப்பாவுக்குக் <br />கொடுத்தாள், திட்டு அவனுக்கு வேண்டாம்,<br />அதை ஊர் பல முறை கொடுத்தாகி விட்டது.<br /><br />"மீனா ... " மற்றொருமுறை அம்மா அழைத்தாள்.<br /><br />பள்ளிகூடத்தில் ஆசிரியர் அழைக்கும்<br />ஞாபகம், என்றோ பள்ளிக்கூடம் சென்ற<br />ஞாபகம். இவள் கல்வி, வறுமைக்கு விலை<br />வைக்கப்பட்டு ஒரு வருடம் ஆகி விட்டது.<br />படிக்க பணம் வேண்டாம், ஆனால்,<br />வீட்டுக்கு அடுப்பெரிக்க பணம் வேண்டுமே.<br /><br />"என்னம்மா ..." வழக்கம் போல் கழித்தே<br />பதில் சொன்னாள்.<br /><br />" கடைக்கு போய் அப்பாவுக்கு சிகரெட்<br />வாங்கிட்டு வா ..."<br /><br />"ஏம்மா எப்பவும் என்னையே அனுப்பற?<br />ஏன் அக்காவ அனுப்ப வேண்டியது தானே ... "<br /><br />"அவ வயசுக்கு வந்த பொண்ணு ... கடைக்குப்<br />போய் சிகரெட் கேட்டா எல்லாரும்<br />தப்பா நெனைப்பாங்க ... நீ சின்ன பொண்ணு ...<br />போ"<br /><br />'சின்ன பொண்ணு' என்பது இந்த ஒரு<br />விஷயத்திற்கு மட்டும் தான் உபயோகப்படும்<br />என்பதை அவள் அறிவாள். <br /><br />"சே ... ஏண்டா இப்படி சின்ன பொண்ணா<br />பொறந்தோமோ ... கடைக்கு நான் தான்<br />போகணும், தண்ணி பிடிக்க நான் தான் <br />போகணும், அப்பாவுக்கு சிப்ஸ் அது<br />இதுன்னு வாங்க நான் தான் போகணும்.<br />கேட்டா சின்ன பொண்ணுன்னு சொல்லி<br />ஏமாத்தறாங்க ... பொறக்கும் போதே<br />பெரிய பொண்ணா பொறந்தா எவ்வளவு<br />நல்லா இருக்கும் !!! "<br /><br />அவள் 'அக்கா' என்று நினைத்ததும் பொறாமைப் <br />பட்டதும் 'சாந்தியை' பற்றி.அக்காவை மனதிற்குள்<br />திட்டுவதற்காக அவள் உருவத்தை ஒரு முறை<br />கொண்டு வந்தாள் .<br /><br />"என்ன பெரிய அக்கா ... அவ என்ன பெரிய அழகா?<br />என்ன விட ஆறு வயசு தான் பெரியவ ...<br />என்ன ... கொஞ்சம் தலை முடி ஜாஸ்தி.<br />ஆனா என்ன விட கருப்பு, என்ன விட<br />கொஞ்சம் அதிகம் படிச்சிருக்கா,<br />அஞ்சாப்பு ... சொல்ல போனா நானாவது மாசம்<br />150 ரூபா சம்பாதிக்கிறேன் ... அவ வயசுப்<br />பொண்ணாமே, வேலைக்கெல்லாம் போக<br />மாட்டாளாம்"<br /><br />அக்காவைப் பற்றி திட்டித் தீர்ப்பதற்குள் <br />பெட்டிக் கடை வந்தது.<br /><br />"அண்ணே ... அப்பாவுக்கு சிகரெட்"<br /><br />"ஏன் உங்கக்கா வரலியா???" என்று சொல்லிவிட்டு<br />பெஞ்சில் உக்கார்ந்து கொண்டிருந்த<br />இளவட்டம் கண் சிமிட்டியது. மற்ற<br />இளவட்டங்கள் இதைக் கேட்டு சிரித்தன.<br /><br />"பாப்பா, உங்கம்மா கிட்ட சொல்லு. கடை பாக்கி<br />இதோட சேத்து 854 ரூபா ஆச்சு,இனிமேல் நீ சிகரெட்<br />கேக்க வந்தா வீட்டுல யாரையாவது கூட்டிட்டு வா ...<br />இல்லேன்னா உங்கப்பனுக்கு சிகரெட் மட்டுமில்ல,<br />பாக்கு, சிப்ஸ் எதுவும் கெடயாது" கடைக்காரர்<br />பாக்கி வைக்காமல் எச்சரித்தார்.<br /><br />சிகரெட் கைக்கு வந்தது. கடையிலிருந்து <br />பொறுமையாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். <br />வீடு தோறும் இவள் வயதை ஒட்டிய<br />பிள்ளைகள் படித்துக் கொண்டும், விளையாடிக் <br />கொண்டும் இருந்தனர். வாணியின்<br />அம்மா கூப்பிட்டாள். வாணி, ஒரு<br />காலத்தில் இவள் வகுப்பு தோழி.<br /><br />"மீனா, நீ நாளைக்கு பாத்திரம் தேய்க்க வர<br />வேண்டாம் ... அவங்கப்பா ஊருல இருப்பாரு ...<br />அடுத்த வாரம் செவ்வாய்க் கெழம மறக்காம<br />வந்திடு"<br /><br />மீனாவுக்கு எல்லாம் ஆச்சரியமாக இருந்தது ...<br /><br />"வாணி அப்பா மேல வாணிக்கும்<br />அவங்கம்மவுக்கும் எவ்வளவு மரியாதை ... "<br /><br />மீனாவின் வீட்டில் மரியாதை எல்லாம்<br />இல்லை, எல்லாம் சமத்துவம் தான்.<br />யார் வேண்டுமானாலும் யாரை<br />வேண்டுமானாலும் திட்டிக் கொள்ளலாம்.<br /><br />மறுபடியும் கடையில் நடந்தது நினைவுக்கு<br />வந்தது. "ஏன் உங்கக்கா வரலியா ... "<br />என்று ஆட்டோ ஷண்முகம் கேட்டது<br />இன்னும் பொறாமையை இரண்டு படி<br />கூட்டியது.<br /><br />"அக்காவ பத்தி எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்கு.<br />சே, நாம தான் தினமும் கடைக்கு<br />வரோம் ... ஆனா ஒருத்தரும் நம்மள கேக்க<br />மாட்டேங்கறாங்க ... அக்காவ<br />பத்தி மட்டும் எல்லாரும் அக்கறையா<br />விசாரிக்கறாங்க ... "<br /><br />வீடு வந்தது. அப்பா குடியில் தூங்கிக்<br />கொண்டிருந்தார். அம்மா சிகரெட்டை<br />வாங்கி அப்பாவின் தலை மாட்டில்<br />வைத்தாள். கடையில் சொன்னதை<br />அம்மாவிடம் சொன்னாள். அம்மா<br />அழவும் இல்லை, கோபப்படவும் இல்லை,<br />பதிலும் சொல்லவில்லை. அவள் மௌனம்<br />எல்லாவற்றையும் பதிலாக தந்தது.<br /><br />"854 ரூபாய் ... அம்மாடியோவ் ..." மீனா<br />தான் படித்த கணக்கை வைத்து கணக்கு<br />செய்து பார்த்தாள். நான் மாசம் 150<br />ரூபா வாங்குறேன், அம்மா 500 ரூபா<br />வாங்குறாங்க. 150 உம் 500 உம் கூட்டினா<br />எவ்வளவு வரும் ... கணக்கு புரியலயே ...<br />நல்ல வேல ஸ்கூலுக்கு போகல ..."<br />இந்த முறை, ஸ்கூலுக்குப் போகாதது<br />அவளுக்கு நல்லதென பட்டது.<br /><br />மீனா மறுபடியும் பாண்டி விளையாடக் <br />கிளம்பினாள். அக்கா சாந்தி வாசலில்<br />கதை புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.<br />மாலை நேரம், அக்கம் பக்கத்து வாலிப<br />மற்றும் வயோதிகர்கள் அக்காவையே<br />பார்த்துச் சிரித்தும், அடிக்கண்ணில்<br />பார்த்தும் சென்றனர். அவள் சிலருக்கு<br />முறைப்பையும், சிலருக்கு சிரிப்பையும்<br />தந்தாள்.<br /><br />"ஆமா சிரி சிரி ... நானும் ஒரு காலத்துல<br />பெரிய பொண்ணு ஆவேன். அப்போ எல்லா<br />வேலையும் அம்மா தான் பாக்கணும் ..."<br />அந்த நினைப்பு அம்மாவின் மேல் பரிதாப<br />உணர்வை கொண்டு வந்தது. மற்றொருமுறை<br />அக்காவைப் பற்றிச் சிலாகிக்கத் தொடங்கினாள் ...<br /><br />"அக்கா அப்படி ஒன்றும் அழகில்லையே,<br />பின்னே ஏன் இப்படி எல்லாரும் அவளையே<br />பாக்கறாங்க ... எனக்கென்ன குறைச்சல் ...<br />அக்காவ விட நல்ல நெறம், தலைய சீவி<br />ரிப்பன் கட்டி இருக்கேன் ... இன்னிக்கு பாத்து<br />வாணி வீட்டுல கொடுத்த கருப்பு பாவாட<br />சொக்கா போட்டிருக்கேன் ... சொல்லப் போனா<br />அவள விட நான் தான் அழகு. ஆனாலும்<br />பக்கத்து வீட்டு சைக்கிள் கடைகாரர் முதல்<br />கொண்டு ஆடோகாரர் மாணிக்கம் வரைக்கும்<br />எல்லாரும் அக்காவயே விசாரிக்கிறாங்க. <br />கடவுளே ... நானும் தாவணி போடணும்,<br />மஞ்சள் தடவி, தலையில கொண்டை<br />வைக்கணும், அக்கா மாதிரி கத<br />புஸ்தகம் படிக்கணும் ... அப்ப தான் எல்லாரும்<br />என்னையே பாப்பாங்க"<br /><br />அவளுடைய கனவு உலகின் எல்லை அது தான்.<br /><br />"இப்படியே வீட்டுல இருந்தா மறுபடியும் எந்த<br />கடைக்காவது அனுப்புவாங்க. இதுலேர்ந்து<br />தப்பிக்க ஒரு வழி தான்"<br /><br />"அம்மா நான் வனஜா வீட்டுக்கு போயிட்டு<br />வரேம்மா ... "<br /><br />"நேரத்துக்கு வந்திரு ... ராத்திரி ஆக்கிடாத ... "<br /><br />"சரிம்மா ... "<br /><br />வனஜாவும் மீனாவும் பாண்டி ஆடத் <br />தொடங்கினர்.<br /><br />விளையாடும் பொது "500 + 150"<br />எவ்வளவு என்பதில் குழப்பமடைந்தாள்.<br />ஆட்டம் சூடு பிடித்தது.<br /><br />மணி 7 ... 8 ... 9 ... 10 ஆனது.<br /><br />"வனஜா, நான் கெளம்புறேன்"<br /><br />"சாப்பிட்டுப் போடி ..."<br /><br />"இல்ல, அம்மா காத்துகிட்டு இருப்பாங்க ... "<br /><br />"வனஜா கிட்ட அந்த கணக்கை கேப்போமா?<br /> வேணா வேணா ... படிச்ச திமிர்ல<br />பேசுவா அவ ... எப்படி இருந்தா என்ன ...<br />எப்படியாவது அந்த கடன நானே தீக்கரேன் ...<br />கல்யாணி வீட்டுல அவங்க மாமா புதுசா <br />மளிகை கடை வெச்சிருக்காங்களாம் ...<br />அங்க போய் கேட்டு பாக்கலாம் ..."<br /><br />சாக்கடைச் சந்து தாண்டி சேறு நிறைந்த<br />பகுதியைக் கடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள்.<br />வீடு வந்தது. அக்கா பெஞ்சில் இல்லை.<br />அவள் தாவணி கீழே விழுந்து கிடந்தது.<br /><br />"ஆமா, இருக்கறது ஒரு தாவணி தான்<br />அதையும் கீழ போட்டுட்டா ... "<br />என்று அதனை எடுக்கும் முன் அக்கா<br />அழுவது கேட்டது. அழுகை கொஞ்சம்<br />கொஞ்சமாக நின்றது.<br /><br />கொஞ்ச நேரத்தில் அந்த இடம்<br />அமைதியானது. மீனா சாப்பிடவில்லை.<br />அக்காவுக்காக காத்துக்<br />கொண்டிருந்தாள். அக்கா வரவில்லை,<br />ஆடோக்காரர் சண்முகம் வெளியே<br />வந்தான். அம்மா அவனிடம்<br />காசு கேட்டு சண்டை போட்டுக் <br />கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />"ஏம்பா வேலையில்லாத முருகனே<br />200 ரூபா கொடுத்துட்டுப் போறான்.<br />உனுக்கென்ன? தொழிலுக்கு<br />புதுசுன்னு ஏமாத்தாதீங்கபா "<br /><br />மீனாவுக்கு அக்காவின் மேல் இன்னும்<br />பொறாமை கூடியது<br /><br />"இரு இரு ... நானும் ஒரு நாள் பெரிய<br />பொண்ணு ஆவேன் ... அப்போ என்னப்<br />பாக்க இந்த மாதிரி பல பிரெண்ட்ஸ்<br />வருவாங்க ... "<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1974839339920418603-7515116833659941254?l=baburaghunathan-tamilsirukathaigal.blogspot.com' alt='' /></div>Babu raghunathannoreply@blogger.com0